مجله راست ایرانی
前往频道在 Telegram
مجله راست ایرانی، یک مجله اینترنتی است که با هدف ارتقای آگاهی عمومی، ترویج مواضع راستگرایانه و پاسداشت منافع ملی ایران تاسیس شده است. 🔹مدیر و نویسنده: آرمان بهنسب لینک دیگر شبکه های اجتماعی در نخستین پیام: https://t.me/Iranian_right_wing/3
显示更多未指定国家未指定类别
347
订阅者
+624 小时
+1067 天
+13930 天
帖子存档
۲/۸ | افسانه های رایج درباره سقط جنین نوشته دنیل د سوزا گیل
افسانه دوم: جنین در مراحل اولیه رشد فاقد سیستم عصبی تکاملیافته است و دردی احساس نمیکند، بنابراین سقط آن آسیبی به کسی نمیرساند.
پاسخ: پیشرفتهای علم جنینشناسی و مطالعات پزشکی نشان میدهد که برخلاف ادعای حامیان سقط جنین، سیستم عصبی و پایانههای عصبی بسیار زودتر از آنچه تصور میشود در جنین شکل میگیرند. شواهد سونوگرافی و پزشکی ثابت کردهاند که جنین در مراحل نسبتاً اولیه بارداری نسبت به محرکهای بیرونی (مانند نور، صدا یا فشار) واکنشهای فیزیکی آگاهانه یا بازتابیِ هدفمند نشان میدهد. این نشاندهنده پویایی سیستم عصبی و توانایی دریافت اطلاعات از محیط اطراف است. ادامه:
گیل به شواهد پزشکی اشاره میکند که نشان میدهند هنگام مداخله یا ایجاد تحریک در رحم، جنین تغییرات فیزیولوژیکی از خود بروز میدهد که بسیار شبیه به واکنشهای بدن انسان به درد است (مانند ترشح هورمونهای استرس، افزایش ضربان قلب و حرکات سریع و تدافعی برای دور کردن خود از عامل محرک). نویسنده استدلال میکند که حتی اگر در مواردی ابعاد دقیق ادراک ذهنی درد برای برخی مبهم باشد، اصول اخلاقی و پزشکی حکم میکند که وقتی شواهد قوی دال بر توانایی حس کردن وجود دارد، باید جانب احتیاط را نگه داشت و از رویکردهایی که باعث آسیب یا رنج احتمالی موجود زنده میشوند، جلوگیری کرد. استفاده از این ادعا (که جنین آگاهی کامل ندارد یا درد را به روش بزرگسالان حس نمیکند) تلاشی برای توجیه راحتترِ عمل سقط است. او معتقد است که فقدان تکامل کاملِ مغزی در دوران جنینی، به معنای شیء بودن یا بیخبر بودن مطلق نیست؛ دقیقاً همانطور که نوزاد تازه متولد شده نیز هنوز بسیاری از تواناییهای شناختی بزرگسالان را ندارد، اما هیچکس به همین دلیل حق حیات او را انکار نمیکند.#نقد_سقطجنین 🔹@Iranian_right_wing
07 11月, 13:08
«مانیفست کمونیست کارل مارکس از یک خیال سخن میگوید؛ همانند مانیفستهای تمام جناحهای سوسیالیست و آرمانشهر خواه، درباره چگونگی این شکل از اجتماع به ما حرفی نزده است. به ما گفته شده است این چیزی است که کسی قادر به درک آن نیست. تنها میتوان گفت که جامعه کنونی محکوم شده است و اینکه در وهله اول سقوط آن، استبداد کارگری جایگزین آن خواهد شد.»
👤ماکس وبر
📚سخنرانی موسوم به سوسیالیسم
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
07 11月, 09:35
۱/۸ | افسانه های رایج درباره سقط جنین نوشته دنیل د سوزا گیل
افسانه اول: حیات انسانی و حق حیات تنها پس از تولد و هنگامی که نوزاد از رحم خارج میشود، رسمیت مییابد.
پاسخ: از منظر علم ژنتیک، لحظه لقاح (ترکیب اسپرم و تخمک) دقیقاً زمانی است که نقشه کامل، بینظیر و مستقل یک انسان جدید شکل میگیرد. این سلول اولیه دارای DNA کاملاً متفاوتی از پدر و مادر است و تمام اطلاعات لازم برای رشد کامل انسان (رنگ چشم، جنسیت، ساختار بدن و...) از همان لحظه در آن کدگذاری شده است. جنین یک «چیز جدید» یا یک بافت جدا از بدن مادر (مانند ناخن یا آپاندیس) نیست که به طور تصادفی رشد کند، بلکه یک موجود زنده است که فرآیند رشد خود را از مرحله سلولی آغاز کرده و به طور طبیعی به سمت تولد پیش میرود. ادامه:
تولد فقط تغییر «محل زندگی» نوزاد است (از رحم به دنیای بیرون)، نه نقطه آغازین حیات او. نمیتوان یک خط کشیِ مصنوعی و دلخواه در طول مراحل رشد انسان قرار داد و گفت از فلان هفته یا روز، این موجود «انسان» میشود. فرآیند حیات یک زنجیره پیوسته است؛ قطع کردن این زنجیره در هر نقطهای، به معنای متوقف کردن یک زندگی است که از روز اول در حال رشد و تکامل بوده است. اگر بگوییم جنین انسان نیست چون هنوز به دنیا نیامده، مانند این است که بگوییم یک نوزاد چندماهه یا یک کودک خردسال انسان کامل نیست چون هنوز به سن بلوغ یا استقلال نرسیده است. یکی از ادعاهای رایج این است که چون جنین نمیتواند در ماههای اول خارج از رحم زنده بماند، پس انسان نیست. این معیار غلط است؛ زیرا استقلال زیستی انسانها در مراحل مختلف زندگی متغیر است. برای مثال، یک نوزاد متولدشده یا حتی یک فرد بیمار وابسته به دستگاه نیز بدون کمک دیگران نمیتواند زنده بماند، اما هیچکس حق حیات آنها را زیر سوال نمیبرد. وابسته بودن به یک محیط (مانند رحم مادر) به معنای انسان نبودن نیست.#نقد_سقطجنین 🔹@Iranian_right_wing
07 11月, 06:00
۱/۸ | افسانه های رایج درباره سقط جنین نوشته دنیل د سوزا گیل
افسانه اول: حیات انسانی و حق حیات تنها پس از تولد و هنگامی که نوزاد از رحم خارج میشود، رسمیت مییابد.
پاسخ: از منظر علم ژنتیک، لحظه لقاح (ترکیب اسپرم و تخمک) دقیقاً زمانی است که نقشه کامل، بینظیر و مستقل یک انسان جدید شکل میگیرد. این سلول اولیه دارای DNA کاملاً متفاوتی از پدر و مادر است و تمام اطلاعات لازم برای رشد کامل انسان (رنگ چشم، جنسیت، ساختار بدن و...) از همان لحظه در آن کدگذاری شده است.
جنین یک «چیز جدید» یا یک بافت جدا از بدن مادر (مانند ناخن یا آپاندیس) نیست که به طور تصادفی رشد کند، بلکه یک موجود زنده است که فرآیند رشد خود را از مرحله سلولی آغاز کرده و به طور طبیعی به سمت تولد پیش میرود. ادامه:
تولد فقط تغییر «محل زندگی» نوزاد است (از رحم به دنیای بیرون)، نه نقطه آغازین حیات او. نمیتوان یک خط کشیِ مصنوعی و دلخواه در طول مراحل رشد انسان قرار داد و گفت از فلان هفته یا روز، این موجود «انسان» میشود. فرآیند حیات یک زنجیره پیوسته است؛ قطع کردن این زنجیره در هر نقطهای، به معنای متوقف کردن یک زندگی است که از روز اول در حال رشد و تکامل بوده است. اگر بگوییم جنین انسان نیست چون هنوز به دنیا نیامده، مانند این است که بگوییم یک نوزاد چندماهه یا یک کودک خردسال انسان کامل نیست چون هنوز به سن بلوغ یا استقلال نرسیده است. همچنین یکی از ادعاهای رایج این است که چون جنین نمیتواند در ماههای اول خارج از رحم زنده بماند، پس انسان نیست. نویسنده این معیار را رد میکند؛ زیرا استقلال زیستی انسانها در مراحل مختلف زندگی متغیر است. برای مثال، یک نوزاد متولدشده یا حتی یک فرد بیمار وابسته به دستگاه نیز بدون کمک دیگران نمیتواند زنده بماند، اما هیچکس حق حیات آنها را زیر سوال نمیبرد. وابسته بودن به یک محیط (مانند رحم مادر) به معنای انسان نبودن نیست. ارزش انسانی یک فرد به تواناییهای جسمی، میزان آگاهی، قدرت تکلم یا محل قرارگیریاش (داخل رحم یا خارج از آن) بستگی ندارد. اگر ارزش انسانها را بر اساس میزان رشد و توانمندیشان بسنجیم، آنگاه جوامع به سمتی میروند که در آن افراد ضعیفتر، وابستهتر یا کمتوانتر فاقد حقوق انسانی شناخته میشوند. دفاع از جنین در واقع دفاع از ضعیفترین و بیدفاعترین شکل حیات انسان است.🔹@Iranian_right_wing
07 11月, 04:21
07 11月, ~05:04
«در سال ۱۹۳۶، خود آقای دموکرات، آل اسمیت، آمریکایی بزرگ، در مقابل مردم حاضر شد و رهبری حزبش را متهم کرد که حزب بزرگانی چون جفرسون، جکسون و کلیولند را زیر پرچم مارکس، لنین و استالین به راه راست هدایت میکند؛ و او از حزبش جدا شد و تا روز مرگش هرگز بازنگشت؛ زیرا تا به امروز، رهبری حزب، آن حزب شریف را به حزب سوسیالیست کارگری تغییر داده است.»
👤رونالد ریگان
📚سخنرانی ′زمان انتخاب′
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
06 11月, 08:45
از نگاه بوربونها، دولت نباید مقررات سختگیرانهای بر کسبوکارها اعمال کند یا رفاه اجتماعی ارائه دهد. همچنین آنها با ساختار فاسد پاداشدهی سیاسی مبارزه کرده و از اصلاحات اداری و استخدام بر اساس شایستگی حمایت میکردند. چهره شاخص و نماد اصلی این جناح رئیس جمهور گروور کلیولند بود، اما شخصیتهای دیگری مانند سابس بونر، جوزف بیلی و چارلز کارلسل نیز از رهبران این جریان در کنگره و ایالتهای مختلف محسوب میشدند. پایگاه اصلی بوربونها ترکیبی از تاجران، بازرگانان، بانکداران شمالشرقی و مالکان سنتی جنوب آمریکا بود. کلیولند که دو دوره غیرمتوالی (۱۸۸۵–۱۸۸۹ و ۱۸۹۳–۱۸۹۷) به کاخ سفید راه یافت، معتقد به اجرای دقیق قانون اساسی و تفکیک قوا بود. کلیولند نقش دولت مرکزی را نه حامی و کفیل رفاه مردم، بلکه صرفاً حفظکننده چارچوبهای قانونی و آزادیهای فردی میدانست و بر این باور بود که «اگرچه مردم باید صمیمانه از دولت حمایت کنند، اما وظیفه دولت حمایت از مردم نیست». در بعد پولی نیز کلیولند اصرار داشت که تنها راه نجات اقتصاد، لغو «قانون خرید نقره شرمن» و تثبیت پشتوانه دلار بر پایه استاندارد مطلق طلا است تا اعتماد سرمایهگذاران خارجی و داخلی جلب شود.
شکست این جریان در سال ۱۸۹۶ در برابر جناح کشاورز و پوپولیستِ ویلیام جنینگز برایان و سپس ظهور جریانهای ترقیخواه در اوایل قرن بیستم و سیاستهای «نیو دیل» فرانکلین روزولت، ساختار ایدئولوژیک حزب دموکرات را برای همیشه تغییر داد و مداخله دولت در اقتصاد را به یکی از اصول اصلی این حزب تبدیل کرد. پس از افول بوربونها، جناح محافظهکار حزب دموکرات بیشتر در ایالتهای جنوبی متمرکز شد. این گروه (که اغلب دموکراتهای جنوبی نامیده میشدند) از نظر اقتصادی میانه رو یا محافظهکار و از نظر اجتماعی بسیار سنتی بودند. با وقوع جنبش حقوق مدنی در دهه ۱۹۶۰ و امضای قوانین حقوق مدنی توسط لیندون جانسون، بیشتر این بدنه محافظهکار به تدریج حزب دموکرات را ترک کرده و به حزب جمهوریخواه پیوستند و حزب دموکرات امروزی عمدتاً تحت کنترل دو جناح اصلی یعنی میانهروها و لیبرال های چپ-مترقی قرار دارد.
🔹@Iranian_right_wing
06 11月, 06:57
جناح بوربونهای حزب دموکرات و داستان افول راست سنتی در قدیمی ترین حزب آمریکا
نویسنده: آرمان بهنسب
اصطلاح «دموکراتهای بوربون» به جناح محافظهکار، تاجرمآب و طرفدار لیبرالیسم کلاسیک در حزب دموکرات آمریکا اطلاق میشود که در فاصله سالهای ۱۸۷۶ تا ۱۸۹۶ نفوذ و قدرت فوقالعادهای در عرصه سیاسی این کشور داشتند. نامگذاری این جریان، یک اشاره کنایهآمیز سیاسی بود؛ مخالفان این جناح، نام آنها را از خاندان سلطنتی «بوربون» در فرانسه (که پس از انقلاب فرانسه دوباره به قدرت رسیدند) وام گرفتند. آنها معتقد به بازار آزاد، رقابت بیقیدوشرط و حداقل مداخلات دولت در اقتصاد بودند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
06 11月, 06:56
«در طول یک صد سال گذشته هر آزمایش سوسیالیستیای بدون استثنا با شکست مواجه شد. باید روشن ساخت آخرین چیزی که جهان ممکن است به آن نیاز داشته باشد آزمایشهای تازه است. با این وجود، با از میان رفتن خاطرات فروپاشی سوسیالیستی در اتحاد جماهیر شوروی و اروپای شرقی، اندیشه سوسیالیستی در حال تجربه ظهوری دوباره است. امروز نیز پیامدهای آزمایش ونزوئلا مانند هر آزمایش سوسیالیستیای در مقیاس بزرگ پیشین فاجعه بار بوده و باز هم روشنفکران چپ اصرار دارند بگویند این سوسیالیسم واقعی نبود و بعدا در الگوی بعدی "همه چیز به گونه دیگری پیش خواهد رفت" این دروغ صد سال است که ادامه دارد.»
👤راینر زیتلمن
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
05 11月, 10:31
«برای فمینیسم چپ ایرانی نه زن مهم است و نه آزادی؛ چگونه میشود که فمینیست ایرانی از قاجار و حرمسرا و تمام صفحات تاریخش بگذرد و ناگهان وقتی به پهلوی میرسد فحش دهد. پهلوی که یکی از دلایل آوارگی امروزش پرداختن مسائل زنان بود.»
🎙️داروین صبوری
🔹@Iranian_right_wing
05 11月, 03:14
«پدران علم اقتصاد در مورد جامعهپذیری انسان نشان میدهند که چگونه توسعه احساساتی مانند حس نوعدوستی و خیرخواهی در ما به ما کمک میکند تا درک کنیم که چگونه تصمیمات ما ممکن است به نفع یا به ضرر دیگران باشد. بنابراین تصمیماتی که معاملات بازار را هدایت میکنند، کمتر از آنچه اغلب تصور میشود، خودمحور هستند. این بدان معناست که ما نمیتوانیم اقتصاد را صرفاً به عنوان یک روش تجربی تحقیق که نه اثرات همدردی انسانی و نه دغدغههای عدالت ناشی از آن همدردی را در نظر نمیگیرد، درک کنیم. بنظر من اینها استدلال هایی است که باید در مقابل محافظهکاران و سنتگرایان جوان بدبین به بازار آزاد امروز قرار داده شوند؛ اولاً، آنها باید پیچیدگی اقتصادهای بازار آزاد و عدم امکان مهندسی آن را همانند امر فرهنگ درک کنند و در عین حال به نوع شالودههای اخلاقی و فرهنگی موجود در سرمایهداری نیز توجه کنند.»
👤ساموئل گریگ
📚چرا بازار آزاد نیازمند پایگاههای فرهنگی است؟
#گفتاورد #محافظهکاری #اقتصاد_آزاد
🔹@Iranian_right_wing
04 11月, 11:34
«ادموند برک، پدر محافظهکاری مدرن، از مدافعان سرسخت مالکیت خصوصی و آزادی اقتصادی داخلی و بینالمللی بود. او همچنین عمیقاً منتقد مرکانتیلیسم حاکم بر زمان خود بود. با این وجود، برک معتقد بود که این گسترش آزادیهای تجاری باید در عادات و نهادهایی که او آنها را با عواطف اجتماعی، میانهروی اشرافی و هنجارهای مذهبی مرتبط میدانست، گنجانده شود؛ برک معتقد بود که این امر به معنای پذیرش آموزههای یهودی و مسیحی توسط ثروتمندان است که آنها مسئولیتهای مشخصی در قبال افراد حاشیهنشین جامعه دارند. در بسیاری از موارد، برک بر ناکارآمدیهای سیاسی و اقتصادی مرتبط با واگذاری این تعهدات خیرخواهانه اشراف به دولتها تأکید میکرد. این یکی از دلایلی بود که برک نسبت به تلاشهای دولت برای توزیع مجدد ثروت بسیار بدبین بود با اینکه به عنوان یک مسیحی متعصب عدم کمک به فقرا را نیز رذیلت میدانست.»
👤ساموئل گریگ
📚چرا بازار آزاد نیازمند پایگاههای فرهنگی است؟
#گفتاورد #محافظهکاری #اقتصاد_آزاد
🔹@Iranian_right_wing
04 11月, 09:29
«آنچه ما را مدرن کرد، انباشت سرمایه یا نهادهای برخاسته از احتیاط (محاسبه سود و زیان) نبود، بلکه سیلابی از ایدههای جدید بود. یک تغییر در گفتار رایج درباره بازارها، نوآوریها و بورژوازی بود که جهان را از نو ساخت.»
👤دیردری مک کلاسکی
📚کرامت بورژوازی
#گفتاورد
🔹@Iranian_right_wing
04 11月, 04:54
Repost from محافظهکار جوان
این حقیقتی انکارناپذیر است که کفتارهای رسانهای شرارت هیچگاه نمیتوانند مخدوشش کنند...
04 11月, 02:06
اضافه نوشت: تشیع اسماعیلی طیّبی (داوودی بوهره) و تصوف نعمت الهی در آینه حیات غیرسیاسیِ جامعهمحور و سنتگرایی معنوی
تشیع اسماعیلی شاخهٔ طیّبی (که امروز با عنوان داوودی بوهره شناخته میشود) نیز نمایندهٔ یکی دیگر از سنّتهای زنده و بیبدیلِ معنوی در آغوش تشیع است که بهتمامی با انحصارطلبیِ سیاسی و ایدئولوژیِ حکومتگرایانه بیگانه بوده است.
ادامه:
این سنّت، که حیات باطنیِ خود را بر پایهٔ حفظ ستر و دوران غیبت امام و جانشینیِ «داعی مطلق» استوار ساخته، در طول سدهها اثبات کرده است که پایداری دین و مذهب نه در گروِ تسخیر بروکراسیِ دولتی یا برپاییِ استبداد مذهبی، بلکه در تکیه بر انضباط اخلاقی، توسعهٔ مدنی، تجارتِ پاک، نهادسازی اجتماعی و اعتلای باطنی مؤمنان است. داوودی بوهرهها با دور نگه داشتنِ ساحتِ قدسیِ تشیع از ورطهٔ نزاعهای سیاسی و ساختارهای قدرت، نمونهای درخشان از زیستِ دینیِ قانونمدار و در عین حال عمیقاً باطنی را ارائه میدهند—سنّتی که نشان میدهد غایتِ تشیع اصیل، ساختنِ جامعهای استوار بر عقلانیت، برادری و اخلاق است، نه مسخ کردنِ مذهب در قالب یک دستگاه بروتالِ حکمرانی. تصوف شیعی، بهویژه سلسلۀ جلیلۀ نعمتاللهی، تجلیگاهِ راستینِ همان سنتگرایی معنوی و باطنی است که هانری کربن آن را کانونِ اصلیِ مأموریتِ تاریخیِ تشیع میدانست. سنّت نعمتاللهی، با تلفیق شریعت و طریقت و تأکید بر اصلِ «ولایتِ معنوی» در برابر «ولایتِ سیاسی»، همواره دین را در عرصهٔ طهارتِ درون، معرفتشناسی عرفانی، ادب، سلوک و خدمت به خلق تعریف کرده است. مشایخ و بزرگان این سلسله هرگز دستِ نیاز یا طمع به سوی قدرت سیاسی دراز نکردند و مذهب را به ابزاری برای تسلط بر مقدرات اینجهانیِ مردم تقلیل ندادند. تصوف نعمتاللهی گواهی بر این حقیقت است که گوهرِ تشیع، نه استقرارِ فقهِ قاهره و مجازاتگرِ دولتی، بلکه گذر از ظاهرِ فقه به باطنِ عرفانی و تحقق ولایتِ باطنیِ حضرت امیر (ع) در جانِ انسانهاست—سنّتی عمیقاً پربار که در برابر یورشِ اسلامگراییِ ایدئولوژیک، همچنان به عنوان پناهگاهی برای حراست از معنویت، هنر، رواداری و انساندوستیِ ایرانی باقی مانده است.🔹@Iranian_right_wing
03 11月, 08:42
اضافه نوشت: تشیع اسماعیلی طیّبی (داوودی بوهره) و تصوف نعمت الهی در آینه حیات غیرسیاسیِ جامعهمحور و سنتگرایی معنوی
تشیع اسماعیلی شاخهٔ طیّبی (که امروز با عنوان داوودی بوهره شناخته میشود) نیز نمایندهٔ یکی دیگر از سنّتهای زنده و بیبدیلِ معنوی در آغوش تشیع است که بهتمامی با انحصارطلبیِ سیاسی و ایدئولوژیِ حکومتگرایانه بیگانه بوده است.
ادامه:
این سنّت، که حیات باطنیِ خود را بر پایهٔ حفظ ستر و دوران غیبت امام و جانشینیِ «داعی مطلق» استوار ساخته، در طول سدهها اثبات کرده است که پایداری دین و مذهب نه در گروِ تسخیر بروکراسیِ دولتی یا برپاییِ استبداد مذهبی، بلکه در تکیه بر انضباط اخلاقی، توسعهٔ مدنی، تجارتِ پاک، نهادسازی اجتماعی و اعتلای باطنی مؤمنان است. داوودی بوهرهها با دور نگه داشتنِ ساحتِ قدسیِ تشیع از ورطهٔ نزاعهای سیاسی و ساختارهای قدرت، نمونهای درخشان از زیستِ دینیِ قانونمدار و در عین حال عمیقاً باطنی را ارائه میدهند—سنّتی که نشان میدهد غایتِ تشیع اصیل، ساختنِ جامعهای استوار بر عقلانیت، برادری و اخلاق است، نه مسخ کردنِ مذهب در قالب یک دستگاه بروتالِ حکمرانی. تصوف شیعی، بهویژه سلسلۀ جلیلۀ نعمتاللهی، تجلیگاهِ راستینِ همان سنتگرایی معنوی و باطنی است که هانری کربن آن را کانونِ اصلیِ مأموریتِ تاریخیِ تشیع میدانست. سنّت نعمتاللهی، با تلفیق شریعت و طریقت و تأکید بر اصلِ «ولایتِ معنوی» در برابر «ولایتِ سیاسی»، همواره دین را در عرصهٔ طهارتِ درون، معرفتشناسی عرفانی، ادب، سلوک و خدمت به خلق تعریف کرده است. مشایخ و بزرگان این سلسله هرگز دستِ نیاز یا طمع به سوی قدرت سیاسی دراز نکردند و مذهب را به ابزاری برای تسلط بر مقدرات اینجهانیِ مردم تقلیل ندادند. تصوف نعمتاللهی گواهی بر این حقیقت است که گوهرِ تشیع، نه استقرارِ فقهِ قاهره و مجازاتگرِ دولتی، بلکه گذر از ظاهرِ فقه به باطنِ عرفانی و تحقق ولایتِ باطنیِ حضرت امیر (ع) در جانِ انسانهاست—سنّتی عمیقاً پربار که در برابر یورشِ اسلامگراییِ ایدئولوژیک، همچنان به عنوان پناهگاهی برای حراست از معنویت، هنر، رواداری و انساندوستیِ ایرانی باقی مانده است.🔹@Iranian_right_wing
03 11月, 08:42
03 11月, ~08:42
در این میان، فهمِ ژرفای بحرانِ مدرنیته و انحرافِ دین به سمت قدرت، نیازمندِ بازخوانیِ آرای متفکری بزرگ چون هانری کربن است؛ فیلسوف و مستشرقی که سنتگرایی معنویِ او، در بنیاد، واکنشی روشن و رادیکال به توتالیتاریسمِ برخاسته از ایدئولوژیهای سدهٔ بیستم بود. کربن با تفکیکی بنیادین در میان انحای دینداری، هشدار میداد که یک رویه از دین، همان «شریعتباوریِ ماتریالیستی» و دنیازدهای است که دغدغهاش نه نجات روح، بلکه برپاییِ شریعت در این جهان از طریق انقلاب، مهندسی اجتماعی و انحصار قدرت سیاسی در نهاد مذهب است—رویکردی که او نمونهٔ بارز و تاریخیِ جریانِ سنتگرایِ مسلطِ آن را در اهل سنت رصد میکرد(که پس از مرگ او تشیع نیز با نظریه ولایت فقیه و تحت تاثیر آرای زیدیه به همین سمت رفت)، جایی که فقه و سیاست پیوندی ناگسستنی با تاریخ و خلافتِ اینجهانی یافتهاند. در مقابل، او وجهِ دیگر و اصیلِ دین را در «سنتگرایی معنوی» میدید؛ رویکردی که غایتِ آن نه تسخیر نهادهای سیاسی و اعمالِ قدرت توتالیتر، بلکه تعالیِ روح آدمی، سیر در عالمِ مثالی و احیای ابعادِ باطنی و عرفانیِ وجود است. کربن پرچمدارِ این سنتِ معنویِ غیرسیاسی را در جهان اسلام، تشیع میدانست؛ مذهبی که با تکیه بر مقولات امامت باطنی، تأویل و حقیقتِ معنوی، قرنها حریمِ دل و جانِ انسان را از آلودگی به قدرتِ عریانِ سیاسی مصون نگه داشته بود و هرگونه تقلیلِ دین به پروژهٔ حکومتداری و مهندسی سیاسی را خیانت به حقیقتِ قدسیِ آن ارزیابی میکرد. همچنین به یاد داشته باشیم که تنوع و غنای تاریخی سنت شیعی در ایران فراتر از تکصداییِ فقهی-سیاسی تشیع دوازده امامی است؛ چنانکه حضور و حیات تشیع اسماعیلی (نزاری) گواهی روشن بر ماهیتِ غیرسیاسی، معنوی و تمدنسازِ بخش مهمی از تشیع است. این شاخهٔ اصیل شیعی که قرنها پس از دوران قاجار از موطن اصلی خود دور افتاده بود، در عصر پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی با سیاستی تکثرگرا و رواداریِ تاریخی، بار دیگر امکان بازگشت و رسمیت یافتن در ایران را پیدا کرد. شاهنشاه ایران با اهدای عنوان رسمی و احترامآمیزِ «والاحضرت» به آقاخان (امام وقت اسماعیلیان نزاری)، این سنتِ کهن، عمیقاً معنوی و عاری از ادعای حکمرانی سیاسی را مجدداً به بافت فرهنگی و دینی ایران پیوند زد؛ امری که نشان میدهد تشیع تاریخی در ذات خود، همزیستی، توسعه و عرفان را بر ایدئولوژیزدگی و انحصارطلبیِ حکومتی ترجیح میداده است.🔹@Iranian_right_wing
03 11月, 01:42
در این میان، فهمِ ژرفای بحرانِ مدرنیته و انحرافِ دین به سمت قدرت، نیازمندِ بازخوانیِ آرای متفکری بزرگ چون هانری کربن است؛ فیلسوف و مستشرقی که سنتگرایی معنویِ او، در بنیاد، واکنشی روشن و رادیکال به توتالیتاریسمِ برخاسته از ایدئولوژیهای سدهٔ بیستم بود. کربن با تفکیکی بنیادین در میان انحای دینداری، هشدار میداد که یک رویه از دین، همان «شریعتباوریِ ماتریالیستی» و دنیازدهای است که دغدغهاش نه نجات روح، بلکه برپاییِ شریعت در این جهان از طریق انقلاب، مهندسی اجتماعی و انحصار قدرت سیاسی در نهاد مذهب است—رویکردی که او نمونهٔ بارز و تاریخیِ جریانِ سنتگرایِ مسلطِ آن را در اهل سنت رصد میکرد(که پس از مرگ او تشیع نیز با نظریه ولایت فقیه و تحت تاثیر آرای زیدیه به همین سمت رفت)، جایی که فقه و سیاست پیوندی ناگسستنی با تاریخ و خلافتِ اینجهانی یافتهاند. در مقابل، او وجهِ دیگر و اصیلِ دین را در «سنتگرایی معنوی» میدید؛ رویکردی که غایتِ آن نه تسخیر نهادهای سیاسی و اعمالِ قدرت توتالیتر، بلکه تعالیِ روح آدمی، سیر در عالمِ مثالی و احیای ابعادِ باطنی و عرفانیِ وجود است. کربن پرچمدارِ این سنتِ معنویِ غیرسیاسی را در جهان اسلام، تشیع میدانست؛ مذهبی که با تکیه بر مقولات امامت باطنی، تأویل و حقیقتِ معنوی، قرنها حریمِ دل و جانِ انسان را از آلودگی به قدرتِ عریانِ سیاسی مصون نگه داشته بود و هرگونه تقلیلِ دین به پروژهٔ حکومتداری و مهندسی سیاسی را خیانت به حقیقتِ قدسیِ آن ارزیابی میکرد. همچنین به یاد داشته باشیم که تنوع و غنای تاریخی سنت شیعی در ایران فراتر از تکصداییِ فقهی-سیاسی تشیع دوازده امامی است؛ چنانکه حضور و حیات تشیع اسماعیلی (نزاری) گواهی روشن بر ماهیتِ غیرسیاسی، معنوی و تمدنسازِ بخش مهمی از تشیع است. این شاخهٔ اصیل شیعی که قرنها پس از دوران قاجار از موطن اصلی خود دور افتاده بود، در عصر پادشاهی محمدرضا شاه پهلوی با سیاستی تکثرگرا و رواداریِ تاریخی، بار دیگر امکان بازگشت و رسمیت یافتن در ایران را پیدا کرد. شاهنشاه ایران با اهدای عنوان رسمی و احترامآمیزِ «والاحضرت» به آقاخان (امام وقت اسماعیلیان نزاری)، این سنتِ کهن، عمیقاً معنوی و عاری از ادعای حکمرانی سیاسی را مجدداً به بافت فرهنگی و دینی ایران پیوند زد؛ امری که نشان میدهد تشیع تاریخی در ذات خود، همزیستی، توسعه و عرفان را بر ایدئولوژیزدگی و انحصارطلبیِ حکومتی ترجیح میداده است.🔹@Iranian_right_wing
03 11月, 01:42
03 11月, ~01:42
اما مواجهه بطن این یادداشت با برداشت های جدید است که وجود اسلام سیاسی را منکر شده است و اسلام را پدیدهای تماما سیاسی به شکل اسلامگرایی مدرن میداند و دین را سراسر به قدرت فرومیکاهد و حیات تاریخیاش را در قالب یک جوهرِ تغییرناپذیرِ تماماً سیاسی فشرده کند تا حد زیادی تقلیل گرایانه، کاریکاتوی و ایدئولوژیک است.
این که شریعت احکامی ناظر بر اداره اجتماع دارد، امری بدیهی است؛ اما تبدیل کردنِ این احکام به ایدئولوژیِ فراگیرِ «حکومتداریِ مدرن» و تقلیلِ کل تاریخِ پیچیده و چندلایه تشیع و تسنن به یک پروژهٔ یکدستِ قدرت، نادیده گرفتنِ واقعیتِ تاریخی سنت است. اسلامگرایی به معنای اخص کلمه، یک پدیده کاملاً مدرن و محصولِ مواجهه، انفعال و واکنشِ متفکران مسلمان در برابر دولت-ملتِ مدرن، استعمار و چالشهای جهان جدید است.
ادامه:
سنتِ اصیل فقهی، بهویژه در تشیع، قرنها با دوری گزیدن از قدرتِ سیاسیِ مطلق و تفکیک میان حوزه دین و دولت حیات خود را حفظ کرده بود؛ چنانکه در عصر مشروطه، فقهای بزرگی چون آخوند خراسانی با درک مقتضیات زمانه و برای مهار استبداد، نظریهٔ ولایت فقیه و حکومت مطلقه را پس راندند و بر محدودسازی قدرت سیاسی و تثبیت ارکان مشروطیت تأکید کردند. این روند انحصارگریستیز در تاریخ تشیع، حتی پس از آن نیز تداوم یافت؛ چنانکه در دوران رضاشاه، مراجع و فقهای بلندپایهای چون آیتالله شیخ عبدالکریم حائری یزدی (بنیانگذار حوزه علمیه قم) و آیتالله میرزا محمدحسین اصفهانی، با سیاستی مبتنی بر عقلانیت و حفظ کیان حوزهها، از درگیری مستقیم سیاسی پرهیز کرده و نظراتی نسبتا مثبت به اقدامات مدرنیزاسیون رضا شاه پهلوی داشتند. در دهههای بعد نیز، جریان سنتیِ حوزه همواره در برابر نطفههای اولیهٔ اسلامگراییِ رادیکال موضعی سرسختانه داشت. بارزترین نمونهٔ این فاصله، مخالفت صریح و قاطع آیتالله العظمی بروجردی (مرجعیت کل تشیع در دوران پس از شهریور ۱۳۲۰) با جنبش اسلامگراییِ تندرو و مسلحانهٔ نواب صفوی و فدائیان اسلام بود؛ جریانی که بهشدت تحت تأثیر اندیشهها و الگوی اسلامگراییِ اخوانیِ مصر قرار داشت و به دنبال تحقق حکومتی ایدئولوژیک و سیاسی به همان سبک بود. آیتالله بروجردی با درایتِ فقه سنتی، اینگونه جریانهای حزبی و برانداز را خطری برای استقلال حوزه و اصالت دین میدانست. حاکمیتگرایی مذهبی حتی در آستانه و پس از پیروزی انقلاب ۵۷ نیز از سوی کانونهای اصیل مرجعیت با مقاومت جدّی روبهرو شد؛ اعتراضات گسترده و صریح آیتالله سید محمدکاظم شریعتمداری به گنجاندن اصل ولایت فقیه در قانون اساسی و دفاع او از حاکمیت ملی و حقوق مردم، خط بطلانی بر ادعای اجماع فقهی بر سر حکومت مطلقه بود. این شکاف بنیادین در سال ۱۳۵۸ به خیابانها کشیده شد و قیام و شورش طرفداران او و حزب خلق مسلمان در تبریز، که به تصرف رادیو و تلویزیون این شهر انجامید، نشان داد که بخش مهمی از بدنه مذهبی و حوزه سنتی، حاکمیت ایدئولوژیک و انحصارطلبی سیاسی به نام دین را برنمیتابند. بنابراین، تقلیلِ تحولات پیچیدهٔ ایرانِ قرن چهاردهم به واکنشی سادهانگارانه در برابر بروکراسی پهلوی، چشمپوشی از ماهیتِ ساختاریِ انقلاب ۵۷ است؛ انقلابی که بر خلاف ادعای یکدست بودنِ جوهرِ اسلام، از دلِ یک سنتزِ تاریخیِ عمیقاً مدرن و متناقض سر برآورد: از یکسو تلاقیِ اندیشههای سنتی با اسلامگراییِ سیاسیِ برخاسته از جنبشهای اخوانیِ منطقه که به دنبال ایجادِ «حکومت اسلامی» به سبک احزاب مدرن بودند، و از سوی دیگر ترکیبِ آن با چپگراییِ دینی و گفتمانهای عدالتخواهانهٔ ضداستثماریِ قرن بیستم. این ایدئولوژیِ ترکیبی، اسلام را از حوزهٔ هدایتِ اخلاقی و معنوی فرد به عرصهٔ مهندسیِ توتالیترِ جامعه پرتاب کرد—امری که خودِ فقه سنتی، حوزهٔ نجف و مراجع بزرگی چون بروجردی و شریعتمداری تا پیش از آن با صراحت از آن دوری میکردند. اطلاقِ عنوانِ «اسلام سیاسی» به این گفتمان، بازی زبانیِ غربی نیست، بلکه دقیقاً توصیفگرِ همین چرخشِ ایدئولوژیک است که دین را از «دینِ مؤمنان» به «ابزارِ تسلطِ دولتی» تبدیل نمود. اصرار بر اینکه دین بالذاته و به ضرورت فقط در سایهٔ حکومتِ ایدئولوژیک زنده میماند، نهتنها نادیده گرفتنِ هزار سال حیاتِ مدنی، فقهی و فرهنگیِ جوامع اسلامی در غیاب دولتهای توتالیتر مذهبی است، بلکه تکرارِ همان خطای استراتژیکی است که فرهنگ و سیاست را به ورطهٔ بحران کشاند؛ بحرانی که هزینهٔ سنگینِ آن را در رویارویی واقعیتِ زندگی روزمره با توهمِ حاکمیتِ مطلقِ ایدئولوژی بر دوش کشیدهایم.ادامه مطلب👇 🔹@Iranian_right_wing
03 11月, 01:41
هم شاه هم شیخ: در دفاع از تشیع سنتی ایرانی و نقد و تفکیک جنبش اسلامگرایی از آن
نویسنده: آرمان بهنسب
عنوان این یادداشت، «هم شاه، هم شیخ»، در تقابل مستقیم با تروریسم فکری و سیاسیِ چپگرایان و سازمان مجاهدین خلق انتخاب شده است—گروههایی که در نقش «روبسپیرهای تاریخ معاصر ایران»، در سال ۱۳۵۷ با گسستی ویرانگر، هم نهاد دیرپای پادشاهی مشروطه و هم نهاد اصیل تشیع سنتی را از پیکر ایران جدا ساختند. آنان که روزی با رادیکالیسمِ براندازانه، تمدن و سنت ایرانی را به مسلخ ایدئولوژی بردند، امروز نیز در فرار به جلو و در برابر خواست ملی، شعارهای انحرافیِ تجدیدنظرطلبانه سر میدهند. در برابر این ویرانگریِ ایدئولوژیک، ما به عنوان محافظهکاران ایرانی که دغدغهٔ بنیادینِ احیا و بازسازی نهادهای اصیل تاریخی ایران را داریم، مقتدرانه بر شعار «هم شاه و هم شیخ» تأکید میکنیم؛ نهادهایی که نماد تداوم ملی، مهار استبداد و پاسداری از حیات مدنی و معنوی جامعه ایرانی در طول قرنها بودهاند.
ادامه مطلب👇
🔹@Iranian_right_wing
03 11月, 01:41
در دهه ۱۹۵۰، زمانی که جریان راست در آمریکا تحت سلطه لیبرالیسم نوین نیو دیل قرار داشت، روتبارد و باکلی در یک جبهه مشترک قرار گرفتند. هر دو از بزرگتر شدن دولت، افزایش مالیاتها و گسترش دخالتهای اقتصادی بیزار بودند. روتبارد در سالهای اولیه تأسیس نشنال ریوویو برای این مجله قلم میزد و باکلی او را اندیشمندی برجسته در حوزه نقد مداخلهگرایی اقتصادی میدانست. اما این ماه عسل چندان نپایید؛ چرا که بنمایههای فلسفی و اولویتهای این دو چهره اساساً با یکدیگر متفاوت بود.
اصلیترین و عمیقترین شکاف میان روتبارد و باکلی بر سر سایت خارجی و جنگ سرد شکل گرفت.
ادامه:
محافظهکاران و لیبرتارین های اطراف باکلی، اتحاد جماهیر شوروی را خطری وجودی برای جهان آزاد میدیدند. باکلی معتقد بود برای شکست دادن امپراتوری شوروی، ایالات متحده باید یک ماشین نظامی و اطلاعاتی قدرتمند داشته باشد؛ حتی اگر این امر به معنای پذیرش موقت یک دولت مرکزی قوی و دستگاههای امنیتی گسترده باشد. روتبارد اما به عنوان یک آنارشیست رادیکال، مداخلهگرایی نظامی را تداوم همان «دولتگرایی مفسد» میدانست. او امپریالیسم آمریکایی را به اندازه توسعهطلبی شوروی خطرناک میخواند. نقطه اوج این خلاف زمانی بود که روتبارد در نامهای جنجالی در سال ۱۹۵۹ تفاوتهای اخلاقی رهبران شوروی مانند خروشچف را با برخی از چهرههای تاریخی آمریکا نادیده گرفت و حتی اقدامات غرب و شوروی را با یکدیگر مقایسه کرد. باکلی در پاسخی تند و صریح به او نوشت: «نشنال ریویو شاید جاهطلب باشد، اما آنقدر جاهطلب نیست که بخواهد وظیفه آموزش تمایزات اولیه اخلاقی به شما را بر عهده بگیرد.» موری روتبارد مدعی بود که تمام وظایف دولت — از جمله پلیس، دادگاهها، ارتش و خدمات عمومی — باید به بخش خصوصی و بازار آزاد واگذار شود. باکلی و همکارانش در نشنال ریوویو این ایدهها را نه تنها ناکارآمد، بلکه «غیرواقعبینانه و خیالپردازانه» میدانستند. باکلی برای نشان دادن پوچی برخی فرضیات آنارکو-کاپیتالیستی روتبارد، مثالهای طنزآمیزی مطرح میکرد؛ از جمله تصویر «نگهبان فانوس دریایی خصوصی که برای حساب کردن هر سهمی از نورش که به کشتیها تابیده، سوار قایق میشود تا از ناخداها پول بگیرد!» این مرزبندیها باعث شد باکلی جریانهای حاشیهای و رادیکال راست — از جمله جمیعت جان برچ، طرفداران رادیکال آین رند و آنارکو-کاپیتالیستهای پیرو روتبارد — را از بدنه اصلی جناح راست و محافظهکاری مدرن اخراج و تکفیر کند. روتبارد پس از قطع ارتباط با محافظهکاران مجله نشنال ریوویو، دست به تجربههای سیاسی متناقض و غیرمنتظرهای زد: ائتلاف با چپ جدید: در جریان جنگ ویتنام، روتبارد با جنبشهای ضد جنگ و چپهای رادیکال همپیمان شد تا با مخالفت با جنگ، دولت آمریکا را تضعیف کند. ___ چرخش به پیلیو-لیبرتارینیسم: در سالهای پایانی عمر، او به راست رادیکال، محافظه کار و سنتگرا بازگشت و سعی کرد افکار لیبرتارین را با جنبشهای سنتی پیوند بزند.🔹@Iranian_right_wing
02 11月, 03:36
