ثآنورا☀️"

و خستگی‌ام حالا آن‌قدر زیاد است، که باور کن پلک زدن برایم زحمت بسیار بزرگی است.

«و گاهی تمام اندام‌های تنت گریه می‌کنند، جز چشم‌هایت.»

و تو فکر کن، به غمی که هرگز از روی شانه‌هایم برنداشتی.*

برای مدت طولانی، روزها برای من اینطور گذشته بود؛ گریه می‌کردم، ولی اشکی از چشم‌هام سرازیر نبود، حرف می‌زدم ولی صدایی از لبهام بیرون نمی‌اومد و می‌مردم، اما ایستاده بودم و هیچ کفنی به تنم نبود.

«یحیی زن‌ها خیلی عجیب غصه می‌خورن.‌ گلدون‌هارو عوض می‌کنن. فرش‌هارو بالا می‌زنن و‌ زیرش رو جارو می‌کشن. لباس‌هارو از اول تا می‌زنن و ملافه‌هارو صاف می‌کنن و غذاهای خوشمزه می‌پزن. یحیی برای همینه که مردها زن‌هارو غمگین می‌کنن، چون زن‌های غمگین خیلی زیبان..»

حداقل تو این همه گرفتاری و بد بیاری بعضی چهره ها معنای زندگی رو برات تداعی میکنن چهره هایی سرشار از نور و امید مثل آفتاب :)

امیدوارم هر موقع خورشید و نورش رو میبینی، یادِ من بیفتی.

همیشه زخم بر زخمم، همیشه رنج بر رنجم به خون آغشته ام، آشفته ام، ایرانم انگاری.