༄ | 𝗇 𝗈 𝖻 𝖺 𝗁 𝖺 𝗋

برای مثال سعدی‌شیرازی در ابتدای بوستان این چنین منظومه ی نفیس خود را آغاز می کند: به نام خداوند جان آفرین‌ حکیمِ سخن در زبان آفرین

حکیم ابوالقاسم فردوسی در ابتدای منظومه ی تاریخی و گرانبهای‌ شاهنامه‌ این چنین سخن خود را آغاز می کند: به نام خداوندِ جان و خرد کزین‌ برتر اندیشه برنگذرد

بشنو از نی چون حکایت می کند از جدایی ها شکایت می کند

نِی باید از درون تهی شود و تا عمق جانش‌ تراشیده شود تا نوای گوش نواز آن شنیده شود.نوازنده هرچه در نی بدمد‌،صدا بازتاب داده شده و منعکس می شود مولانا نیز خود را همچون نِی تهی دانسته و خداوند را نوازنده می‌داند که هرچه او می‌گوید بر زبانش جاری شده و به رشته ی تحریر در می آید و خداوند متعال را موجودی خارج از وجود خود نمی‌خوانَد و اینگونه تفسیر می کند: ما چو ناییم و نوا در ما از اوست‌ ما چو کوهیم و صدا در ما از اوست

هوشنگ ابتهاج درمورد شجریان می‌گوید: شجریان برای من مثل پسرم است، مثل برادرم است، مثل پدرم است. اصلا مخلوط همه این مناسبات است. خیلی دوستش دارم. و تا حد زیادی هم این دوست داشتن متقابل است خیال می‌کنم. آخرین باری که باهاش صحبت کردم پیارسال بود. یلدا به من گفت خانم شجریان گفته اگر این دوتا با هم تلفنی بیشتر صحبت کنند در روحیه و احوال شجریان تاثیر دارد. یلدا هم ترتیبی داد که یک دیدار تصویری داشته باشیم. سلام آقای شجریان، سلام، فلان و این‌ها. من دیدم که نمی‌توانم ادامه دهم؛ یعنی بغض کردم. او شروع کرد به حرف زدن؛ "شما همیشه برای من پدری کردین، فلان کردین و فلان کردین و..."، زد به گریه. من هم تلفن را دادم به یلدا و گفتم بگیر، دیگر هم از این کارها نکن. این آخرین باری بود که من با ایشان صحبت کردم. بعد هم که متاسفانه رفت در کما. همچنین در بخش دیگری از گفتگوی شب شعرش افزود: حافظ یک بیتی دارد که می‌گوید «هرکس که دید روی تو بوسید چشم من/ کاری که کرد دیده من بی‌نظر نکرد». امکانات صوتی شجریان، جنس صدایش فوق‌العاده شیرین است، پاکیزه است.

ایرانی بودن مهمه، بار بزرگی‌ست بر دوش ما...

فردوسی همراهان ظالم را پایمردان دیو توصیف می‌کند. هیچ ظالمی در طول تاریخ بدون همت وفادارانش توانایی ظلم کردن را ندارد. فردوسی این افراد را از ضحاک هم ظالم‌تر می‌داند و به آنها لقب پایمردان دیو می‌دهد. به معنای کسانی که بجای همراهی عدالت‌خواهان، برای منافع شخصی خود؛ با بیدادگر همراه می‌شوند. حماسه شاهنامه علاوه بر اینکه آینه‌ای از تاریخ اسطوره‌ای ایران است، جایگاه اخلاق را در ذهن و روح ایرانیان باستان به تصویر می‌کشد. 

حافظ شیرازی از مستی نگاه معشوق می‌گوید اگرچه حافظ به امور دینی مشغولیت بسیار داشته و حتی قرآن را از بر بوده است، اما می‌گساری و علاقه او به شراب و مستی ثابت شده است. حافظ، نگاه معشوق را جام شرابی توصیف می‌کند که عاشقانش را مست و مخمور می‌سازد. همین علاقه به شراب، در شعر خیام نیز مشاهده می‌شود.

آدمی ذوق و شوق درون را، به ارادهٔ ملیت و تاریخی که سپری کرده‌ است زنده نگاه می‌دارد و تاریخ ما، در عین خون‌آلودگی و زخم‌بارگی، شادمانه و لطیف است... به لطافت برگ نیلوفری، هرچند زخمی، هرچند قطعه قطعه، اما زیبا، صبور، استوار و بازهم، زیبا...

باباطاهر عشق را از بین برنده مرز خیال و واقعیت می‌داند شعرای بسیاری در شرح عشق بیت سروده‌اند و تلاش داشتند آن را توصیف کنند. اما این بیت باباطاهر، شاید نزدیک ترین بیت به توصیف جنون عشق باشد. او یکسانی خیال و واقعیت را در نظر عاشق، چنان دقیق می‌داند که با در آغوش گرفتن خیال یار، بوی آن را حس می‌کند. عشق در اندیشه این شعر، معنای بارز و واقعی دیوانگی است.