Matt.

هر نفسی که میکشیم، هم زنده نگهمون می‌داره هم آروم اروم در خفا استرسش سلول هامون رو میکشه. معنای ساده ی استرس اکسیداتیو سلول یعنی همین.

جالب ترینشون‌، استرس اکسیداتیو که حتی نمیتونین فکرش رو بکنین چقدر جالب و مسخرست‌ همزمان! حالا اصلا استرس اکسیداتیو یعنی چی؟

یعنی سلول وارد فشار و شرایط تهدید میشه شروع می‌کنه به واکنش های جبرانی دادن ، این شاید به ظاهر بامزه بیاد ولی اونقدرا نیست حقیقتا همین استرس سلول پایه خیلی از بیماری هایی مثل سرطان آلزایمر دیابت بیماری قلبی و حتی‌ پیری زودرس علاوه بر اینا اثر منفی میزاره رو یه سری عملکرد های بدن مثل سیستم ایمنی ، ترمیم بافت تکامل سلولی و و و ،، حالا ما چندین نوع استرس سلولی داریم، استرس پروتئینی/DNA/غذایی/اسمزی/حرارتی/اکسیداتیو.

همونطور که بدن ما وقتی استرس میگیره تپش قلبمون بالا میره حالمون بد میشه دستامون میلرزه (بهش میگن پاسخ بدن به استرس مسلما) سلول هم چیزی شبیه به این داره که باعث میشه در ازای استرس و شوکی که بهش وارد شده بیاد و یه سری مسیر های دفاعی/مولکولی فعال کنه

اما خب ازونجایی که رفتار های سلول شبیه به استرس انسانی میشه اسمش گذاشتن استرس سلولی - ببینین مثلا سلول رو یک اتاق کار در نظر بگیریم همه یک وظیفه ای دارن که باید انجامش بدن و بر طبق نظم خاصی هیچکس اونجا بیکار‌نمیمونه و درحال تاثیر گذاریه حالا هر چیزی که باعث بهم خوردن این نظم بشه نوعی استرس و تهدید محسوب میشه برای سلول

البته نه اون استرسی که فکر میکنین، منظورم جنبه احساسی نیست قطعا😂 اما یک سری واکنشا از خودشون نشون میدن‌ که چون از حالت متعادل خارجه بهش میگن cellular stress

میدونستید که سلول ها (مثلا سلول های بدنمون) و باکتری ها استرس میگیرن؟

☘

✉️

تو را نادیدن ما غم نباشد، حبیبم، غم نباشد. که در خیلت به از ما کم نباشد، کم نباشد. من از دست تو در عالم نهم روی ولیکن چون تو در عالم نباشد مبادا در جهان دلتنگ رویی که رویت بیند و خرم نباشد من اول روز دانستم که این عهد که با من می کنی محکم نباشد مکن یارا دلم مجروح مگذار، مگذار که هیچم در جهان مرهم نباشد

در قطعی برق

باز جنگ شد که!

در این ساعت از شب.. تمام دلایلم را فراموش میکنم، قدم هایم را فراموش میکنم، آن گریز جنون اور، اشک هایم، آن هق هق های بریده بریده را فراموش، درد ها، زخم ها را فراموش و ناگهان فقط چشمانت به خاطرم می‌آیند.. می‌آیند و آشوبی می‌کند، التماسی میکنند، عشوه گری، بینهایت می‌درخشند، امان از آن فتنه گری که کور ، کر ، لال.. دوباره شکسته، و متلاشی ام میکنند. هوا سرد شد. از یاد برده بودم. اما بخاطر می‌اورم، دست آخر به یادم آمد، دوباره. آن اشک‌های بی‌مصرف، آن دردهای پوسیده، لرزش دستان بریده بریده که خود با دندان دریده بودم، آن خلأی مضحک غنی از تپش قلب که در هیئتِ تنهایی، کنارم نشسته بود.