مجله راست ایرانی
رفتن به کانال در Telegram
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است. 🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب لینک دیگر شبکه های اجتماعی در نخستین پیام: https://t.me/Iranian_right_wing/3
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
303
مشترکین
+324 ساعت
+707 روز
+9730 روز
آرشیو پست ها
جناح بوربونهای حزب دموکرات و داستان افول راست سنتی در قدیمی ترین حزب آمریکا
نویسنده: آرمان بهنسب
اصطلاح «دموکراتهای بوربون» به جناح محافظهکار، تاجرمآب و طرفدار لیبرالیسم کلاسیک در حزب دموکرات آمریکا اطلاق میشود که در فاصله سالهای ۱۸۷۶ تا ۱۸۹۶ نفوذ و قدرت فوقالعادهای در عرصه سیاسی این کشور داشتند. نامگذاری این جریان، یک اشاره کنایهآمیز سیاسی بود؛ مخالفان این جناح، نام آنها را از خاندان سلطنتی «بوربون» در فرانسه (که پس از انقلاب فرانسه دوباره به قدرت رسیدند) وام گرفتند. آنها معتقد به بازار آزاد، رقابت بیقیدوشرط و حداقل مداخلات دولت در اقتصاد بودند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
06 نوامبر, 06:56
«در طول یک صد سال گذشته هر آزمایش سوسیالیستیای بدون استثنا با شکست مواجه شد. باید روشن ساخت آخرین چیزی که جهان ممکن است به آن نیاز داشته باشد آزمایشهای تازه است. با این وجود، با از میان رفتن خاطرات فروپاشی سوسیالیستی در اتحاد جماهیر شوروی و اروپای شرقی، اندیشه سوسیالیستی در حال تجربه ظهوری دوباره است. امروز نیز پیامدهای آزمایش ونزوئلا مانند هر آزمایش سوسیالیستیای در مقیاس بزرگ پیشین فاجعه بار بوده و باز هم روشنفکران چپ اصرار دارند بگویند این سوسیالیسم واقعی نبود و بعدا در الگوی بعدی "همه چیز به گونه دیگری پیش خواهد رفت" این دروغ صد سال است که ادامه دارد.»
👤راینر زیتلمن
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
05 نوامبر, 10:31
«برای فمینیسم چپ ایرانی نه زن مهم است و نه آزادی؛ چگونه میشود که فمینیست ایرانی از قاجار و حرمسرا و تمام صفحات تاریخش بگذرد و ناگهان وقتی به پهلوی میرسد فحش دهد. پهلوی که یکی از دلایل آوارگی امروزش پرداختن مسائل زنان بود.»
🎙️داروین صبوری
🔹@Iranian_right_wing
05 نوامبر, 03:14
«پدران علم اقتصاد در مورد جامعهپذیری انسان نشان میدهند که چگونه توسعه احساساتی مانند حس نوعدوستی و خیرخواهی در ما به ما کمک میکند تا درک کنیم که چگونه تصمیمات ما ممکن است به نفع یا به ضرر دیگران باشد. بنابراین تصمیماتی که معاملات بازار را هدایت میکنند، کمتر از آنچه اغلب تصور میشود، خودمحور هستند. این بدان معناست که ما نمیتوانیم اقتصاد را صرفاً به عنوان یک روش تجربی تحقیق که نه اثرات همدردی انسانی و نه دغدغههای عدالت ناشی از آن همدردی را در نظر نمیگیرد، درک کنیم. بنظر من اینها استدلال هایی است که باید در مقابل محافظهکاران و سنتگرایان جوان بدبین به بازار آزاد امروز قرار داده شوند؛ اولاً، آنها باید پیچیدگی اقتصادهای بازار آزاد و عدم امکان مهندسی آن را همانند امر فرهنگ درک کنند و در عین حال به نوع شالودههای اخلاقی و فرهنگی موجود در سرمایهداری نیز توجه کنند.»
👤ساموئل گریگ
📚چرا بازار آزاد نیازمند پایگاههای فرهنگی است؟
#گفتاورد #محافظهکاری #اقتصاد_آزاد
🔹@Iranian_right_wing
04 نوامبر, 11:34
«ادموند برک، پدر محافظهکاری مدرن، از مدافعان سرسخت مالکیت خصوصی و آزادی اقتصادی داخلی و بینالمللی بود. او همچنین عمیقاً منتقد مرکانتیلیسم حاکم بر زمان خود بود. با این وجود، برک معتقد بود که این گسترش آزادیهای تجاری باید در عادات و نهادهایی که او آنها را با عواطف اجتماعی، میانهروی اشرافی و هنجارهای مذهبی مرتبط میدانست، گنجانده شود؛ برک معتقد بود که این امر به معنای پذیرش آموزههای یهودی و مسیحی توسط ثروتمندان است که آنها مسئولیتهای مشخصی در قبال افراد حاشیهنشین جامعه دارند. در بسیاری از موارد، برک بر ناکارآمدیهای سیاسی و اقتصادی مرتبط با واگذاری این تعهدات خیرخواهانه اشراف به دولتها تأکید میکرد. این یکی از دلایلی بود که برک نسبت به تلاشهای دولت برای توزیع مجدد ثروت بسیار بدبین بود با اینکه به عنوان یک مسیحی متعصب عدم کمک به فقرا را نیز رذیلت میدانست.»
👤ساموئل گریگ
📚چرا بازار آزاد نیازمند پایگاههای فرهنگی است؟
#گفتاورد #محافظهکاری #اقتصاد_آزاد
🔹@Iranian_right_wing
04 نوامبر, 09:29
«آنچه ما را مدرن کرد، انباشت سرمایه یا نهادهای برخاسته از احتیاط (محاسبه سود و زیان) نبود، بلکه سیلابی از ایدههای جدید بود. یک تغییر در گفتار رایج درباره بازارها، نوآوریها و بورژوازی بود که جهان را از نو ساخت.»
👤دیردری مک کلاسکی
📚کرامت بورژوازی
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
04 نوامبر, 04:54
Repost from محافظهکار جوان
این حقیقتی انکارناپذیر است که کفتارهای رسانهای شرارت هیچگاه نمیتوانند مخدوشش کنند...
04 نوامبر, 02:06
اضافه نوشت: تشیع اسماعیلی طیّبی (داوودی بوهره) و تصوف نعمت الهی در آینه حیات غیرسیاسیِ جامعهمحور و سنتگرایی معنوی
تشیع اسماعیلی شاخهٔ طیّبی (که امروز با عنوان داوودی بوهره شناخته میشود) نیز نمایندهٔ یکی دیگر از سنّتهای زنده و بیبدیلِ معنوی در آغوش تشیع است که بهتمامی با انحصارطلبیِ سیاسی و ایدئولوژیِ حکومتگرایانه بیگانه بوده است.
ادامه:
این سنّت، که حیات باطنیِ خود را بر پایهٔ حفظ ستر و دوران غیبت امام و جانشینیِ «داعی مطلق» استوار ساخته، در طول سدهها اثبات کرده است که پایداری دین و مذهب نه در گروِ تسخیر بروکراسیِ دولتی یا برپاییِ استبداد مذهبی، بلکه در تکیه بر انضباط اخلاقی، توسعهٔ مدنی، تجارتِ پاک، نهادسازی اجتماعی و اعتلای باطنی مؤمنان است. داوودی بوهرهها با دور نگه داشتنِ ساحتِ قدسیِ تشیع از ورطهٔ نزاعهای سیاسی و ساختارهای قدرت، نمونهای درخشان از زیستِ دینیِ قانونمدار و در عین حال عمیقاً باطنی را ارائه میدهند—سنّتی که نشان میدهد غایتِ تشیع اصیل، ساختنِ جامعهای استوار بر عقلانیت، برادری و اخلاق است، نه مسخ کردنِ مذهب در قالب یک دستگاه بروتالِ حکمرانی. تصوف شیعی، بهویژه سلسلۀ جلیلۀ نعمتاللهی، تجلیگاهِ راستینِ همان سنتگرایی معنوی و باطنی است که هانری کربن آن را کانونِ اصلیِ مأموریتِ تاریخیِ تشیع میدانست. سنّت نعمتاللهی، با تلفیق شریعت و طریقت و تأکید بر اصلِ «ولایتِ معنوی» در برابر «ولایتِ سیاسی»، همواره دین را در عرصهٔ طهارتِ درون، معرفتشناسی عرفانی، ادب، سلوک و خدمت به خلق تعریف کرده است. مشایخ و بزرگان این سلسله هرگز دستِ نیاز یا طمع به سوی قدرت سیاسی دراز نکردند و مذهب را به ابزاری برای تسلط بر مقدرات اینجهانیِ مردم تقلیل ندادند. تصوف نعمتاللهی گواهی بر این حقیقت است که گوهرِ تشیع، نه استقرارِ فقهِ قاهره و مجازاتگرِ دولتی، بلکه گذر از ظاهرِ فقه به باطنِ عرفانی و تحقق ولایتِ باطنیِ حضرت امیر (ع) در جانِ انسانهاست—سنّتی عمیقاً پربار که در برابر یورشِ اسلامگراییِ ایدئولوژیک، همچنان به عنوان پناهگاهی برای حراست از معنویت، هنر، رواداری و انساندوستیِ ایرانی باقی مانده است.🔹@Iranian_right_wing
03 نوامبر, 08:42
اضافه نوشت: تشیع اسماعیلی طیّبی (داوودی بوهره) و تصوف نعمت الهی در آینه حیات غیرسیاسیِ جامعهمحور و سنتگرایی معنوی
تشیع اسماعیلی شاخهٔ طیّبی (که امروز با عنوان داوودی بوهره شناخته میشود) نیز نمایندهٔ یکی دیگر از سنّتهای زنده و بیبدیلِ معنوی در آغوش تشیع است که بهتمامی با انحصارطلبیِ سیاسی و ایدئولوژیِ حکومتگرایانه بیگانه بوده است.
ادامه:
این سنّت، که حیات باطنیِ خود را بر پایهٔ حفظ ستر و دوران غیبت امام و جانشینیِ «داعی مطلق» استوار ساخته، در طول سدهها اثبات کرده است که پایداری دین و مذهب نه در گروِ تسخیر بروکراسیِ دولتی یا برپاییِ استبداد مذهبی، بلکه در تکیه بر انضباط اخلاقی، توسعهٔ مدنی، تجارتِ پاک، نهادسازی اجتماعی و اعتلای باطنی مؤمنان است. داوودی بوهرهها با دور نگه داشتنِ ساحتِ قدسیِ تشیع از ورطهٔ نزاعهای سیاسی و ساختارهای قدرت، نمونهای درخشان از زیستِ دینیِ قانونمدار و در عین حال عمیقاً باطنی را ارائه میدهند—سنّتی که نشان میدهد غایتِ تشیع اصیل، ساختنِ جامعهای استوار بر عقلانیت، برادری و اخلاق است، نه مسخ کردنِ مذهب در قالب یک دستگاه بروتالِ حکمرانی. تصوف شیعی، بهویژه سلسلۀ جلیلۀ نعمتاللهی، تجلیگاهِ راستینِ همان سنتگرایی معنوی و باطنی است که هانری کربن آن را کانونِ اصلیِ مأموریتِ تاریخیِ تشیع میدانست. سنّت نعمتاللهی، با تلفیق شریعت و طریقت و تأکید بر اصلِ «ولایتِ معنوی» در برابر «ولایتِ سیاسی»، همواره دین را در عرصهٔ طهارتِ درون، معرفتشناسی عرفانی، ادب، سلوک و خدمت به خلق تعریف کرده است. مشایخ و بزرگان این سلسله هرگز دستِ نیاز یا طمع به سوی قدرت سیاسی دراز نکردند و مذهب را به ابزاری برای تسلط بر مقدرات اینجهانیِ مردم تقلیل ندادند. تصوف نعمتاللهی گواهی بر این حقیقت است که گوهرِ تشیع، نه استقرارِ فقهِ قاهره و مجازاتگرِ دولتی، بلکه گذر از ظاهرِ فقه به باطنِ عرفانی و تحقق ولایتِ باطنیِ حضرت امیر (ع) در جانِ انسانهاست—سنّتی عمیقاً پربار که در برابر یورشِ اسلامگراییِ ایدئولوژیک، همچنان به عنوان پناهگاهی برای حراست از معنویت، هنر، رواداری و انساندوستیِ ایرانی باقی مانده است.🔹@Iranian_right_wing
03 نوامبر, 08:42
03 نوامبر, ~08:42
در این میان، فهمِ ژرفای بحرانِ مدرنیته و انحرافِ دین به سمت قدرت، نیازمندِ بازخوانیِ آرای متفکری بزرگ چون هانری کربن است؛ فیلسوف و مستشرقی که سنتگرایی معنویِ او، در بنیاد، واکنشی روشن و رادیکال به توتالیتاریسمِ برخاسته از ایدئولوژیهای سدهٔ بیستم بود. کربن با تفکیکی بنیادین در میان انحای دینداری، هشدار میداد که یک رویه از دین، همان «شریعتباوریِ ماتریالیستی» و دنیازدهای است که دغدغهاش نه نجات روح، بلکه برپاییِ شریعت در این جهان از طریق انقلاب، مهندسی اجتماعی و انحصار قدرت سیاسی در نهاد مذهب است—رویکردی که او نمونهٔ بارز و تاریخیِ جریانِ سنتگرایِ مسلطِ آن را در اهل سنت رصد میکرد(که پس از مرگ او تشیع نیز با نظریه ولایت فقیه و تحت تاثیر آرای زیدیه به همین سمت رفت)، جایی که فقه و سیاست پیوندی ناگسستنی با تاریخ و خلافتِ اینجهانی یافتهاند. در مقابل، او وجهِ دیگر و اصیلِ دین را در «سنتگرایی معنوی» میدید؛ رویکردی که غایتِ آن نه تسخیر نهادهای سیاسی و اعمالِ قدرت توتالیتر، بلکه تعالیِ روح آدمی، سیر در عالمِ مثالی و احیای ابعادِ باطنی و عرفانیِ وجود است. کربن پرچمدارِ این سنتِ معنویِ غیرسیاسی را در جهان اسلام، تشیع میدانست؛ مذهبی که با تکیه بر مقولات امامت باطنی، تأویل و حقیقتِ معنوی، قرنها حریمِ دل و جانِ انسان را از آلودگی به قدرتِ عریانِ سیاسی مصون نگه داشته بود و هرگونه تقلیلِ دین به پروژهٔ حکومتداری و مهندسی سیاسی را خیانت به حقیقتِ قدسیِ آن ارزیابی میکرد. همچنین به یاد داشته باشیم که تنوع و غنای تاریخی سنت شیعی در ایران فراتر از تکصداییِ فقهی-سیاسی تشیع دوازده امامی است؛ چنانکه حضور و حیات تشیع اسماعیلی (نزاری) گواهی روشن بر ماهیتِ غیرسیاسی، معنوی و تمدنسازِ بخش مهمی از تشیع است. این شاخهٔ اصیل شیعی که قرنها پس از دوران قاجار از موطن اصلی خود دور افتاده بود، در عصر پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی با سیاستی تکثرگرا و رواداریِ تاریخی، بار دیگر امکان بازگشت و رسمیت یافتن در ایران را پیدا کرد. شاهنشاه ایران با اهدای عنوان رسمی و احترامآمیزِ «والاحضرت» به آقاخان (امام وقت اسماعیلیان نزاری)، این سنتِ کهن، عمیقاً معنوی و عاری از ادعای حکمرانی سیاسی را مجدداً به بافت فرهنگی و دینی ایران پیوند زد؛ امری که نشان میدهد تشیع تاریخی در ذات خود، همزیستی، توسعه و عرفان را بر ایدئولوژیزدگی و انحصارطلبیِ حکومتی ترجیح میداده است.🔹@Iranian_right_wing
03 نوامبر, 01:42
در این میان، فهمِ ژرفای بحرانِ مدرنیته و انحرافِ دین به سمت قدرت، نیازمندِ بازخوانیِ آرای متفکری بزرگ چون هانری کربن است؛ فیلسوف و مستشرقی که سنتگرایی معنویِ او، در بنیاد، واکنشی روشن و رادیکال به توتالیتاریسمِ برخاسته از ایدئولوژیهای سدهٔ بیستم بود. کربن با تفکیکی بنیادین در میان انحای دینداری، هشدار میداد که یک رویه از دین، همان «شریعتباوریِ ماتریالیستی» و دنیازدهای است که دغدغهاش نه نجات روح، بلکه برپاییِ شریعت در این جهان از طریق انقلاب، مهندسی اجتماعی و انحصار قدرت سیاسی در نهاد مذهب است—رویکردی که او نمونهٔ بارز و تاریخیِ جریانِ سنتگرایِ مسلطِ آن را در اهل سنت رصد میکرد(که پس از مرگ او تشیع نیز با نظریه ولایت فقیه و تحت تاثیر آرای زیدیه به همین سمت رفت)، جایی که فقه و سیاست پیوندی ناگسستنی با تاریخ و خلافتِ اینجهانی یافتهاند. در مقابل، او وجهِ دیگر و اصیلِ دین را در «سنتگرایی معنوی» میدید؛ رویکردی که غایتِ آن نه تسخیر نهادهای سیاسی و اعمالِ قدرت توتالیتر، بلکه تعالیِ روح آدمی، سیر در عالمِ مثالی و احیای ابعادِ باطنی و عرفانیِ وجود است. کربن پرچمدارِ این سنتِ معنویِ غیرسیاسی را در جهان اسلام، تشیع میدانست؛ مذهبی که با تکیه بر مقولات امامت باطنی، تأویل و حقیقتِ معنوی، قرنها حریمِ دل و جانِ انسان را از آلودگی به قدرتِ عریانِ سیاسی مصون نگه داشته بود و هرگونه تقلیلِ دین به پروژهٔ حکومتداری و مهندسی سیاسی را خیانت به حقیقتِ قدسیِ آن ارزیابی میکرد. همچنین به یاد داشته باشیم که تنوع و غنای تاریخی سنت شیعی در ایران فراتر از تکصداییِ فقهی-سیاسی تشیع دوازده امامی است؛ چنانکه حضور و حیات تشیع اسماعیلی (نزاری) گواهی روشن بر ماهیتِ غیرسیاسی، معنوی و تمدنسازِ بخش مهمی از تشیع است. این شاخهٔ اصیل شیعی که قرنها پس از دوران قاجار از موطن اصلی خود دور افتاده بود، در عصر پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی با سیاستی تکثرگرا و رواداریِ تاریخی، بار دیگر امکان بازگشت و رسمیت یافتن در ایران را پیدا کرد. شاهنشاه ایران با اهدای عنوان رسمی و احترامآمیزِ «والاحضرت» به آقاخان (امام وقت اسماعیلیان نزاری)، این سنتِ کهن، عمیقاً معنوی و عاری از ادعای حکمرانی سیاسی را مجدداً به بافت فرهنگی و دینی ایران پیوند زد؛ امری که نشان میدهد تشیع تاریخی در ذات خود، همزیستی، توسعه و عرفان را بر ایدئولوژیزدگی و انحصارطلبیِ حکومتی ترجیح میداده است.🔹@Iranian_right_wing
03 نوامبر, 01:42
03 نوامبر, ~01:42
اما مواجهه بطن این یادداشت با برداشت های جدید است که وجود اسلام سیاسی را منکر شده است و اسلام را پدیدهای تماما سیاسی به شکل اسلامگرایی مدرن میداند و دین را سراسر به قدرت فرومیکاهد و حیات تاریخیاش را در قالب یک جوهرِ تغییرناپذیرِ تماماً سیاسی فشرده کند تا حد زیادی تقلیل گرایانه، کاریکاتوی و ایدئولوژیک است.
این که شریعت احکامی ناظر بر اداره اجتماع دارد، امری بدیهی است؛ اما تبدیل کردنِ این احکام به ایدئولوژیِ فراگیرِ «حکومتداریِ مدرن» و تقلیلِ کل تاریخِ پیچیده و چندلایه تشیع و تسنن به یک پروژهٔ یکدستِ قدرت، نادیده گرفتنِ واقعیتِ تاریخی سنت است. اسلامگرایی به معنای اخص کلمه، یک پدیده کاملاً مدرن و محصولِ مواجهه، انفعال و واکنشِ متفکران مسلمان در برابر دولت-ملتِ مدرن، استعمار و چالشهای جهان جدید است.
ادامه:
سنتِ اصیل فقهی، بهویژه در تشیع، قرنها با دوری گزیدن از قدرتِ سیاسیِ مطلق و تفکیک میان حوزه دین و دولت حیات خود را حفظ کرده بود؛ چنانکه در عصر مشروطه، فقهای بزرگی چون آخوند خراسانی با درک مقتضیات زمانه و برای مهار استبداد، نظریهٔ ولایت فقیه و حکومت مطلقه را پس راندند و بر محدودسازی قدرت سیاسی و تثبیت ارکان مشروطیت تأکید کردند. این روند انحصارگریستیز در تاریخ تشیع، حتی پس از آن نیز تداوم یافت؛ چنانکه در دوران رضاشاه، مراجع و فقهای بلندپایهای چون آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی (بنیانگذار حوزه علمیه قم) و آیتالله میرزا محمدحسین اصفهانی، با سیاستی مبتنی بر عقلانیت و حفظ کیان حوزهها، از درگیری مستقیم سیاسی پرهیز کرده و نظراتی نسبتا مثبت به اقدامات مدرنیزاسیون رضا شاه پهلوی داشتند. در دهههای بعد نیز، جریان سنتیِ حوزه همواره در برابر نطفههای اولیهٔ اسلامگراییِ رادیکال موضعی سرسختانه داشت. بارزترین نمونهٔ این فاصله، مخالفت صریح و قاطع آیتالله العظمی بروجردی (مرجعیت کل تشیع در دوران پس از شهریور ۱۳۲۰) با جنبش اسلامگراییِ تندرو و مسلحانهٔ نواب صفوی و فدائیان اسلام بود؛ جریانی که بهشدت تحت تأثیر اندیشهها و الگوی اسلامگراییِ اخوانیِ مصر قرار داشت و به دنبال تحقق حکومتی ایدئولوژیک و سیاسی به همان سبک بود. آیتالله بروجردی با درایتِ فقه سنتی، اینگونه جریانهای حزبی و برانداز را خطری برای استقلال حوزه و اصالت دین میدانست. حاکمیتگرایی مذهبی حتی در آستانه و پس از پیروزی انقلاب ۵۷ نیز از سوی کانونهای اصیل مرجعیت با مقاومت جدّی روبهرو شد؛ اعتراضات گسترده و صریح آیتالله سید محمدکاظم شریعتمداری به گنجاندن اصل ولایت فقیه در قانون اساسی و دفاع او از حاکمیت ملی و حقوق مردم، خط بطلانی بر ادعای اجماع فقهی بر سر حکومت مطلقه بود. این شکاف بنیادین در سال ۱۳۵۸ به خیابانها کشیده شد و قیام و شورش طرفداران او و حزب خلق مسلمان در تبریز، که به تصرف رادیو و تلویزیون این شهر انجامید، نشان داد که بخش مهمی از بدنه مذهبی و حوزه سنتی، حاکمیت ایدئولوژیک و انحصارطلبی سیاسی به نام دین را برنمیتابند. بنابراین، تقلیلِ تحولات پیچیدهٔ ایرانِ قرن چهاردهم به واکنشی سادهانگارانه در برابر بروکراسی پهلوی، چشمپوشی از ماهیتِ ساختاریِ انقلاب ۵۷ است؛ انقلابی که بر خلاف ادعای یکدست بودنِ جوهرِ اسلام، از دلِ یک سنتزِ تاریخیِ عمیقاً مدرن و متناقض سر برآورد: از یکسو تلاقیِ اندیشههای سنتی با اسلامگراییِ سیاسیِ برخاسته از جنبشهای اخوانیِ منطقه که به دنبال ایجادِ «حکومت اسلامی» به سبک احزاب مدرن بودند، و از سوی دیگر ترکیبِ آن با چپگراییِ دینی و گفتمانهای عدالتخواهانهٔ ضداستثماریِ قرن بیستم. این ایدئولوژیِ ترکیبی، اسلام را از حوزهٔ هدایتِ اخلاقی و معنوی فرد به عرصهٔ مهندسیِ توتالیترِ جامعه پرتاب کرد—امری که خودِ فقه سنتی، حوزهٔ نجف و مراجع بزرگی چون بروجردی و شریعتمداری تا پیش از آن با صراحت از آن دوری میکردند. اطلاقِ عنوانِ «اسلام سیاسی» به این گفتمان، بازی زبانیِ غربی نیست، بلکه دقیقاً توصیفگرِ همین چرخشِ ایدئولوژیک است که دین را از «دینِ مؤمنان» به «ابزارِ تسلطِ دولتی» تبدیل نمود. اصرار بر اینکه دین بالذاته و به ضرورت فقط در سایهٔ حکومتِ ایدئولوژیک زنده میماند، نهتنها نادیده گرفتنِ هزار سال حیاتِ مدنی، فقهی و فرهنگیِ جوامع اسلامی در غیاب دولتهای توتالیتر مذهبی است، بلکه تکرارِ همان خطای استراتژیکی است که فرهنگ و سیاست را به ورطهٔ بحران کشاند؛ بحرانی که هزینهٔ سنگینِ آن را در رویارویی واقعیتِ زندگی روزمره با توهمِ حاکمیتِ مطلقِ ایدئولوژی بر دوش کشیدهایم.ادامه مطلب👇 🔹@Iranian_right_wing
03 نوامبر, 01:41
هم شاه هم شیخ: در دفاع از تشیع سنتی ایرانی و نقد و تفکیک جنبش اسلامگرایی از آن
نویسنده: آرمان بهنسب
عنوان این یادداشت، «هم شاه، هم شیخ»، در تقابل مستقیم با تروریسم فکری و سیاسیِ چپگرایان و سازمان مجاهدین خلق انتخاب شده است—گروههایی که در نقش «روبسپیرهای تاریخ معاصر ایران»، در سال ۱۳۵۷ با گسستی ویرانگر، هم نهاد دیرپای پادشاهی مشروطه و هم نهاد اصیل تشیع سنتی را از پیکر ایران جدا ساختند. آنان که روزی با رادیکالیسمِ براندازانه، تمدن و سنت ایرانی را به مسلخ ایدئولوژی بردند، امروز نیز در فرار به جلو و در برابر خواست ملی، شعارهای انحرافیِ تجدیدنظرطلبانه سر میدهند. در برابر این ویرانگریِ ایدئولوژیک، ما به عنوان محافظهکاران ایرانی که دغدغهٔ بنیادینِ احیا و بازسازی نهادهای اصیل تاریخی ایران را داریم، مقتدرانه بر شعار «هم شاه و هم شیخ» تأکید میکنیم؛ نهادهایی که نماد تداوم ملی، مهار استبداد و پاسداری از حیات مدنی و معنوی جامعه ایرانی در طول قرنها بودهاند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
03 نوامبر, 01:41
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که جریان راست در آمریکا تحت سلطه لیبرالیسم نوین نیو دیل قرار داشت، روتبارد و باکلی در یک جبهه مشترک قرار گرفتند. هر دو از بزرگتر شدن دولت، افزایش مالیاتها و گسترش دخالتهای اقتصادی بیزار بودند. روتبارد در سالهای اولیه تأسیس نشنال ریوویو برای این مجله قلم میزد و باکلی او را اندیشمندی برجسته در حوزه نقد مداخلهگرایی اقتصادی میدانست. اما این ماه عسل چندان نپایید؛ چرا که بنمایههای فلسفی و اولویتهای این دو چهره اساساً با یکدیگر متفاوت بود.
اصلیترین و عمیقترین شکاف میان روتبارد و باکلی بر سر سایت خارجی و جنگ سرد شکل گرفت.
ادامه:
محافظهکاران و لیبرتارین های اطراف باکلی، اتحاد جماهیر شوروی را خطری وجودی برای جهان آزاد میدیدند. باکلی معتقد بود برای شکست دادن امپراتوری شوروی، ایالات متحده باید یک ماشین نظامی و اطلاعاتی قدرتمند داشته باشد؛ حتی اگر این امر به معنای پذیرش موقت یک دولت مرکزی قوی و دستگاههای امنیتی گسترده باشد. روتبارد اما به عنوان یک آنارشیست رادیکال، مداخلهگرایی نظامی را تداوم همان «دولتگرایی مفسد» میدانست. او امپریالیسم آمریکایی را به اندازه توسعهطلبی شوروی خطرناک میخواند. نقطه اوج این خلاف زمانی بود که روتبارد در نامهای جنجالی در سال ۱۹۵۹ تفاوتهای اخلاقی رهبران شوروی مانند خروشچف را با برخی از چهرههای تاریخی آمریکا نادیده گرفت و حتی اقدامات غرب و شوروی را با یکدیگر مقایسه کرد. باکلی در پاسخی تند و صریح به او نوشت: «نشنال ریویو شاید جاهطلب باشد، اما آنقدر جاهطلب نیست که بخواهد وظیفه آموزش تمایزات اولیه اخلاقی به شما را بر عهده بگیرد.» موری روتبارد مدعی بود که تمام وظایف دولت — از جمله پلیس، دادگاهها، ارتش و خدمات عمومی — باید به بخش خصوصی و بازار آزاد واگذار شود. باکلی و همکارانش در نشنال ریوویو این ایدهها را نه تنها ناکارآمد، بلکه «غیرواقعبینانه و خیالپردازانه» میدانستند. باکلی برای نشان دادن پوچی برخی فرضیات آنارکو-کاپیتالیستی روتبارد، مثالهای طنزآمیزی مطرح میکرد؛ از جمله تصویر «نگهبان فانوس دریایی خصوصی که برای حساب کردن هر سهمی از نورش که به کشتیها تابیده، سوار قایق میشود تا از ناخداها پول بگیرد!» این مرزبندیها باعث شد باکلی جریانهای حاشیهای و رادیکال راست — از جمله جمیعت جان برچ، طرفداران رادیکال آین رند و آنارکو-کاپیتالیستهای پیرو روتبارد — را از بدنه اصلی جناح راست و محافظهکاری مدرن اخراج و تکفیر کند. روتبارد پس از قطع ارتباط با محافظهکاران مجله نشنال ریوویو، دست به تجربههای سیاسی متناقض و غیرمنتظرهای زد: ائتلاف با چپ جدید: در جریان جنگ ویتنام، روتبارد با جنبشهای ضد جنگ و چپهای رادیکال همپیمان شد تا با مخالفت با جنگ، دولت آمریکا را تضعیف کند. ___ چرخش به پیلیو-لیبرتارینیسم: در سالهای پایانی عمر، او به راست رادیکال، محافظه کار و سنتگرا بازگشت و سعی کرد افکار لیبرتارین را با جنبشهای سنتی پیوند بزند.🔹@Iranian_right_wing
02 نوامبر, 03:36
موری روتبارد، اقتصاددانی نابغه و راستگرایی غیرواقعبین و خیالپرداز: ماجرای ارتباطات و اختلافات موری نیوتن روتبارد و ویلیام اف. باکلی
نویسنده: آرمان بهنسب
اختلافات فکری در جناح راست آمریکا همواره بخشی از تاریخ جنبش های محافظهکار و آزادیخواه این کشور بوده است. با این حال، مرور نزاع تاریخی میان موری نیوتن روتبارد و ویلیام اف. باکلی جونیور که مجله نشنال ریوویو در مقالهای به تحلیل مجدد آن پرداخته، تضاد بنیادین میان «نظریهپردازی رادیکال و آرمانشهری» و «محافظهکاری واقعگرایانه و ساختارگرا» را به نمایش میگذارد. روتبارد، اقتصاددان برجسته مکتب اتریش و بنیانگذار نظریه «آنارکو-کاپیتالیسم»، از یک سو به عنوان نابغه و اندیشمند اقتصادی بی بدیل شناخته میشد؛ اما از سوی دیگر، به دلیل مواضع جنجالی و عدم درک واقعیات سیاسی، لقب «راستگرای غیرواقعبین و خیالپرداز» را به خود اختصاص داد. در طرف مقابل، باکلی با تأسیس مجله نشنال ریویو در سال ۱۹۵۵، در پی ایجاد یک ائتلاف منسجم و پرنفوذ در راست سیاسی آمریکا بود.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
02 نوامبر, 03:36
🎙️سخنرانی کامل شاهزاده رضا پهلوی در «کنفرانس محافظهکاری ملی» بنیاد ادموند برک با مضمون «ایران: پایان دادن به خلافت اسلامی و بازگشت به دولت-ملت»
(به همراه زیرنویس فارسی)
بخش هایی از این سخنرانی: «تمدن غرب و آمریکا در خطر است؛ در خطر آنچه پدر فقیدم آنرا اتحاد نامقدس سرخ و سیاه، اتحاد مارکسیسم و اسلامگرایی رادیکال نامید. این دو ایدئولوژی برای ویران کردن آمدند و نه ساختن.. برای ویران کردن مفهوم ایران و ملیت؛ همانطور که خمینی در بازگشت به ایران گفت: افراد ملی به درد ما نمیخورند و اسلام را متضاد با ملیت دانست. او به سرعت در بدو ورودش ایدئولوژی خود را عملی کرد؛ ارتش متعارف و ملی مارا با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی جایگزین کرد و نماد ملی شیر و خورشید مارا کنار نهاد و با شعار الله اکبر جایگزین کرد.» «این جنگ جنگی میان تمدن ایران و غرب نیست؛ بلکه جنگی علیه ایدئولوژی انترناسیونالیستی افراطی (شامل مارکسیسم، اسلامگرایی افراطی و..) است. و در واقع ایران نخستین قربانی این ایدئولوژی بود.» 🔹@Iranian_right_wing
01 نوامبر, 15:33
«اغلب اتفاق میافتد که آزادی و دموکراسی یکسان انگاشته میشوند. بعضی از متفکران همچون روسو و اغلب سوسیالیستها به پیروی از او، آزادی را تنها در چارچوب دموکراسی میسر میدانند. در در نظر فیلسوفان آزادیخواه آزادی و دموکراسی دو مفهوم متفاوت، همساز یا در بعضی موارد متضاد هستند؛ در نظر فردریش فون هایک، نقطه تلاقی آزادی و دموکراسی در اینجاست که اگر شهروندان در پیشگاه حاکمیت قانون برابر هستند بنابراین میبایست حق رای یکسان برای تعیین و تغییر حاکمان نیز داشته باشند. اما از نظر طرفداران آزادی، دموکراسی خود بخشی از این نظام است و قدرت جبری یک حکومت در هر شرایط میبایست محدود شود، چه آن حکومت سلطنت مطلقه باشد و چه دموکراسی دگماتیک... در نظر دموکراسیخواهان دگماتیک معنای حکومت اکثریت اینست که در هر شرایطی از رای اکثریت پیروی کنیم و در این شرایط حتی میبایست رای اکثریت را جانشین حاکمیت قانون نیز قرار دهیم.»
👤موسی غنینژاد
📚جامعه مدنی: آزادی، اقتصاد و سیاست
#گفتاورد #دموکراسی_لیبرال
🔹@Iranian_right_wing
01 نوامبر, 04:20
«مونتسکیو متفکر قرن هجدهمی فرانسه معتقد بود نه دموکراسی و نه آریستوکراسی به طور ذاتی تضمین کننده آزادی نیستند؛ او تضاد بین آزادی و قدرت را محور اساسی میدید و سعی کرد مشکل جان لاک را در مورد سو استفاده از قدرت حل کند. او میگوید قدرت نامحدود بزرگترین خطر برای آزادی است اما از سوی دیگر تنها با قدرت میتوان قدرت را محدود کرد. او تعادل و توازن قوا در نظام پادشاهی مشروطه را برای تحقق چنین شرایطی پیشنهاد میدهد؛ فیلسوف فرانسوی تجربه تاریخی انقلاب شکوهمند انگلستان برای رسیدن به آزادی و حقوق شهروندی از طریق نظام تفکیک قوا و پادشاهی مشروطه پیشنهاد میدهد. در مقابل این انقلاب، تجربه انقلاب فرانسه نیز قرار دارد که با محو نهاد سلطنت از حقانیت حاکمیت مردم بر مردم دم زد اما در عمل چون توازنی برای محدودیت قدرت دولت جدید انقلابی نبود، همان انقلابیون به حاکمان مطلق عصر تبدیل شدند و این بار آنان بودند که به اسم آزادی، طناب دار را برای آزادی بافتند.»
👤موسی غنینژاد
📚جامعه مدنی: آزادی، اقتصاد و سیاست
#گفتاورد #پادشاهی_مشروطه #تفکیک_قوا
🔹@Iranian_right_wing
01 نوامبر, 02:32
پی نوشت: گرامی باد زادروز پادشاه در تبعید، رهبر شورش ملی شیر و خورشید ایران، وارث تاج و تخت کیانی و نماد آزادیخواهی ایرانیان، رضا دوم پهلوی..
🔹@Iranian_right_wing
31 اکتبر, 16:32
Repost from N/a
شعلهٔ آزادیخواهی و میهنپرستی در سرزمین اهورائی ما هرگز خاموش نخواهد شد.شاهزاده رضا پهلوی؛ پیغام ۲۹ اسفند ۲۵۸۴
31 اکتبر, 16:31
