‍ 𝖦𝗅𝖺𝗌𝗌𝖱𝖾𝖿𝗅𝖾𝖼𝗍𝗂𝗈𝗇𝗌

𝖨𝖿 𝖨 𝗐𝖾𝗋𝖾 𝗂𝗇 𝖶𝗂𝗅𝗅'𝗌 𝗉𝗅𝖺𝖼𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗈𝗇𝖾 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝖧𝖺𝗇𝗇𝗂𝖻𝖺𝗅 𝗅𝗈𝗈𝗄𝖾𝖽 𝖺𝗍 𝗆𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝗌𝖺𝗂𝖽, "𝖶𝖾 𝖼𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖽𝗂𝗌𝖺𝗉𝗉𝖾𝖺𝗋 𝗇𝗈𝗐" 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽𝗇'𝗍 𝗁𝖾𝗌𝗂𝗍𝖺𝗍𝖾 𝖿𝗈𝗋 𝖾𝗏𝖾𝗇 𝖺 𝗌𝖾𝖼𝗈𝗇𝖽. 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝗀𝗈. 𝖨 𝖽𝗈𝗇'𝗍 𝖼𝖺𝗋𝖾 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾. 𝖨 𝖽𝗈𝗇'𝗍 𝖼𝖺𝗋𝖾 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝖨 𝗁𝖺𝗏𝖾 𝗍𝗈 𝗅𝖾𝖺𝗏𝖾 𝖻𝖾𝗁𝗂𝗇𝖽 𝗈𝗋 𝗁𝗈𝗐 𝗆𝗎𝖼𝗁 𝗂𝗍 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖼𝗈𝗌𝗍 𝗆𝖾. 𝖨 𝗃𝗎𝗌𝗍 𝖼𝖺𝗇'𝗍 𝗌𝗍𝖺𝗒 𝗁𝖾𝗋𝖾 𝖺𝗇𝗒𝗆𝗈𝗋𝖾. 𝖤𝗏𝖾𝗋𝗒 𝖽𝖺𝗒 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝗁𝖾𝖺𝗏𝗂𝖾𝗋 𝗍𝗁𝖺𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝖺𝗌𝗍, 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗉𝗅𝖺𝖼𝖾 𝗇𝗈 𝗅𝗈𝗇𝗀𝖾𝗋 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝗁𝗈𝗆𝖾. 𝖲𝗈𝗆𝖾𝗍𝗂𝗆𝖾𝗌 𝖺𝗅𝗅 𝖨 𝗐𝖺𝗇𝗍 𝗂𝗌 𝗍𝗈 𝗐𝖺𝗅𝗄 𝖺𝗐𝖺𝗒 𝗐𝗂𝗍𝗁𝗈𝗎𝗍 𝗅𝗈𝗈𝗄𝗂𝗇𝗀 𝖻𝖺𝖼𝗄, 𝗍𝗈 𝖻𝗋𝖾𝖺𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗇𝗈 𝗈𝗇𝖾 𝗄𝗇𝗈𝗐𝗌 𝗆𝗒 𝗇𝖺𝗆𝖾, 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗈 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗋𝖾𝗍𝗎𝗋𝗇. 𝖬𝖺𝗒𝖻𝖾 𝗋𝗎𝗇𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖺𝗐𝖺𝗒 𝗂𝗌𝗇'𝗍 𝗍𝗁𝖾 𝖻𝗋𝖺𝗏𝖾𝗌𝗍 𝖼𝗁𝗈𝗂𝖼𝖾, 𝖻𝗎𝗍 𝗌𝗍𝖺𝗒𝗂𝗇𝗀 𝗐𝗁𝖾𝗇 𝖾𝗏𝖾𝗋𝗒 𝗉𝖺𝗋𝗍 𝗈𝖿 𝗒𝗈𝗎 𝗂𝗌 𝖺𝗅𝗋𝖾𝖺𝖽𝗒 𝗀𝗈𝗇𝖾 𝖿𝖾𝖾𝗅𝗌 𝖾𝗏𝖾𝗇 𝗐𝗈𝗋𝗌𝖾.

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗏𝗂𝖾𝗐 𝗍𝗁𝖾 𝗉𝗈𝗌𝗍.

𝖳𝖺𝗉 𝗍𝗈 𝗐𝖺𝗍𝖼𝗁 𝗍𝗁𝖾 𝗏𝗂𝖽𝖾𝗈.

برای جهان، X یك شبکهٔ اجتماعیه؛ اما براي ایران، آرشیويي از حقیقت‌هاییه که هیچ‌وقت اجازهٔ موندن در خبرها رو پیدا نکردن، و نام‌هایي که پیش از فراموش شدن، فقط اونجا فریاد زده میشن.

چون علاوه بر اینکه بیشتر اتفاقات نحس زندگیم و... در این روز ها رخ میده، من هم در همین روز سه شنبه، به دنیا اومدم. 𝖤𝗍 𝗎𝗇𝖾 𝖺𝗎𝗍𝗋𝖾 𝗋𝖺𝗂𝗌𝗈𝗇 ? 𝖩'𝖺𝗂 𝗉𝖾𝗋𝖽𝗎 𝖼𝖾𝗍 ê𝗍𝗋𝖾 𝖼𝗁𝖾𝗋 𝗎𝗇 𝗆𝖺𝗋𝖽𝗂; و به خاطر همینه در همون روز، همون یه شنبه، این جا رو درست کردم.

سه شنبه ها براي من، از همون قدیم، روز نحسي بود.

𝖢'𝖾𝗌𝗍 𝖼𝖾 𝗊𝗎𝖾 𝗆𝗈𝗇 𝖼œ𝗎𝗋 𝗋𝖾𝗌𝗌𝖾𝗇𝗍 𝗊𝗎𝖺𝗇𝖽 𝗃𝖾 𝗉𝖾𝗇𝗌𝖾 à 𝗍𝗈𝗂.

𝖠𝗍 𝟢𝟧:𝟧𝟧, 𝗈𝗇 𝟢𝟧.𝟢𝟧.𝟢𝟧, 𝖨 𝗅𝖾𝖺𝗏𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗌𝗈𝗇𝗀 𝗁𝖾𝗋𝖾, 𝗄𝗇𝗈𝗐𝗂𝗇 𝗒𝗈𝗎'𝗅𝗅 𝗉𝗋𝗈𝖻𝖺𝖻𝗅𝗒 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗁𝖾𝖺𝗋 𝗂𝗍. 𝖠𝗇𝖽 𝗆𝖺𝗒𝖻𝖾 𝗍𝗁𝖺𝗍'𝗌 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝗆𝖺𝗄𝖾𝗌 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗆𝗈𝗆𝖾𝗇𝗍 𝗌𝗈 𝗉𝖺𝗂𝗇𝖿𝗎𝗅𝗅𝗒 𝖻𝖾𝖺𝗎𝗍𝗂𝖿𝗎𝗅. 𝖨𝖿 𝖺𝗇𝗒𝗈𝗇𝖾 𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖺𝗌𝗄𝖾𝖽 𝗆𝖾 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝖤𝗍𝗁𝖾𝗋𝖾𝖺𝗅 𝗌𝗈𝗎𝗇𝖽𝗌 𝗅𝗂𝗄𝖾, 𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽𝗇'𝗍 𝖽𝖾𝗌𝖼𝗋𝗂𝖻𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝖾𝗅𝗈𝖽𝗒—𝖨 𝗐𝗈𝗎𝗅𝖽 𝖽𝖾𝗌𝖼𝗋𝗂𝖻𝖾 𝗒𝗈𝗎. 𝖡𝖾𝖼𝖺𝗎𝗌𝖾 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗉𝗋𝖾𝗌𝖾𝗇𝖼𝖾 𝖺𝗅𝗐𝖺𝗒𝗌 𝖿𝖾𝗅𝗍 𝗅𝗂𝗄𝖾 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗍𝗋𝗎𝗅𝗒 𝖻𝖾𝗅𝗈𝗇𝗀𝖾𝖽 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗐𝗈𝗋𝗅𝖽, 𝗌𝗈𝗆𝖾𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗈𝗈 𝗀𝖾𝗇𝗍𝗅𝖾 𝗍𝗈 𝖻𝖾 𝗁𝖾𝗅𝖽 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗈𝗈 𝖻𝖾𝖺𝗎𝗍𝗂𝖿𝗎𝗅 𝗍𝗈 𝖻𝖾 𝖾𝗑𝗉𝗅𝖺𝗂𝗇𝖾𝖽. 𝖳𝗁𝗂𝗌 𝗌𝗈𝗇𝗀 𝖽𝗈𝖾𝗌𝗇'𝗍 𝗋𝖾𝗆𝗂𝗇𝖽 𝗆𝖾 𝗈𝖿 𝗒𝗈𝗎 𝖻𝖾𝖼𝖺𝗎𝗌𝖾 𝗂𝗍'𝗌 𝗉𝖾𝗋𝖿𝖾𝖼𝗍; 𝗂𝗍 𝗋𝖾𝗆𝗂𝗇𝖽𝗌 𝗆𝖾 𝗈𝖿 𝗒𝗈𝗎 𝖻𝖾𝖼𝖺𝗎𝗌𝖾 𝗂𝗍 𝖼𝖺𝗋𝗋𝗂𝖾𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝖺𝗆𝖾 𝗊𝗎𝗂𝖾𝗍 𝗄𝗂𝗇𝖽 𝗈𝖿 𝖻𝖾𝖺𝗎𝗍𝗒 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗐𝗈𝗋𝖽𝗌 𝖺𝗅𝗐𝖺𝗒𝗌 𝖿𝖺𝗂𝗅 𝗍𝗈 𝗋𝖾𝖺𝖼𝗁. 𝖬𝖺𝗒𝖻𝖾 𝗈𝗇𝖾 𝖽𝖺𝗒 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗌𝗈𝗇𝗀 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝖻𝖾𝖼𝗈𝗆𝖾 𝗃𝗎𝗌𝗍 𝖺𝗇𝗈𝗍𝗁𝖾𝗋 𝗍𝗋𝖺𝖼𝗄 𝗍𝗈 𝖾𝗏𝖾𝗋𝗒𝗈𝗇𝖾 𝖾𝗅𝗌𝖾, 𝖻𝗎𝗍 𝗍𝗈 𝗆𝖾, 𝗂𝗍 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝖿𝗈𝗋𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖻𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝖼𝗅𝗈𝗌𝖾𝗌𝗍 𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝗐𝖺𝗒 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝖾𝗑𝗂𝗌𝗍𝖾𝗇𝖼𝖾 𝗈𝗇𝖼𝖾 𝖿𝖾𝗅𝗍. 𝖲𝗈𝗆𝖾 𝗉𝖾𝗈𝗉𝗅𝖾 𝖼𝗈𝗆𝗉𝖺𝗋𝖾 𝗌𝗈𝗇𝗀𝗌 𝗍𝗈 𝗆𝖾𝗆𝗈𝗋𝗂𝖾𝗌. 𝖨 𝖼𝗈𝗆𝗉𝖺𝗋𝖾 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗈𝗇𝖾 𝗍𝗈 𝗒𝗈𝗎... 𝖻𝖾𝖼𝖺𝗎𝗌𝖾 𝖾𝗏𝖾𝗇 𝗌𝗂𝗅𝖾𝗇𝖼𝖾 𝖻𝖾𝖼𝗈𝗆𝖾𝗌 𝖻𝖾𝖺𝗎𝗍𝗂𝖿𝗎𝗅 𝗐𝗁𝖾𝗇 𝗂𝗍 𝗋𝖾𝗆𝖾𝗆𝖻𝖾𝗋𝗌 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗇𝖺𝗆𝖾.