می‌خواهم زنده بمانم

در نامه‌های آخرش. نه از خودش می‌نوشت، نه از جنگ، نه از انسان‌ها. از بوی خاک می‌نوشت، از درختی که معجزه آسا بین سنگرهای دشمن بر جای مانده بود. درباره‌ی یک برگ می‌نوشت، تک‌برگی که به شاخه وصل بود. هر وقت که باد تندی می‌وزید، برای برگ بیمناک می‌شد و صبح که آن را بر شاخه می‌دید خوشحال می‌شد. گویا الاغ هم داشتند.چه عرعری می‌کردند‌. نمی‌دانست که تقلید آن صدای عرعر احمقانه می‌تواند اینقدر تکان‌دهنده باشد. نمی‌دانست باران‌های صبحگاهی، توده ابرهای از هم گسسته‌ء شامگاهی، چه غم‌انگیزند. به این مطالب و هزاران چیز دیگر پی‌ برد و قهرمانانه مُرد. هرگز زنی را نبوسیده بود.

[قطره اشکی در اقیانوس؛ مانس اشپربر؛ روشنک داریوش]

دیده شدن یکی از قشنگ ترین حس‌های دنیاست. حسِ زندگی می‌ده، حسِ وجود داشتن، ارزشمند بودن. هیچکس نمی‌دونه هرکسی در اعماق وجودش چقدر در انکارِ خودشه و شنیدنِ: "می‌بینم که داری تلاش می‌کنی، خستگی‌هاتو می‌بینم، برقِ چشم‌هاتو می‌بینم، رنجِت رو می‌بینم، وجودت رو می‌بینم، غمت رو می‌بینم." روزنه‌ی نور تو عمقِ تاریکیه‌.

نمی‌دونم اینو کجا خوندم‌، نوشته بود: بودن مهم‌ترین هویت یک آدمه. اینکه یک نفر بتونه روی بودن تو حساب کنه، و تو هم بتونی روی بودن یک نفر حساب کنی.

باهم حرف بزنید، وگرنه ذهن بجاتون حرف میزنه و داستان میسازه.!

این فرآیندِ کِدِرشدنِ قلب چیه که آدمیزاد با همه‌ی اون عظمتش، یکهویی توی روح‌ت سقوط می‌کنه.

راستی عزیزم، آن هنگام که مردابِ تنهایی در رنج تو را می‌بلعید، خیلِ آغوش‌های باز و دست‌های همراه به یک باره کجا رفت که هرچه تقلا کردی، حتی شاخه‌ی خشکیده‌ای برای گرفتن نیافتی؟!

[دست‌نویس‌های من؛ بامداد پنج شنبه۲۵ تیر ۱۴۰۵]

هیچوقت به حس‌های زیاد از حد قشنگ و فورانی، و واکنش‌های زیادی هیجانی حس خوبی نداشتم. چون بیشتر تحت تاثیر، اثرهاله‌ای یا سایر محرک های محیطی بروز پیدا می‌کنن تا یک حسِ عمیق قلبی.

سطح آدرنالین خونم رو بالاترین حالته. مرسی که هستی مسی. ثابت کردی هنوزم همون مسی هستی.

"پرسید که شاهکار شما در زمانه چیست؟" گفتم: چشم باز کردیم، قدم هایمان را استوارتر برداشتیم و لبخندی رنجور نثار زندگی کردیم؛ حال آن‌کنه بند بند وجودمان در انکار آن بود.

[دست‌نویس‌های من؛ شنبه۱۲ مهر ۱۴۰۴]

توسکا به حالتی از اندوه و دلتنگی گفته میشه که حاصل عشق یا ناامیدی باشه اما با اشتیاق همراهه. تفاوتش با افسردگی در همین شوق و نیاز به گریز از اندوهه. ولاديمير ناباکوف، توسکا رو اینطور بیان کرده : " تجسمش برای من، ردیف‌های پشت در پشت درختان سرو در حاشیه شهر و سرمای زمستانه که ابرهاش هیچ‌وقت از هم باز نمیشن اما به شوق نور خورشید قد میکشن. "

_رادیو صدای زمین

برو روی پنجه لطفاً دریا، همه جای نقشه رو آبی کن برو متّحد شو با اقیانوس، برو با ابر بشین لابی کن...

_داماهی