‹جآن دَرد›

من شور و شر موج و تو سر سختی ساحل روزی که به سوی تو دویدم تو چه کردی:)

عزیزِ دورِ من

غمگین ترین حرف ؟! مگه چی کارش کردم که اینطوری با من رفتار کرد:)

و اگر روزی از تو درباره من پرسیدند، به آنها بگو: لجباز بود؛ بیشتر از آنچه باید، دوستم داشت. اذیتم می کرد و بعد خودش گریه کنان پیشم می آمد و می پرسید: « دوستم داری؟! » خیلی حسود بود؛ از هر کسی که دور و برم می چرخید، بدش می آمد. همیشه به سمت من می آمد، انگار من مقصدش بودم و تمام راه ها به من ختم می شد. به آنها بگو خیلی هم خودخواه بود؛ هميشه ميخواست من كنارش و فقط برای او باشم! با تمام وجود عصبانی می شد... اما با وجود همه اینها، تا پای جان عاشقم بود آن قدر نگرانم بود که حتی از نسیم صبح که به من می خورد، می ترسید تا مبادا آسیبی به من برسد..

عزیزِ دورِ من

تمام شد از آنچه میترسیدم سرم آمد

اگر روزی فرا رسید که دیگر در کنارت نبودم؛ بدان برای نیامدن این روز، بسیار جنگیدم.

اما نشد نیمۀ روحم:)

توکه قصد رفتن کرده بودی؛چرا تمامِ آن شب ها با من بیخوابی میکشیدی...

عزیزِ دورِ من

در نهایت همه‌ ی ما برای تنی جنگیدیم که زنی دیگر اورا در آغوش خواهد کشید

حالا نه که بی تو مرده باشم؛ولی باشی بهترم.

دلم می‌خواست دست همو بگیریم بریم سینما، دلم می‌خواست بزرگ‌ترین پیتزا رو باهم بخوریم، دونفره‌ترین سیگار رو بکشیم؛ دلم می‌خواست باک باک بنزین بسوزونیم، کیلومتر کیلومتر خیابون و جاده و کوچه و شهر از بالای سرمون بگذره؛ دلم می‌خواست ماه رو نشونت بدم، باتو باد رو ببوسم، دلم می‌خواست زیر کولر بخوابیم و روی دریا بیدار بشیم، غروب رو بغل کنیم و طلوع رو نفس بکشیم، عمیق و طولانی؛ مثل نفس‌های عمیق من در آغوش تو؛ دلم تو رو می‌خواست و بقیه‌ی چیزها رو برای پررنگ کردن تو. ولی خب عزیزِ دورِ من، بین من و تو به اندازه‌ی آهنگایی که باهم گوش دادیم، به اندازه‌ی همین حرفا؛ به اندازه همه وقتایی که پر از فکر کردن به این‌ که تو کجایی و من کجا فاصله‌ست.

غریبِ آشنا

آثار وفا را نتوان کرد فراموش بوی تو کجا میرود از پیرهن من!

عزیزِ دورِ من

اگر منِ شهریور پارسال با منِ شهریور امسال بشینیم حرف بزنیم اصلا حرفای همو باور نمیکنیم...

بغضِ مستتر هنگامِ خداحافظی‌ام را هم نفهمیدی.

من حتی وقتایی که حالم خوب نبود میخواستم حال تورو خوب کنم.

برای پاییزِ امسال، اون نیمہ شبےرو واستون آرزو میکنم کہ شیشہ‌ی ماشین بخار کرده،قهوه‌ی داغ داره دستاتونو گرم میکنہ و کنار کسے کہ دوسش دارید نشستید بلندترین نقطہ‌ی شهر،یهو از اعماقِ وجودش میگہ:‹ میدونے چقدر این شهرُ گشتم تا تورو واسہ کُلِ زندگیم پیدا ڪنم :)!🤍' ›

از اون حس متنفرم که چیزی رو میبینی و قلبت میشکنه ولی باید همونجا بشینی و وانمود کنی که اصلا واست مهم نیست:)

از انتظارِ پس از هجر زنده برگشتم ! کجاست مرگ؟ ‌که اکنون حریف میطلبم .

بس کن دلِ دیوانه؛ او یارِ دگر دارد...

شماها نمیدونید چقدر؛ کنارش خوشحال بودم:)

از تو می‌گریزم چون دوستت دارم؛ چون در برابرِ آنان که دوستشان دارم بی‌دفاعم و چون زمان به من اثبات کرد دوست داشتنِ کسی، باعث نمی‌شود که او در زخم زدن، مراعات کند.