روبرو.

از عجيب ترين احساسات مى تواند تمام اين گذشتن هاى ناگهانى باشد. يعنى یکهو به خودت مى آيى و مى بينى كه آن قدر زده اند توی ذوقت و آن قدر اميدت را نااميد كرده اند و آن قدر هرچه را كه داشته و نداشته‌ای‌ را به حراج گذاشته‌‌ای تا لگدمالش کنند كه ديگر رمقى براى شب تا صبح و صبح تا شب فكر كردن و عشق ورزيدن و نوشتن و دلتنگ شدن برايت نميماند. انگار كه ديگر چيزى باقى نمانده باشد كه بخواهى دو دستى تقديمش كنى.

شايد اين دنيا زيادى براى من واقعيه.

نمی‌توان گفت لذت، اما به نوعی تسلیم زندگی شده بودم: تسلیم امواج، و چیزهایی که در برابرشان مقاومت می‌کردم. به نوعی حتی، این بیخیالی وهم آور بود، اندوه همچنان وجود داشت، و گذشته هنوز هم لحظه هارا سرشار می‌کرد، من آن هارا رها نکرده بودم؛ تنها ناخواسته، و همراه با استیصال، دیگر دست و پا نمی‌زدم.

من فهمیدم رازش اینه اصلا وقت نداشته باشی فکر کنی .

زود بیدار شده بودم، و زمان زیادی طول کشید تا برای بودن آماده شوم.

تو گفتی: بوی پوست پرتقال سوخته روی بخاری وسطِ روز برفی. -میدونستم تو یه چیزی میگی که شبیه بقیه نیست؛ تو فرق داشتی.

یک احساساتی هست ، یک چیزهائی هست که نمیشود بدیگری فهماند ، نمیشود گفت ، آدم را مسخره میکنند ، هرکسی مطابق افکار خودش دیگری را قضاوت میکند.