کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

فصلِ چهارمِ سریالِ from هم به پایان رسید. تقصیرِ خودمونه که می‌شینیم نگاهش می‌کنیم و از اینکه هیچی نمی‌فهمیم و هر قسمت گُه‌گیجه می‌گیریم لذت می‌بریم. کرم از خودمونه. در نتیجه هیچ اعتراضی وارد نیست. MADARE KARGARDANO NEVISANDEHASHO...

بریم برای دانلود و تماشای فینالِ این فصلِ From. آماده‌ی به فحش کشیدنِ چنل باشید دوستان.

یه جوری خوابیدم که همه‌ی بی‌خوابی‌ها و کمبودِ خواب‌های این دو هفته‌ی اخیرم جبران شد. نه کابوس دیدم نه از خواب پریدم، جوری عمیق خوابیدم که فرقی با جنازه نداشتم. حس می‌کنم دو روز خواب بودم. همچین خوابی رو برای تمامِ افرادی که مشکلِ بی‌خوابی دارن آرزو می‌کنم.

زندگیم خلاصه‌ای شده از گند زدن‌های پشتِ سرِ هم.

دلم می‌خواد با شمشیرم انقدر با دیو بجنگم تا بالاخره برنده بشم و بتونم دیو رو از پا در بیارم، یا شکست بخورم، یا بمیرم. هر اتفاقی که بتونه به این نبردِ بلاتکلیف رو با ارواحِ غم و سرگردونِ این حریفِ نامرئی نتیجه بشه. فقط تموم بشه این نبردِ بی‌پایانی که هیچ نتیجه‌ای نداره.

عجیبه که چقدر پر از ناله و غر هستم و همزمان امیدوارم. لبخندم رو دارم و در طولِ روز یک جاهایی از یک اتفاقِ کوچیک هم خوشحال می‌شم و اگه کسی حالش بد باشه بهش امید می‌دم ولی در کنارش خسته‌ام. خسته‌تر از همیشه.

Threads کسشرترین اپلیکیشنیه که تا الان اختراع شده، مخصوصاً فضای ایرانیش.

دنیای موازی‌ای رو تصور می‌کنم که نه برام فضای مجازی مهمه، نه اینترنت، نه وی‌پی‌ان، نه جنگ، نه خاورمیانه، نه هیچکدوم از اتفاقاتِ جهان، فقط " ما " مهمیم، رابطه‌ای که داریم، عشقی که بینمون هست، زندگی‌ای که به همدیگه قول دادیم برای هم بسازیم و تمومِ خاطراتِ ارزشمندی که هر دومون رو کنارِ هم‌ به این نقطه رسوندن.

یکی از حسرت‌های فضای‌ مجازی‌ای که همیشه توی دلم موند این بود که یک اینستاگرامر، یوتیوبر یا پادکسترِ محبوب بشم. همیشه همه‌ی امکاناتش هم برام فراهم بود. دوربینش رو داشتم، میکروفونش رو داشتم. تجهیزاتِ نورپردازیش هم داشتم، ولی هیچ‌وقت شروع نکردم، یا اگر هم شروع کردم، بی‌دلیل از وسطِ راه تولید محتوا رو رها کردم. هرچند برای شروع هیچ‌وقت دیر نیست ولی خب، زیادی بی‌انگیزه‌ام برای ادامه دادن.

خب دیگه، برید خونه‌هاتون. خوش گلدین.

والا تو تلگرام که جنگه، حالا شده یا نشده رو نمی‌دونم.

باز من رسیدم تهران جنگ شد.

نمی‌دونم کیا قراره توی این سفر همراهم باشن. اگه نخوندید که هیچی… اما اگه تصمیم گرفتید همراه بشید، قراره وارد دنیایی بشید که مرزِ بینِ واقعیت و افسانه توش کم‌کم از بین می‌ره. یک فانتزیِ تاریک، با حال‌وهوایی کاملاً ایرانی؛ قصه‌ای پر از راز، عشق، تراژدی و آدم‌هایی که هرکدوم زخمی برای پنهان کردن دارن. این داستان به شکلِ سریالی هر از گاهی توی همین کانال منتشر می‌شه. اگر تا آخر همراهِ این قصه شدید، ممنون می‌شم بعد از خوندنِ هر فصل، نظرتون رو برام بنویسید. هر حسی که موقع خوندن تجربه کردید، هر برداشت، هر نقد، هر حدس یا حتی هر جمله‌ای که توی ذهنتون موند، برام ارزشمنده. هرچقدر بیشتر از حستون برام بنویسید، انگیزه‌ی من برای ادامه دادن و نوشتن این دنیا بیشتر می‌شه. خوش اومدید. امیدوارم از این سفر، سالم برگردید.

درست نمی‌شه، نگران نباش.

چکیده‌ی روز؛ . دنیا هنوزم ول‌کن نیست. بالاخره یه خبر جدید از GTA VI اومد. راکستار همچنان هر چند وقت یه بار یه تیکه نون خشک جلوی ملت میندازه که تا اطلاع ثانوی امیدوار بمونن. فروش کنسول‌ها افت کرده. احتمالاً مردم فهمیدن تا GTA VI نیاد، خریدن پلی‌استیشن بیشتر شبیه خریدن پارکینگه. اپل می‌خواد تراشه‌هاشو خودش بیشتر بسازه تا کمتر محتاج بقیه باشه. یعنی حتی اپل هم به این نتیجه رسیده که "روی کسی حساب نکن. توی مشکلات خودت باید کونتو پاک کنی." ایلان ماسک دوباره درباره آینده‌ی هوش مصنوعی کسشر گفته. تقریباً اگه یه روز ماسک درباره هوش مصنوعی چیزی نگه، اون روز باید نگران شد. قطر هم داره فناوری‌های جدید فوتبال رو تست می‌کنه. رسماً از آزمایشگاه موشک، تبدیل شده به آزمایشگاهِ آفساید.

وقتی با دوستای رفیقت بیشتر از خودِ رفیقت صمیمی‌ می‌شی خیلی لاشی بازیه ولی وقتی اتفاق میوفته چقدر حال می‌ده :))))

هیچ‌وقت سر صبحی با معده‌ خالی آیس آمریکانو نخورید.