Escapism

جیمز نوربری : روزهایی هست که بلند شدن،برخاستن خودش پیروزی است.....

دُرود بی‌پایان همدلان جان صبح و روزتون بخیر -آخر هفته تون بهترین -… میزون و شاد ببینمت

زندگی‌ مثل آدامس جویده‌شدست، مزه‌‌اش رفته، فقط کش می‌آید و کش می‌آید و کش می‌آید...

اگر بخواهم فقط یک بخش از فیلم «سه‌شنبه‌ها با موری» را انتخاب کنم، بدون شک همان جایی است که موری به شاگردش می‌گوید: «وقتی یاد بگیری چطور بمیری، یاد می‌گیری چطور زندگی کنی.» شاید این جمله در نگاه اول غم‌انگیز به نظر برسد، اما تمام زیبایی فیلم در همین نگاه متفاوت است. موری که با بیماری سختی دست‌وپنجه نرم می‌کند، به‌جای فرار از واقعیت، سعی می‌کند از روزهای باقی‌مانده‌اش درس بسازد؛ هم برای خودش، هم برای شاگردش، و هم برای ما. این جمله یادآوری می‌کند که اگر بدانیم زمانمان بی‌نهایت نیست، شاید کمتر وقتمان را صرف دلخوری‌ها، رقابت‌های بیهوده و نگرانی درباره نظر دیگران کنیم و بیشتر سراغ چیزهایی برویم که واقعاً ارزش زندگی کردن دارند؛ مثل عشق، خانواده، دوستی و مهربانی. به نظرم «سه‌شنبه‌ها با موری» از آن فیلم‌هایی است که بعد از تمام شدنش، بیشتر از اینکه داستانش در ذهنت بماند، سؤال‌هایی که از زندگی می‌پرسد با تو می‌مانند. #معرفی_فیلم @OurEscapismway

آدم، وقتی ارزشِ امروز را می‌فهمد که دیروز، دیگر برنمی‌گردد. @OurEscapismway

ای کاش به همون اندازه که تظاهر می‌کنم اهمیت نمیدم واقعا اهمیت نمی‌دادم، اما اهمیت میدم، من درونِ خودم بیش از اندازه به همه چیز اهمیت میدم. @OurEscapismway

‌ از آب انتظار مزه نداریم شاید واسه همینه اینقدر میچسبه انتظارداشتن خیلی چیزارو خراب میکنه...

بمیره اون که میخواسته مارو گریون ببینه... @OurEscapismway

آدم‌ها وقتی عوض می‌شوند که دیگر هیچ امیدی به برگشتِ گذشته نداشته باشند. @OurEscapismway

Inside this cage is my sanctuary

ای غم ! نمی دانم روز رسیدن روزی  گام که خواهد بود اما درین کابوس خون آلود در پیچ و تاب این شب بن بست بنگر چه جان های گرامی رفته اند از دست دردی ست چون خنجر یا خنجری چون درد این من که در من پیوسته می گرید در من کسی آهسته می گرید ✍️هوشنگ ابتهاج

‏من از این نجات دهنده تو اینه اصلا وایب خوبی نمیگیرم بیشتر شبیه شاسگولاست.

شخصیت فلوکی همیشه برام خیلی جذاب بود. فلوکی آدمی بود که انگار فقط دو چیز توی دنیا براش مهم بود؛ خدایاش و رگنار. به هیچی غیر از این دوتا اهمیت نمی‌داد. با اینکه رگنار همیشه اونقدری که فلوکی دوست داشت بهش اهمیت نمی‌داد، ولی فلوکی بازم ته دلش عاشق رگنار بود و خیلی بهش محبت می‌کرد. فلوکی از اون آدمایی بود که وقتی یکی رو دوست داشته باشن، تا تهش کنارش می‌مونن؛ بدون حساب و کتاب، بدون توقع. راستش همچین آدمایی این روزا خیلی کم پیدامیشن. اگه یه روز توی زندگیتون یکی مثل فلوکی پیدا کردین، راحت از دستش ندین؛ چون وفاداری واقعی رو هر کسی نداره.❤

مرا ترک نکن. من برایت واژه‌هایی خواهم ساخت که هیچ فرهنگ لغتی تابِ تعریفشان را نداشته باشد. کلماتی که فقط وقتی تو آن‌ها را بر زبان می‌آوری، معنا پیدا کنند. نامِ لبخندت را چیزی می‌گذارم که هیچ‌کس جز من نفهمد؛ نامِ دلتنگی‌ات را واژه‌ای می‌کنم که در هیچ زبانی وجود ندارد. برای هر نگاهت، برای هر سکوتت، برای هر لرزشِ صدایت، کلمه‌ای تازه خواهم آفرید. آن‌وقت اگر روزی تمام جهان زبانِ یکدیگر را بفهمند، باز هم میان من و تو زبانی خواهد ماند که تنها ما از آن سر درمی‌آوریم. مرا ترک نکن. بگذار پناهگاهِ رازهایی باشیم که حتی واژه‌های جهان از گفتنشان ناتوان‌اند. من زبانی خواهم ساخت که دستورش از تپشِ قلبِ تو نوشته شده باشد، الفبایش از خطوطِ دستت، و معنایش از حضورت. اگر روزی همه‌چیز از یاد برود، اگر نام‌ها فراموش شوند و زبان‌ها بمیرند، هنوز یک واژه خواهد ماند که فقط من و تو معنایش را می‌دانیم؛ واژه‌ای که در هیچ دهانی جز دهانِ تو جان نمی‌گیرد، و در هیچ قلبی جز قلبِ من ترجمه نمی‌شود. @OurEscapismway