ویرانه‌نشین

منم دارم فرو می‌پاشم.

متاسفانه در فروپاشیم، بدجور.

بارونِ عزیزم بیا دیگه، من خیلی منتظرتم، بیا.

از اول هم برای این سفر ذوقی نداشتم. امیدوارم زودتر تموم بشه و به آغوش گرم اتاقم برگردم. نه‌تنها خوش نگذشت، بلکه خیلی هم بد گذشت.

امروز اصلاً روز خوبی نبود. به اندازه‌ی تمام روزها و ماه‌هایی که گریه نکرده بودم، گریه کردم. انگار این مدت زیادی قوی بودم و امروز دیگه قوی بودن رو کنار گذاشتم و بابت همه‌چی گریه کردم. تلخ‌ترین چیزی که امروز فهمیدم این بود که بابا تو تمام این مدت فقط ادای آدم‌های روشنفکر رو درمی‌آورده. چون وقتی پای یه موقعیت واقعی وسط اومد، دیدم هنوز همون آدمِ متعصب با همون عقاید پوسیده‌ست.

از بیداری خسته‌‌ام. از اینکه بخوابم و تهش بیداری باشد. کاش می‌شد سه سال یا شش سال یا نه سال خوابید و بعد بیدار شد. نشد هم نشد.

"عباس معروفی"

هر وقت چیزی ناراحتت کرد، به جای سکوت کردن یا فاصله گرفتن، باهام حرف بزن. من کامل نیستم و ممکنه اشتباه کنم. بذار بدونم توی ذهنت چی می‌گذره. شاید چیزی باشه که من حواسم بهش نبوده، شاید هم کاری کرده باشم که ناراحتت کرده، فقط حرف بزن، شاید چیزی که ناراحتت کرده یه سوءتفاهم باشه و با یه گفت‌وگوی ساده حل بشه.

کاش ذهنم هم مثل گالری گوشی بود؛ بعضی چیزا رو می‌شد برای همیشه پاک کرد.

از آدمی که خودش رو محق می‌دونه برای من تصمیم بگیره، بیزارم.

از اینکه بابا فکر می‌کنه من خیلی ساده‌م و قراره به هر کسی اعتماد کنم خیلی ناراحتم. کاش می‌دونست من خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنه حواسم به آدما و رفتاراشون هست.

تنها موندن، عاقلانه‌ترین و امن‌ترین انتخاب برای منِ فعلیه.

نمی‌دونم چرا بعضی چیزا این‌قدر دیر از سر آدم می‌افتن.

طبیعتِ دلبر.

یه سری اتفاقا دارن منو یاد سال گذشته می‌ندازن و اصلا دلم نمی‌خواد دوباره اون حس‌وحال رو تجربه کنم.😭