✨𝑬𝒍𝒚𝒓𝒂✨

تا حالا شده خواب کسی ببینید که ندیدینش

خب وقت پاکسازی شهریور ماه🚮

این پست برای توعه🫵اگر اینجارو چک میکنی فعالی:

این پیام رو فور کن چنلت تا اگر پیدات نکردم پیدات کنم:

اگر جویین نیستی لف بدم از چنلت:

پیام مختص ممبرای چنلم:🫆🙇‍♀

به امید فردایی بهتر❤️

شبتون بخیر

Living is the rarest event in the universe, most people just exist, that's all 🙂🙂

..

بماند به یادگار از 1405/6/17

🌙 بعد از نیمه‌شب | 14 موضوع: زخم‌های بی‌صدا

بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت دیده نمی‌شوند. نه خونی دارند، نه جای مشخصی روی بدن می‌گذارند، نه کسی از بیرون می‌تواند بفهمد دقیقاً کِی به وجود آمده‌اند. گاهی یک نفر فقط با چند کلمه، با یک بی‌توجهی یا با رفتاری که شاید خودش حتی مهمش نداند، چیزی را درون آدم تغییر می‌دهد. و عجیب اینجاست که خیلی وقت‌ها، دردناک‌ترین چیز کاری نیست که با آدم می‌کنند؛ این است که بعدش طوری رفتار می‌کنند انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. نادیده گرفته شدن فقط این نیست که کسی حرفت را نشنود. گاهی یعنی ناراحتی‌ات را ببینند و از کنارش رد شوند. یعنی چیزی برایت مهم باشد و برای دیگری آن‌قدر بی‌اهمیت که حتی ارزش یک توضیح را هم نداشته باشد. گاهی یعنی مدام به تو نشان بدهند که احساساتت زیادی‌اند، واکنش‌هایت اغراق‌آمیزند و خواسته‌هایت اهمیت چندانی ندارند. تا جایی که یک روز، قبل از اینکه کسی احساساتت را نادیده بگیرد، خودت این کار را انجام می‌دهی. ناراحت می‌شوی، اما می‌گویی «اشکالی نداره.» می‌شکنی، اما می‌گویی «مهم نیست.» حرفت می‌ماند، اما ترجیح می‌دهی سکوت کنی. نه چون واقعاً مهم نیست. چون کم‌کم یاد گرفته‌ای که مهم بودنِ چیزی برای تو، تضمین نمی‌کند که برای دیگران هم مهم باشد. و بعضی آدم‌ها نمی‌فهمند که عذاب دادن همیشه با یک اتفاق بزرگ اتفاق نمی‌افتد. گاهی از تکرار چیزهای کوچکی ساخته می‌شود که هر بار کمی بیشتر خسته‌ات می‌کنند. هر بار کمی کمتر شنیده می‌شوی. کمی کمتر دیده می‌شوی. کمی بیشتر مجبور می‌شوی خودت را توضیح بدهی. تا یک روز می‌بینی دیگر حتی حوصله‌ی توضیح دادن هم نداری. شاید آدم در آن لحظه دیگر عصبانی نباشد. فقط خسته است. خسته از اینکه چرا باید برای ثابت کردنِ دردش، اول ثابت کند که حق دارد درد داشته باشد. قلب آدم فقط با رفتن نمی‌شکند. گاهی با ماندنِ کسی می‌شکند؛ کسی که هست، اما آن‌طور که باید نیست. کسی که صدایت را می‌شنود، اما نمی‌فهمد. نگاهت می‌کند، اما نمی‌بیند. کنارت است، اما باعث می‌شود بیشتر از همیشه تنها باشی. و شاید یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های زندگی همین باشد که بفهمی می‌توانی در کنار آدم‌ها باشی و باز هم احساس کنی دیده نمی‌شوی. اما یک چیز را نباید فراموش کرد: نادیده گرفته شدن، تو را نامرئی نمی‌کند. بی‌اهمیت شمرده شدن، به این معنی نیست که بی‌اهمیتی. و اینکه کسی نتوانسته ارزش چیزی را در تو ببیند، ارزش آن چیز را کمتر نمی‌کند. بعضی آدم‌ها ممکن است هیچ‌وقت متوجه زخمی که ساخته‌اند نشوند. ممکن است حتی نفهمند یک رفتار ساده، یک جمله‌ی معمولی یا یک بی‌توجهی کوچک، چقدر در ذهن کسی باقی مانده. اما قرار نیست برای همیشه منتظر بمانی کسی برگردد و بالاخره بفهمد چه کرده. گاهی باید پذیرفت که بعضی زخم‌ها قرار نیست از طرف کسی که ایجادشان کرده، توضیح یا جبران شوند. و شاید بالغ شدن همین‌جاست؛ جایی که دیگر تمام انرژی‌ات را صرف این نمی‌کنی که کسی را مجبور کنی بفهمد چه دردی به تو داده. فقط خودت می‌فهمی. خودت می‌بینی. و از آن به بعد، یاد می‌گیری با خودت همان رفتاری را نکنی که دیگران با تو کرده‌اند. چون شاید بزرگ‌ترین پیروزی بعد از تمام آن نادیده گرفته شدن‌ها این نباشد که یک روز دیگران بالاخره تو را ببینند. شاید این باشد که دیگر برای دیده شدن، خودت را گم نکنی. 🌙

فداتشم دلممم

بیا بقلم🫂🫂

همممم

ایده میخوام ایده ندارم

حتی تو چنل انگار دارم برا روح حرف میزنم و چیز میفرستم