کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

از شنبه یه جوری تعطیل رسمی شده تهران و قراره خر تو خر باشه که آدم خایه نمی‌کنه از خونه بره بیرون.

روزِ پنجشنبه را با حالِ بد و سرگیجه و حالت تهوع و داروخانه و قرص و دارو گذراندیم. به کمبودِ خواب و سلامتی‌تون اهمیت بدید دوستان.

حالا خوشحالم که تنها کسی نیستم که نسبت به این موضوع خشمگینه، تمامِ گیمرها سراسرِ اینستاگرام یه جوری نسبت به این قضیه دارن هیت می‌دن و دارن واکنش منفی نشون می‌دن که پشمام ریخته. تاحالا این حجم از هماهنگیِ نظرِ منفی و خشمگین بودن بابتِ یک چیزی رو بینِ گیمرها ندیده بودم. به نفعشونه هرچی زودتر جمع کنن این خبرِ کسشر رو و تکذیبش کنن وگرنه همه‌ی گیمرا پلی‌استیشن رو رها می‌کنن و می‌رن سمتِ پی‌سی اینطوری که تا الان فهمیدم.

سونی اعلام کرد که از سال ۲۰۲۸ دیگه هیچ نسخه‌ای فیزیکی از بازی‌های پلی‌استیشن وجود نداره و همه‌ی بازی‌ها از دم، قراره دیجیتالی بشن به عنوانِ یک گِیمِر، شوکه شدم. این واقعاً یک تصمیمِ اشتباهه و مطمئنم آخرش به ضررشون تموم می‌شه. برای خیلی از ما، نسخه‌ی فیزیکی بازی فقط این نبود که بازی رو داشته باشیم؛ یه تیکه از خاطراتمون بود. کتابخونه‌های دیجیتالی شاید راحت‌تر باشن، ولی هیچ‌وقت نمی‌تونن اون حس رو جایگزین کنن که بینِ کلکسیونِ سی‌دی‌های بازی‌هات می‌گردی، یه بازی قدیمی پیدا می‌کنی که حتی یادت رفته بود داریش، و همون لحظه پرت می‌شی به یه دوره‌ی دیگه از زندگیت. دیدنِ جعبه‌ی بازی روی قفسه، گرفتنش توی دست، و یادِ آدم‌ها، لحظه‌ها و خاطراتی که باهاش داشتی… حسیه که نسخه‌های دیجیتالی هیچ‌وقت نمی‌تونن دوباره خلقش کنن. بازی‌های فیزیکی شخصیت دارن، حس نوستالژی دارن و پشتشون کلی خاطره و معناست. اونا فقط یه محصول یا یه آیکون داخل یه کتابخونه‌ی دیجیتالی نیستن؛ بخشی از تاریخ و خاطرات ما به عنوان گیمرن. هرچقدر هم نسخه‌های دیجیتالی راحت‌تر و کاربردی‌تر بشن، هیچ‌وقت نمی‌تونن جای اون حس رو بگیرن.

مشکلم بختِ بد و تلخیِ ایام نیست، مشکلم پوشوندنِ پینه‌ی دستام نیست، مشکلم زندگی در خاورمیانه‌ و ایران و شکستنِ طلسمِ بی‌پولیست.

تاحالا شده سر صبحی دلتون فست فود بخواد؟ مثلاً من الان دلم ساندویچِ کوکتل پنیری می‌خواد.

حس می‌کنم دیگه هیچ‌جا برام "خونه" نیست.

زمان خیلی بی‌رحمانه داره سریع می‌گذره. حس می‌کنم با ماشین وسطِ جاده‌ام. پام رو تا تَه گذاشتم روی گاز و ترمز ماشین خرابه. فقط با سرعت داره می‌ره، بدونِ اینکه بدونم مقصد کجاست.

خایه کردم. انتظارِ یک فیلمِ ترسناک شبیه به کانجرینگ نداشته باشید ولی خیلی خفن بود، یه چیزی تو مایه‌های talk to me بود. واقعاً ریدم.

برای اینکه یک فایل کوچیک رو از سوپراپلیکیشنِ بله پیدا کنم، مجبور شدم برم داخلش، یه ربع فقط طول کشید loading بشه، ما چطوری سه ماهِ جنگ اینا رو تحمل می‌کردیم؟

دوستان فیلم‌ترسناکِ Obsession که خیلی وایرال شده بود بالاخره اومد.

دچارِ یک استرس و اضطرابِ دائمی، بابتِ از دست دادن شدم.

فقط خواستم یه تشکر بزرگ ازتون بکنم. حرفاتون در بعضی از تاریک‌ترین و سخت‌ترین روزهای زندگیم کنارم بودن. وقتی حس می‌کردم همه‌چی داره روی سرم خراب می‌شه، حضورتون یه چیزی بود که باعث می‌شد بتونم خودمو نگه دارم و یادم بندازه که هنوزم روزهای بهتر ممکنه از راه برسن. شاید هیچ‌وقت نفهمید چقدر بهم کمک کردید، ولی واقعاً از ته دل ازتون ممنونم. شما واقعاً روی روحیه‌ام تأثیر گذاشتید. ممنون که وقتی بیشتر از همیشه بهش احتیاج داشتم، کنارم بودید. 🤍

الگوریتمِ اینستا واقعاً مسخرس، به عنوانِ کسی که سعی داره هنرش رو توی اینستاگرام نشون بده تا اصلاً پستام نمی‌رن اکسپلور. دیشب تا صبح پای ادیتِ ویدیو بودم، گذاشتم، نرفت. حالا همون رو بدونِ هیچ ‌زحمتی فقط چند ثانیه یک حرفِ خنده‌دار می‌زدم سه سوت می‌رفت اکسپلور. کاش یک نرم‌افزارِ شبیه به اینستا بود فقط مخصوصِ عکاسا و ادیتورها هممون می‌رفتیم اونجا.

همیشه باور داشتم کسایی که فقط برای چند لحظه از روز هم حالت رو بهتر می‌کنن فقط فرشته‌ان، چه با حضورشون حالت رو بهتر کنن، چه با پیام، هر کاری کنن، هر چیزی بگن که فقط برای یه لحظه لبخند بیاد رو لبت، واقعاً فرشته‌ان.

هیچ‌وقت بدونِ اطلاعِ قبلی چَت رو دو‌ طرفه پاک نکنید. مهم نیست چقدر عصبانی یا ناراحت باشید، پاکش نکنید. چون اگه پاک کنید قراره تا ابد بهتون یادآوری بشه، چه اون ارتباط درست بشه چه نشه، تحتِ هر شرایطی قراره مدام بهتون یادآوری بشه که شما چَت رو دو‌ طرفه پاک کردی، مثلاً شما حتی در حالِ مرگ هم باشی ممکنه زیرِگوشت زمزمه بشه که شما چَت رو دو‌ طرفه پاک کردی. نکنید آقا، چَت رو دو‌ طرفه پاک نکنید. نکنید. نکنید. گوشی رو بندازید دور ولی چَت رو‌ دو طرفه پاک نکنید.

سر ظهری یک نفر بهم پیام داد که کانالت الان یه پستی فرستاد، تو بودی یا هک شده؟ آقا من فکر کردم این کانال جدیده رو می‌گه. یه جوری از جا پریدم که انگشتِ پام خورد به گوشه‌ی‌ میز. یه جوری ریدم تو خودم که رفتم سریع چک کردم ببینم کسی اومده توی اکانتم یا نه، یه جوری خایه کردم که سریع دیدم این یکی کانالم سرجاشه یا نه، نگو منظورش همون قبلی بود، همون پُستی که اون باتِ گُه هر روز می‌ذاره و پاک می‌کنه. کلاً داره بیشتر از همیشه رو مُخَم می‌ره این قضیه. تمامِ پیام‌های مرتبط به اینکه چنلت چی شد؟ داره رو مخم می‌ره. تمامِ پیام‌های مرتبط به اینکه چه بلایی‌ سر چنل قبلیم اومده داره می‌ره رو مخم. کاش از یه جایی به بعد به طورِ جدی تموم بشه و این داستان برای همیشه جمع بشه. خستم کردین. خسته شدم.