نعنایِ ژنرال/ rest

لطفا نظراتی که داده میشه رو اگر میخواید بعدا فور کنید، سیو کنید؛ چون بعدا پاک میشن و شاید اون موقع دیر دیده باشید.

آخ کم اوردم😂😭

بعضی قصه‌ها در تابستان تمام نمی‌شوند؛ در سردترین شب‌های زمستان میان سکوت برف و آخرین نفس‌های یک خاطره به پایان می‌رسند.

در آغوشش دنبال ذره‌ای گرما بود اما سردتر از چیزی بود که فکر می‌کرد؛ سرمای نگاهش تا استخوان‌ نفوذ می‌کرد؛ گویی خود زمستان در چشمان او جای داشت. آن‌قدر عمیق بود که سکوت هم از لرزیدن باز ایستاده بود؛ چیزی جز سرمایی که قادر بود خورشید را نابود کند نصیبش نشد. با آغوش گرمش سعی در گرم کردن آن سردی بی‌نهایت بود اما فایده‌ای نداشت؛ روح کالبد بی‌جانش را بی‌آنکه بفهمد ترک کرده بود. تنها چیزی که مانده بود عطری سرد بود که در هوا می‌پیچید و مثل یادگاری از نبودش بر پوست زمان می‌نشست. آغوش او سردتر از دریاچه‌ای یخی بود؛ و من در میانه‌ی آن یخ انعکاس خود را دیدم؛ انسانی که میان عشق و مرگ یخ بسته بود. تنها می‌خواست با گرمای خود معشوقه‌اش را در ژرفای وجودش بگیرد؛ اما افسوس که تکه‌ای کبریت برای گرم کردن دریاچه کافی نیست. برای آخرین بار به او خیره شدم؛ انگار سردترین یخچال‌های قطبی را در نگاهش، آغوشش، و تک‌تک حرکاتش می‌یافتم. در حال غرق شدن در دریاچه‌ی قو مانند نگاهش بودم؛ زیبایی‌اش فراتر از دریای پهناور و اقیانوس عظیم بود؛ اما در چهره‌ی فریبنده‌اش چیزی جز نفرت موج نمی‌زد؛ گویی روحی به مانند برف در کالبد دارد. می‌خواستم برای آخرین بار آن چهره‌ی فریبنده را به یاد بیاورم و در چشمان تیله‌ای مانندش بمیرم؛ شاید مرگ تنها راه دیدار دوباره‌اش بود. بیشتر از پیش در آغوش خود می‌فشردمش؛ اما گرمای من برای نگه داشتن پیکرش اندازه‌ی سر سوزنی هم کارساز نبود. من آتشی بودم که می‌خواست بر او شعله‌ور شود و به زندگی برگرداندش؛ اما تک تک سلول‌های بدنش در حال انجماد بود و هر لحظه رو به نابودی تمام می‌رفت. با هر آغوش او را طلب می‌کردم؛ اما زمان، این کلمه‌‌ی زهرآلود مثل تیری بر قلبم روانه شد. تمام خیال‌هایی که در کنج ذهنم می‌پروراندم را مثل خور‌ه‌ای جوید و پودر کرد؛ آن ریسمان امید که تا لحظه‌ی آخر در حال ترمیمش بودم را با بی‌رحمی تمام برید و آخرین اتصال من به معشوق را قطع کرد. در واپسین دم حیات مسافر من دیگر نایی نداشت؛ در چشمان برفی‌اش ذره‌ای نور نبود و تنها شاهد سیاهچاله‌ای تیره بودم؛ و ناگهان برای لحظه‌ای حس کردم زمان ایستاده؛ همان وقتی که میان بودن و نبودن گم می‌شوی. کم کم به قاصدک‌های ریزی تبدیل می‌شد که مثل دانه‌های برف در هوا به رقص می‌آمدند؛ آرزوهای من هم به همراهش به پرواز در آمدند؛ گویی جهان در آن لحظه می‌خواست من را تسلیم و خود را چیره طلقی کند. من ماندم و قاصدک‌هایی که در هوا معلق بودند؛ گویی طبیعت نیز در عزایش می‌گریست. آخرین وداع در آن شب بی‌ستاره و برفی در کوهستانی تهی از هر چیز جز سفیدی مطلق بود. ماه نیز پشت ابرها پنهان مانده بود؛ گویی نمی‌خواست شاهد وداع غمناک ما باشد‌.

این نوشته در دامنه‌ی کوهستانی پوشیده از برف پیدا شد؛ برگه‌هایی نیمه خیس با جوهری پخش شده از اشک یا شاید برف. هیچ نامی از نویسنده در میان نبود و تنها یک جمله پایین صفحه به چشم می‌خورد: قاصدک بهاری‌ام به پرواز در آمد؛ اما من هنوز در سرمایش نفس می‌کشم.

греют, таю до утра Морозы, но твои глаза, Меня греют, греют, таю до утра.

#tk — На душе морозы, но твои глаза † Меня греют, [ when did you get cold?]

ویـࢪانـہ‌ای ڪہ اڪسیـژن و سپـیـدیِ ࢪیـہ‌هـا ࢪا، بـہ خـاڪ و تیـࢪڪَی بـدل ڪࢪد.

چقدر که این تیکه رو دوست داشتم و به دلم‌نشست؛ و متن با داشتنه زمینه ای ادبی و کلماتی سنگین ولی زیبا، بشدت قشنگ شده بود. مود برد رنگش به شدت فیوه و این تهیونگ واقعا نقطه ضعفمه؛ آهنگ هم با همه چیز همخونی داشت. خسته نباشی✨

آن شـب، دیـواࢪه‌ای فـࢪو ࢪیـخـت؛ دیـواࢪه‌ای ڪہ تـپنـده‌هـای جـان‌بـخـش ڪالبـدی ࢪا دࢪ خـود نڪَاه داشـتـہ بـود. فـࢪو ࢪیـخـت و ویـࢪانـہ‌ای ࢪا دࢪ سیـنـہ‌ای پـہـن ڪࢪد، ڪہ حـتـے ڪَذࢪ سـالیـان سـال نیـز آن آواࢪه‌هـا ࢪا جـمـع نـمـےڪࢪد؛ ویـࢪانـہ‌ای سـاخـتـہ شـده ز خـون و نـفـس و زنـدڪَانـے، ویـࢪانـہ‌ای ڪہ اڪسیـژن و سپـیـدیِ ࢪیـہ‌هـا ࢪا، بـہ خـاڪ و تیـࢪڪَی بـدل ڪࢪد. تـا آن سحـࢪڪَھـے ڪہ عـطـࢪ حـضـوࢪت میـان آن سپـیـدیِ تیـࢪه شـده ڪَشـت. ࢪھڪَذࢪی ڪہ بـے آنڪہ سـودای آبـاد ڪࢪدن دࢪ سـࢪ داشـتـہ بـاشـد، قـدم دࢪ ھمـان خـاڪستـࢪ ڪَذاشـت؛ ࢪھڪَذࢪی ڪہ مـاندڪَاࢪ شـد و نـہ بـا معـجـزه، بـلڪہ بـا صبـوࢪیِ حـضـوࢪ؛ آجـࢪ بـہ آجـࢪِ فـࢪوࢪیـخـتـہ دࢪ آن ویـࢪانـہ ࢪا از میـان غبـاࢪ بـࢪداشـت و آنـچـہ ࢪا ڪہ زمـان ز تـࢪمـیمـش نـاتـوان مـانـده بـود ࢪا، بـاࢪ دڪَࢪ بـا زنـدڪَانـے آشـنـا ڪࢪد. و آن تپـنـده، ڪہ ڪَمـان مـےڪࢪد ھـنـࢪ خـویـش ࢪا ز یـاد بـࢪده اسـت، بـاࢪ دڪَࢪ ࢪیـتـم زنـدڪَے ࢪا بـہ خـاطـࢪ آوࢪد؛ الـبـتـہ نـہ چـون ڪَذشـتـہ، بـلڪہ آࢪام‌تـࢪ، عمـیـق‌تـࢪ و ایـن بـاࢪ، بـا امـیـد.

 𝓚ı𝗆︎ - 𝒜𝗎𝗀︎ ²⁰²⁶

به به ناز نازی پسته جدید گذاشته.یعنی هر وقت پستای یونمین میذاری قلبم اکلیلی میشه انقدر که من این دوتا رو دوست دارم. اول از همه کاوره ادیت چقدر خوشگل و نازه؛ مثله خودت؛ و چقدر ادیت قشنگ بود تمیز. آهنگه فیوم🫠

ای عزیزترینم حتی اگر دست هایم هیچ وقت به تو نرسند قلب و روحم همیشه جایی نزدیک تو جا مانده اند و عشق من برای تو حتی اگر بی جواب بماند تا ابد در من زنده میماند

چقدر دلنشین که با وجوده زخمی که توسطه کسی که دوستش داری خوردی و اون مهر و عاطفه و علاقشو برای کسه دیگه این خرج میکنه، تو باز هم عشقت رو نسبت بهش از دست نمیدی و وفادار میمونی بهش. «دوست داشتن های بی سرانجام» ، «دریای پنهان چشمانت» ، « همان چشم هایی که به زلالی قلب مهربانت بودند » ، چقدر زیبا به تصویر کشیده و توصیف شده بود. غمه توی متن رو واقعا دوست داشتم و به دلم‌نشست ؛ همیشه نوشته هایی که‌غمه زیادی دارن واقعا برام قشنگه. خسته‌نباشی ناز✨

‌ ‌           «قلب‌ من همه ی روح و روانم متعلق به توست»

خودم را در دریای پنهان چشمانت همان چشم هایی که برای من به زلالی قلب مهربانت بودند غرق میکردم و تو بی خبر روبه رویم از او میگفتی نامش را به زبان می آوردی و با هر کلمه تصویرش را برایم میساختی و من با تمام چیزی که درونم میشکست گوش میدادم بی شک او زیباست مگر میشود کسی که اینطور نگاهت را به خودش گره زده زیبا نباشد ای عزیزترینم حتی اگر دست هایم هیچ وقت به تو نرسند قلب و روحم همیشه جایی نزدیک تو جا مانده اند و عشق من برای تو حتی اگر بی جواب بماند تا ابد در من زنده میماند دیر کن اما بیا فقط وقتی آمدی مرا بردار و با خودت ببر من از نرسیدن ها از این همه فاصله و از تمام دوست داشتن های بی سرانجام لبریزم

-

Black