مرثیه فرمانده ‌

این ثانیه شمار ِ صبری بود که توی تمام وجودش صدا می‌داد ، صبری که شده بود خوره‌ی تمام جونش تا بتونه خفش کنه اما واژه‌ای به نام صبوری داشت جلوش رو می‌گرفت.

جلوش رو می‌گرفت تا آتیش درونش زندگیش رو نسوزونه اما خودش داشت می‌سوخت تا بتونه دووم بیاره بین تمام این ثانیه هایی که داشت می‌گذشت

صدای ثانیه شمار ساعت روی ذهنش راه می‌رفت ، چشماشو‌ باز کرد تا ساعت رو پیدا کنه و از کار بندازتش ولی ساعتی نبود ، نه تنها توی اتاق ، توی کل اون خونه هیچ ساعتی وجود نداشت. این ثانیه شمار ِ صبری بود که توی تمام وجودش صدا می‌داد ، صبری که شده بود خوره‌ی تمام جونش تا بتونه خفش کنه اما واژه‌ای به نام صبوری داشت جلوش رو می‌گرفت. جلوش رو می‌گرفت تا آتیش درونش زندگیش رو نسوزونه اما خودش داشت می‌سوخت تا بتونه دووم بیاره بین تمام این ثانیه هایی که داشت می‌گذشت -با بلند شدن صدای تو چیزی پیش نمی‌ره پس سعی نکن. حرفایی که بهش زده بودن داشت توی سرش اکو می‌شد باید چی‌کار می‌کرد؟ تن می‌داد به ادامه دادن و سکوت؟ باید همین کار و می‌کرد، شده بود تکیه گاه ، تکیه گاه همون کسی که ازش می‌خواست با سکوت کردن ادامه بده ، چی باید بهش می‌گفت؟ خسته شده؟ از این که نمی‌تونه حرفاش رو بزنه خسته شده؟ ولی پس اون چی‌ می‌شد؟ این همه سال جنگیده بود تا آرامش و پیدا کنه و این حقش نبود که برای حق من ، زندگیش به هم بخوره.