خالـق

تو هیچ‌وقت نمی‌تونی چیزی نباشی وقتی همه‌چیزی.

ایراد نداره که از پسش برنیای. قرار نبود همیشه بتونی و متوجه همه‌چیز باشی. قرار بود آروم‌آروم تلاش کنی، با سرعت خودت پیش بری و از تجربه‌های تلخ و شیرین، نتیجه‌ی درست رو بیرون بکشی. ایراد نداره اگر سرعت بقیه بیشتره. از دور این‌طوریه؛ بهت اطمینان می‌دم بیشترشون خیلی نتونستن و بعد از یه جایی افتادن روی غلتک. می‌دونم ازت بیش از حد انتظار دارن و مسئولیت‌های زیادی همراهته. بزرگسالی همین بود و همین می‌مونه. همیشه وحشتناک نیست؛ گاهی نسیم خنک و خوش‌عطری هم میاد که چشم‌های خسته‌ت رو ببوسه. می‌دونم سخته، ولی همین که نفس می‌کشی، با تمام شرایط بسیار سختی که گذروندی، یعنی موفقیتی که یادت ندادن باید جشن بگیریش. گاهی پوچی، گاهی لبریز؛ گاهی همه‌چیز رو می‌دونی و گاهی انگار هیچی از هیچ‌کس و هیچ‌چیز نمی‌دونی... و این مسافر بودن آدما هم شده برات قوز بالا قوز، نه؟ ایراد نداره. به دنیا اومدنت که دست خودت نبود، شرایط رو هم تو انتخاب نکردی و مقصرش هم نیستی؛ پس حداقل بیا باور کن که اگر گند بزنی، هیچ ایرادی نداره. خودت می‌دونی دنیا روی چندتا پاشنه می‌چرخه، پس ایراد نداره خیلی نتونی. نمی‌گم ناامید نمی‌شی، فرسوده نمی‌شی و سنگین نمی‌شی. می‌گم ایراد نداره که چیزی نباشی در لحظه. می‌دونم احساسات باعث می‌شن دیدت تار بشه، اما باور کن تو همه‌چیز هستی و هیچ‌چیز نیستی. معنی‌بخش‌ترین قسمت زندگیت، خودتی و تمام چیزهایی که به تو مربوط می‌شن. پس اگر گاهی معنی نمی‌دی، چیزی توی تنت حس نمی‌کنی و با تخت یکی شدی، ایراد نداره. حتی موفق بودن هم شرایط خودش رو داره. و اون فقط یک مسیره، اما تو انسانی... تمام راه‌ها به تو برمی‌گرده. به عقب نگاه کن، تو تا همین‌جا هم مسیر زیادی اومدی. اگر همه‌چیز سخته برای خودت سخت‌ترش نکن.

اگر راجع‌به خودش بهت هشدار داد، جدیش بگیر.

به هر حال اگر تو براش وقت نذاری، دیگران با کمال میل این کار رو می‌کنن.

«می‌دونی با ساکت موندن هرچیزی که برات عزیزه رو از دست می‌دی، درسته؟»

- من خیلی آدمی‌ام که نمی‌دونم با دستام و دهنم چیکار کنم... + بده من برات مشغولشون کنم.

کی بریم بار جاز؟

«چقدر جالب؛ من می‌تونم پیش تو بلندبلند فکر کنم و تو طوری که انگار یه دیوونه دیدی، بهم نگاه نکنی.»

جمعه‌ بودن این زندگی رو نگاییدم.

مود جوان ایرانی وقتی هر دقیقه‌ از زندگیش توی ایران خود جمعه‌ست:

- احساس می‌کنم صادق هدایتم... + چپ بود. - صابون داری؟

فکر نمی‌کردم از پسش بربیام، ولی گنجایش روان آدمی سوپرایزکننده‌ست.

اگر ریشه‌ی تمام احساساتم تویی، من کجای این زمین‌گیر شدنم ایستاده‌ام؟

این بغض اگر دریا بود، غرقم می‌کرد.

این سکوت چیه که هربار بهش برمی‌گردم؟

- اون لونه‌کفتر چیه بالای سرت؟ + گذاشتم تخم کنی توش.

زنگ نزن. پیام بده. سر جدت زنگ نزن. نامه بفرست اصلا ولی زنگ نزن.