- تکـہ راـہ๛

چند روز نبودم ولی هنوز این یه نفر تا پیاممو دید ریکت زد.. دســـخووش

بذار اینجا هم بذارم شعرش جدی قشنگه با صدای خسته من خنثی میشه

بعد چند روز در یکی از بدترین موقعیتای جسمی و روحی زندگیم و روزایی که بین زنده موندن و دووم آوردن گیر کردم، جوری از ماتریکس خارجم که نشستم شعر می خونم

اگه پیویا رو چک نکردم حمل بر بی ادبی نشه.. اگرم شد، بیخیال حوصله ندارم رفع سوتفاهم کنم

امیدوارم قوی شدنتون هیچوقت به قیمت امتحان شدن با عزیزانتون نباشه و از این بازی سادیسمی خالق در امان بمونین!

زندگی؟ رقص ظریف سایه و نور.. یافتنِ اوج زیبایی در دلِ ناهماهنگی‌ها، و درک قدرت درونی در غافلگیرکننده‌ترین لحظات!

نرگس صنوبری

با تمام امیدی که گاها به زندگی دارم بی رودربایسی همین الان اگه توانایی مردن داشتم قطعا با جون و دل دکمه شو می زدم! خدا هم شورشو در میاره جدی از خودش نمی فهمه که بابا بسه هرکی یه کششی داره دیگه تمومش کن بیخود فکر کردی که توانایی موندن و جمع کردن برا آدما می مونه بیخود حکمت می دونی بیخود واقعا تموم کن دیگه چته!

عاو🫪

😭😭😭😭😭وای بسه پررو میشما

‌ https://t.me/Sabzaby6/16044 چقد لذت بخش بود خوندش..

😭😭😭نباتتتت وای وای وای

عرض شود خدمت انیس‌الدولهٔ شعر و ادب، نرگس‌خانم صنوبری‌جان! جناب حافظ پس از قرائت این ابیات، فال را بست و فرمود: ما که عمری‌ست در وصف عشق سخن رانده‌ایم، این قندِ تازه‌رسیده از کدام قندانِ غیب سر برآورده که چنین شیرین‌زبانی می‌کند؟! جناب سعدی نیز سبیل مبارک را تاب داده و فرمودند: ای شیخ، این طفلِ نوآمده را دریاب که هنوز مرکّبِ نخستین شعرش خشک نشده، ما را به مکتب عشق و غزل‌سرایی بازگردانده است! خلاصه که نرگس‌خانم جان، هزار آفرین بر این طبع نازنین و قلم شیرینت! باشد که از این پس، به‌جای شکستن دل، قلم بشکنی و به‌جای اشک ریختن، قند در دل اهل ادب آب کنی. 🙂‍↕️🤍✨ قربان آن ذوق تازه‌بالیده‌ات بروم، که اولین شعر را چنان سروده‌ای که پیرانِ ادب عصابه‌دست به میدان آمده‌اند!

مرسیی😭❤️‍🔥

فورواردش کرد واییی😭😭🦋

تو رو تهش قورتت میدم انقد نازی😔😂🎀

📧 پیام جدید از طرف #11174ef320 : عررر خالهههه چه قشنگگگگههه و چ قشنگیییی😭😭🫂💋 https://t.me/Tekkerah/1839

منم و قلب ترک‌ خورده و این منطقِ سرد من و این ثانیه‌ هایی که گره خورده به درد تو گذشتی و منِ خسته، به خود باختم و شدم آن سایه‌ که با سایه‌ عشق تو شده غرق نبرد دل من خانه خرابست ز تنهاییِ محض در غباری که نشسته است به این کوچه و گرد آخرش آینه گوید پس از این حادثه، باز؛ که دلا عاقبت این عشق و زمان با تو چه کرد؟

" خاله پیرزن" - نرگس صنوبری•