Ms and me

عزیزان من، شما فقط خواننده‌ی نوشته‌های من نیستید؛ سال‌هاست در امتداد این راه، کنار هم راه رفته‌ایم. با همان دردها، همان انتظارها و همان پرسش‌هایی که هنوز پاسخی قطعی برایشان نیامده است. آنچه می‌نویسم، انتخاب من است؛ انتخابی که بیست‌وچند سال است ادامه دارد و تا هر جا که توان نوشتن و جست‌وجو در من باقی باشد، ادامه خواهد داشت. این واکنش‌ها برای من تازه نیست. خستگی شما را می‌فهمم؛ چون خودم یکی از شما هستم. من هم همین دردها، همین انتظارها و همین «هنوز»ها را با پوست و استخوان لمس کرده‌ام. وقتی خبری از یک پژوهش یا دستاورد تازه می‌آورم، قصد ندارم برای کسی رؤیای قطعی بسازم. فقط نمی‌خواهم اگر روزنه‌ای جایی در جهان علم باز شد، از کنار آن بی‌تفاوت بگذرم و شما را بی‌خبر بگذارم. من هم خسته‌ام؛ بیشتر از آنچه از میان این کلمات پیداست. اما خستگی، همیشه به معنای پایان راه نیست. تا وقتی نفسی برای نوشتن مانده، خبرها را دنبال می‌کنم و می‌آورم؛ شاید آنچه امروز برای ما فقط یک خبر است، فردا برای کسی، درِ بازِ یک زندگی تازه باشد. شاید تمام سهم ما از این جاده، رسیدن نباشد؛ گاهی سهم آدم، روشن نگه داشتن چراغی‌ست برای کسی که هنوز در راه است. و من، تا وقتی دستم به چراغ می‌رسد، نمی‌ذارم خاموش شه. ممنونم که هستید و حمایت می‌کنید. @soulpower3