Hiraeth

ولی اگه خوانندگی بلد بودم حتما این آهنگ رو کاور میکردم. تو این مدت خودمو کشتم از بس گوشش دادم

آرای نویسنده عموما چیزهای قابل قبولی نبودن ولی نکته مثبت کتاب این بود دست مخاطب رو باز میذاشت تا با خلاقیت و عقل خودش جواب سوالات و چالش‌ها رو مطرح کنه و این بنظرم خیلی ارزشمند هست

تو کتاب انسان خردمند نکات زیادی در مورد انسان و تاریخ و بعضا مسائل فلسفی مطرح شده و میشه به هرکدوم جداگانه پرداخت و بحث کرد در موردش و این بحثها تو انتهای کتاب به اوج خودش میرسه. یعنی بنظرم صد صفحه پایانی به کل کتاب میارزه از نظر جذابیت محتوا. یکی از صحبتهای انتهای کتاب این بود که، اصولا تاریخ رو نمیشه آنچنان پیش‌بینی کرد انسان میاد در مورد آینده بشر انواع سناریوها رو می‌چینه کلی رویا پردازی میکنه و دستاورد های علمی رو برای خودش تصور میکنه؛ اما اون آینده ای که ازش صحبت میکردیم میاد ولی خیلی از این رویاها به واقعیت تبدیل نشده، یا اینکه واقعی شده ولی نه با اون رنگ و لعابی که انسان تصور میکرد. اما در عوض اتفاقاتی میوفته که انسان از پیش‌بینی اونها کاملا عاجز بوده و اصلا نمیتونسته اونها رو تو محاسبات فکری خودش لحاظ کنه مثل اختراع اینترنت ... از اونجایی که کتاب مال سال ۲۰۱۴ هست، میشد این دیدگاه رو راستی‌آزمایی کرد. اومدم فکر کردم دیدم طبیعتاً اون زمان هم انسان نسبت به سالهای ۲۰۲۰ به بعد هم برای خودش سناریوهایی از دستاورد های علمی و سیاسی ترسیم کرده و سعی داشته حوادث و وقایع اون سالها رو پیش‌بینی کنه احتمالا بعضیاش شده بعضیاش هم نشده ولی قطعا یه چیزی رو اصلا نمیتونسته حدس بزنه که اتفاق میوفته و اون هم رونمایی از هوش مصنوعی بودش ...

📌من از تنها بودن عمیقاً لذت می برم. از تنهایی است که می ترسم. تنها بودن خلوت خود خواسته است. مجالی است تا صدای درون خود را بشنوی, با او همسخنی و همنشینی کنی, و بر فاصله ای که در عمق وجود توست فائق آیی. این خلوت برآمده از تنها بودن مرهم است, جراحتی عمیق را در تو التیام می بخشد. اما تنهایی زخم است. رفتن عزیز است بی آنکه رشته ای او را به بازگشت برانگیزد. درک سوگناک این واقعیت است که هیچ رشته ای میان تو و او چندان استوار نیست که او را به تو بازگرداند. آن کس که رفت شاید هرگز بازنگردد. تنهایی درک تنها بودن ناگریز و مقدّر من است. کشف تناهی وجود است.

خوبه بعضیاشو استوری کردم که تو آرشیو بمونه 🤝

حیف که گوشیم سوخت یه سری وگرنه دوست داشتم عکسایی که پارسال گرفتم از کوچه پس کوچه های نزدیک کاخ سعدآباد هم نشون میدادم اون روز واقعا روز خوبی بود فردا کنکور ارشد هم بودش =)

پارسال این موقعا #هنر_من

هرچقدر که دوست داشتم فلسفه یونان رو زود تموم کنم به همون اندازه دلم میخواد تو فلسفه قرون وسطی و مسیحیت تأمل کنم و حوصله به خرج بدم. احساسم میگه بر خلاف تصور عموم نسبت به این دوره، حرفهای جالبی قراره بخونم . سفری شروع شده که دوست ندارم حالا حالاها به مقصد برسم‌.

به چندتا موضوع همزمان دارم فکر میکنم نمیدونم درباره کدومشون بیام اینجا بنویسم. از بین اینا، بیشتر دارم به این فکر میکنم که باید واقع بین باشه آدم و همش نباید منتظر روزهای خوب و ایده آل بود و ساعتهای زندگی رو برای رسیدن به اون روزهایی که اصلا معلوم نیست بیاد یا نه هدر داد. از نظر من روزهای بعد از گذروندن دوره هایی از زندگی که به معنای واقعی کلمه افتضاح بودن و فکر میکردی که تمومی ندارن، همشون تا مدتی، جزو روزهای خوب به حساب میان حتی اگه اتفاق خوبی نیوفتاده باشه.

📷

تا مشغول طرح جدید هستم اینا اینجا باشه

#هنر_من

قدم زدن تو خیابون انقلاب و از این کتاب فروشی به اون کتاب فروشی و چرخیدن لابلای قفسه ها، حتی اگه هیچی نخری هم باز یجور تراپی حساب میشه

اما من فکر میکنم تو حامل یه راز هستی؛ رازی که خودت هم از وجودش تو قلبت بی‌خبری .

برای Hiraeth معانی مختلفی وضع شده که تقریبا با معانی واژه Nostalgia فرق آنچنانی نداره. اون چیزی که باعث شد از این کلمه خوشم بیاد، یکی از معانی متفاوتش بود اونم دلتنگی برای جایی که هیچوقت وجود نداشته ... شاید عجیب باشه، منظره ای رو تو ذهنت تصور کنی و اون تصور انقدر واقعی بشه که فراموشش کنی که اصلا فقط یه خیال هست مخصوصا اگه یه گوشه دنج رو برای خودت ترسیم کرده باشی؛ کوچیک، ساکت و با هر ویژگی دیگه که دوست داشتی تو همین زندگی تجربش میکردی، یه مکان که فقط مال خودت هست . اما بعد مدتی دلت برای اونجا تنگ میشه غافل از اینکه اون فقط یه تصور دوست داشتنی بوده و نه چیزی بیشتر ...

همه چی خوب بود تا اینکه یهو ...

پسر یعنی میشه دوباره برم عکاسی ؟ این اواخر با این داستانهایی که پیش اومد نیاز به فرصت زیاد هست تا رفرش بشه آدم فعلا که دست و دلم سمت کار خاصی نمیره. فقط امیدوارم دوباره حوصله و اشتیاقش برگرده