ʙʀᴏᴋᴇɴ

🤣😔

مگر در آشیان بوف مرا زاییده‌ای مادر؟ که بختم این‌چنین تیره است،که چون بوفی درون لانه گریانم؟

🤣🤣🤣🤣🤣

🤣🤣🤣🤣🤣🤣

🤣

من جوان بودم که مردم گرچه این جسم را احتمالن وقت پیری زیر خاکش می‌کنند.

یکبار فرصت زندگی داشتم،نه برای رویاهام،نه برای شادی‌هایم و نه حتی برای خودم،بیشتر ان‌را صرف دوام آوردن کردم آنقدر مشغول جنگیدن با روز های سخت بودم که نفهمیدم جوانی‌ام چگونه از میان انگشتانم لغزید و رفت.

غما یک دم رهایم کن که عمری در تو زندانم مرا حکمی ابد دادی در این زندان سوزانم کجا راهی غلط رفتم؟کجا بد بوده کردارم؟ چه بد دیدی ز دست من به ولله که نمی‌دانم.

ولی قلبم لایق چیزهایی که تجربه کردم نبود.

حتی اگر این افسردگی و غم پایان یابد من دیگر شاد زیستن را از یاد برده‌ام.

ماییم و نیم جانی ان‌هم به لب رسیده.

ایچی

اره