『آوای دریا』

من گاهی دلم برای خود گذشته‌ام تنگ میشود‌. من قبل کجا و من الان کجا..

دقت کردین ما میگیم مهربونی خوبه ولی هوای اون وحشیه رو بیشتر داریم که نکنه یوقت بهمون حرفی بزنه. میگیم کینه‌ای نبودن خوبه ولی فقط حواسمون به اینه که کاری نکنیم اون کینه‌ شتریه از دستمون دلخور بشه. میگیم معرفت خوبه ولی همش دنبال اونی هستیم که آزارمون داده.

زخم، نه برای رنج دادن، که برای یادآوری است. که تو زیسته‌ای، جنگیده‌ای و هنوز ایستاده‌ای

برای زندگی نیاز یه روحیه فولادین داشتم. روحیه حساس و شکننده ی من، همه چیز را سخت‌تر می‌کند.

من در ۹۹ درصد مواقع مقصر نیستم ولی چون بلد نیستم با سیاست رفتار کنم و همش تهاجمی رفتار میکنم مقصر بنظر میام.

خنده‌دار نیست که روز به روز چیزی تغییر نمی‌کند اما وقتی به گذشته نگاه میکنیم؛ همه چیز فرق دارد....

در درون من نبردی برپا شده است؛ ذهن قصد نابودی مرا دارد و من اسیر این نبرد بی‌امانم. تاریکی بر همه جا سایه افکنده و هیچ امیدی باقی نمانده است؛ تنها وسوسه رهایی باقی است.

برای بعضی حرفا هیچ کلمه ای کشف نشده. بعضی حرفا رو چشم ها بهم میگن.

گاهی سکوت علامت رضایت، حرفی نداشتن، خجالتی یا درون‌گرا بودن نیست. به دلیل ناامیدی از یافتن شنونده مشتاق و خوش فهمه

آدم یکیو نمیخواد فقط بخاطر اینکه باهاش چهارتا عکس دونفره بگیره و بره بیرون دوردور و چهارتا عزیزم و عشقم بشنوه. آدم یکیو میخواد که وقتی خودتم حوصله خودتو نداری اون بفهمتت، وقتی حوصله بقیه رو نداری ازت دفاع کنه! جوری که خودت حس کنی از خودت بیشتر دوستت داره...

چون امن و مهربونی همیشه تنها میمونی. آدما عاشق چیزای مبهم هستن، دنبال هیجان و تفریح. اما چون انسان مهربون و امن همیشه واضحه خیلیا نادیدش میگیرن.

و تو دوام می‌آوری بی‌آنکه کسی بفهمد در خاموشی ات، نبردی بی‌پایان میان رنج و بی‌اعتنایی جریان دارد....