ㅤ𝗇𝗈 𝗆𝖺𝗉 𝗇𝖾𝖾𝖽𝖾𝖽 (rest)

لبخندی زد و برای چند لحظه چشم‌هاش رو روی هم گذاشت. انگشت‌هاش پیرهن پرث رو بین خودشون جمع کردن. لبش رو به دندون گرفت و کمی طول کشید تا کلماتش روی لب‌هاش جاری بشن. «فکر کنم... دارم عاشقت می‌شم.» تمام شجاعتش رو برای به زبون آوردن همون چند کلمه خرج کرده بود و حالا انتظار واکنش پرث رو می‌کشید. نفس توی سینه‌ی پرث حبس شد. انگار زمان برای چند ثانیه از حرکت ایستاد و قلبش یک تپش جا انداخت. چشم‌هاش حتی با وجود تاریکی هم دنبال اثری از تردید توی چهره‌ی سانتا می‌گشتن. نگاهش به چشم‌های پسر خیره مونده بود؛ می‌دونست تا وقتی جوابی بهش نده، سانتا جرأت کافی برای باز کردن اون‌ چشم‌ها رو پیدا نمی‌کنه.