مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

سال‌ها هر صبح به ایستگاه قطار می‌رفت و برای کسانی که دوستشان داشت بلیت می‌خرید؛ حتی برای کسانی که دیگر سال‌ها بود از آن شهر رفته بودند. کسی دلیلش را نمی‌دانست، تا روزی که هادسون ناپدید شد. چند ماه بعد، همه‌ی بلیت‌ها را در کشوی میز خانه‌اش پیدا کردند؛ هرکدام با نام یک نفر و تاریخی در آینده. عجیب‌تر اینکه هر بار یکی از آن آدم‌ها از دنیا می‌رفت، بلیت مربوط به او ناپدید می‌شد. آخرین بلیت هنوز باقی مانده بود؛ با نام خود هادسون و تاریخی که هیچ‌وقت نرسید. مردم می‌گفتند هادسون تمام عمرش را صرف این کرده بود که برای رفتنِ آدم‌ها آماده باشد؛ جز برای رفتن خودش.

باعث افتخاره که این مودبرد تلگراف فرمانده رو همراهش داره واقعا قشنگ نوشتی، اونرای کمی هستن که من از دیالوگ نوشتناشون واقعا خوشم بیاد و تو صدر جدولی عاشق مکالمه های فرمانده و سرباز شدم..خیلی..حق و عمیقن خسته نباشی

چون بعضی آدم‌ها وقتی می‌رن، فقط از زندگی‌ات حذف نمی‌شن. مکث کرد. - یه چیزی رو با خودشون می‌برن که دیگه هیچ‌چیز نمی‌تونه جاش رو پر کنه. + خاطره؟ - نه. فرمانده به پنجره‌ی تاریک خیره شد. - اجازه. + اجازه‌ی چی؟ - اجازه‌ی خوشحال بودن.

- صبح می‌شه. - مردم می‌خندن. - بارون میاد. - غذا هنوز مزه داره. - آهنگ‌ها هنوز شنیده می‌شن. - خورشید هنوز طلوع می‌کنه. دستش را روی شیشه گذاشت. - و تو از خودت می‌پرسی... صدایش شکست. - چطور ممکنه جهان بعد از رفتنِ اون، هنوز این‌قدر بی‌شرمانه ادامه داشته باشه؟