‹جآن دَرد›

مثلا ببوسمت و در دفترم بنویسم امروز جانم به لب رسید.

کنارم نشسته بود، دست هایش روی فرمان و چشم هایش به جاده. من اما تمام مسیر را به نیم رخِ مردی خیره بودم که نمیدانست آخرین مقصدِ من خودِ اوست.

نیمۀ روحم:)

حال که از ساده‌ترین چیزها متاثر می‌شوی، بسی رنج خواهی برد عزیزِمن ؛ این جهان با آدم‌های بسیار حساس سر سازگاری ندارد.

تولدت مبارک دورترین کسی که تا ابد تو قلبم جا داری

ماه شبِ چهارده✨

و امان از شب‌ها طوطو جانم؛ آنقدر از این شانه به آن شانه می‌غلتم که تمام تنم از دوری شما درد می‌کند. در خودم مچاله می‌شوم آنهم وقتی از خیالِ روی شما نئشه‌ام اما خماری در رگ و پِیَم جولان می‌دهد. گلایه نکنید و دل‌شکسته نشوید از اینکه یاد و خاطر شما را از خاطر نمی برم. حالا که تابستان است، خبری از باد و باران و جغد و عطر نارنج و نارنگی نیست وضع من اینگونه است. وای بر من و حالِ من آن زمان که خزان بیاید. باد هم‌نشین درب و پنجره شود،باران موسیقیِ شب های هجر شود، کلاغ‌ها و جغدها مهمان شب شوند، انار و پرتقال‌ها از راه برسند عطرشان را در سیطره‌ی شهر بگسترانند، بیچاره می‌شوم. و درد آنجاست که دلتنگی نفس آدم را می‌برد اما جانِ آدمی را نمی‌گیرد. من هزار بار از دلتنگی شما در این زندگی مرده‌ام و باز زنده‌ام. وای به حال من که پاییز برسد و حالِ این عاشقِ دور از محبوب را از بیخ و بُن خزان کند.

عزیزِ دورِ من

می‌دانستم که حال و روزم را می‌بینی و با وجود آنکه می‌توانی نجاتم دهی، از من عبور می‌کنی. می‌دانستم و رنجی دوچندان می‌کشیدم؛ می‌دانستم و آرزوی ندانستن می‌کردم.

می‌ترسم از تو که بیدار خواهی شد دست هایت را خواهی شست و لبخند خواهی زد در صبحِ روزی خالی از من

عزیزِ دورِ من

_

من کشته‌‌ی تو‌ام به کسی غیر از این مگو…

می‌خواستم حنا؛ بگذارم به دست او

از مهر،از آبان دلم دیگر نمی‌ترسد از جمعه های ابری آذر نمی‌ترسد بی‌تو تمام فصل‌های سال دلگیرند غم‌دیده ازپایان شهریور نمی‌ترسد

شب‌ها بیدار ماندم و نوشتمت؛ به زبانی که خودت هم نمی‌دانی.

همه را رد میکنم که شب بنشینم و به بی‌وفایی های تو فکر کنم؛

عزیزِ دورِ من

مدام قلبم را می‌شکستی و من مدام پیش تو بر‌میگشتم چون تو تمام چیزی بودی که میخواستم.

عزیزِ دورِ من

گریز ازتو بی‌فایده است؛ تو در من وجود داری، مثلِ جنگ در خاورمیانه.

برای یکی کافی‌ای،برای یکی ناکافی اما برای من همیشه چایی‌ای؛ حتی تو روزای گرم هم دوست دارم.

عزیزِ دورِ من

من زود کم می‌آورم و زود از کوره در می‌روم، و زود حالم بد می‌شود، به من که می‌رسید خیال کنید به دیوار کهنه ای رسیده‌اید، که ملات و سیمانش ریخته و به کمترین ضربه ای آجر به آجر فرو خواهد ریخت، کاری به من نداشته باشید من خودم دمار از روزگارِ خودم درآورده‌ام :)!🫧'

«من هم یکی از آنان هستم؛ آنان که در عاشقی می‌میرند.»

و چه شب‌هایی که دلم می‌خواست باشی و برایت پرحرفی کنم. با شوقِ اینکه تو گوش می‌دهی، خیره در چشمانت، از همه‌چیز، از مهم‌ترین تا بیهوده‌ترین چیزها بگویم؛ اما تو نبودی و من به غم، سکوت و زانوهایی که از قدم‌زدن‌های تنهایی خسته بودند، پناه بردم.

عزیزِ دورِ من

چی میشد شعرِ سفر بیتِ آخرین نداشت؛ عمرِ کوچِ من و تو ، دمِ واپسین نداشت.