نعنایِ ژنرال/ rest
رفتن به کانال در Telegram
شاید سرنوشتِ ما، در تقدیرِ این دنیا نوشته نشده بود، معبودِ من. @Easeyourselfandtrustmebot http://t.me/HidenChat_Bot?start=5704966397
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
343
مشترکین
-224 ساعت
-207 روز
-6630 روز
آرشیو پست ها
Repost from N/a
خلاء، تنها غیبتِ اشیاء در فضا نیست؛ تجسدِ سنگینِ “فقدان” است.
همانگونه که سایهی قابی تهی بر دیوار، از خودِ تصویر هویداتر است، نبودنِ تو نیز در این خانه، حضوری دارد که نفس را در سینه حبس میکند
این فضایِ خاکستری، دیگر اتاقِ من نیست؛ مرقعی است از نبودنهایِ تو که با بیرحمی، واقعیت را بر جانم میکوبد
دلتنگِ آغوشیام که مرهمِ بیقراریهایم بود؛ تکیهگاهی که چونان کوهی استوار، حصارِ امنیتم بود. صدایت که روزگاری طنینش لطیفتر از نوازشِ گلبرگهایِ رز بود، اکنون در گوشم پژواکی مشئوم دارد که لرزه بر تار و پودِ جانم میافکند. گذرِ زمان نیز گویی به ریشخندِ حزنِ من ایستاده و شتابانتر، فقدانت را به رخم میکشد. تو برایم آن گلی بودی که از دور، سحرانگیز و پرستیدنی مینمود؛ اما به نزدیک که آمدم، تیغهایِ مسمومت، بلورِ قلبم را چنان درید که هنوز خردهشیشههایش بر جانم سنگینی میکند
مگر میشود جانِ جهان را رها کرد؟ تا ابد با تو میمانم؛ حتی اگر مجبور به ترکِ تمامِ داراییام شوم. حال بنگر که چه کسی خانوادهاش را به پایِ معبودِ بیرحمش قربانی کرد و در نهایت، تنها ماند. تو یادآورِ جنگلی بارانخوردهای؛ که زیباییِ بیکرانش در خود غرقم کرد و به ویرانیام کشاند. تو درسِ تنهایی دادی تا خود، تنهاترینم کنی؟ اما این تلاشِ تو پوچ بود؛ تنها تکههایِ لیوانی از من باقی ماند که حملِ آن خردهشیشهها هم بر توانم سنگینی میکند
خدارا چه میدانی؟ شاید در تقدیری دیگر، در جهانی ورایِ این غبار، بتوانیم سرنوشتِ خویش را در هم گره بزنیم، ای معبودِ بیرحمِ من.خیلی قشنگبود.......اینقدر با احساس نوشته بودی که گلوم ، از دردِ بغض تیر میکشید و قفسه سینم التماسی برای نفس...... خسته نباشید ......
مچکرمعزیزم؛ امیدوارم واقعا بتونم حمایتتو جبران کنم.
اینچند وقته خیلی بد قولی و کمکاری کردم و متاسفم بابتش؛سعی میکنمبیشتر کنم این حمایته رو و به همه ی چنلا برسم
Repost from 私の禁止
چه شاهکار زیبایی بود.
چه کلمات بینظیری درون متن به کار رفته و چقدر متن رو خاص ترکرده،واقعا خسته نباشی
وای تعریفت/نظرت🫠چقدر خوشحال میشم اینطوری نظر میدی راجع بهش؛ بابا یکم به فکره منم باش وقتی اینطوری حرف میزنی؛ از بی نظیر بودنه پستای تو یاد گرفتم🙂↕️
این دختر منو شرمنده میکنه از بس نتونستم طوری که باید ازش حمایت کنم؛ امیدوارم بتونم جبران کنم برات ناز نازی.
Repost from 𝒸𝓁𝗈𝗌𝖾𝖽
واقعاً از خوندنش لذت بردم. قلمت هم پختهست، هم سرشار از احساس؛ بدون اینکه احساساتت رو مستقیم تحمیلشون کنی، کاری میکنی ادم خودشو وسط کلمه هات پیدا کنه. تصویرسازیهات خیلی دلنشینه و انتخاب واژههات به متن شخصیت داده. به نظرم چیزیم که بیشتر از همه توی نوشتهت به چشمم میاد اینه که غم رو صرفاً توصیف نکردی بهش فضا و زندگی دادی قلمت واقعاً دلنشین،در مورد مود برد و ادیتم که حرفی نمیزنم چون مثل همیشه بی نقص و شاهکار،تنها ایراد بزرگ اون رست کنار اسمچنلته ژنرال،در کل خسته نباشی کین عزیز🙏🏻
این واقعا بشدت خوشحال و سرزندم میکنه که بهش اهمیت دادی و وقتت رو گذاشتی تا بخونیش؛ و همینطور اینکه نظره واقعیت رو گفتی، بشدت دوستش داشتم؛ واقعا با تعریفاتون حالمو خوب میکنید.
خوشحالم که دوستش داشتی عزیزم.
Repost from ㅤ𝒜𝗅𝗉𝖾𝗇𝗀𝗅𝗈𝗐
چیزی که خیلی به چشمم اومد فضاسازی سنگین و شاعرانهش بود؛ مخصوصاً تصویر پاریس و عطر شیرینیهای ناپلئونی که خاطرهی رابطه رو به زمان حال وصل میکنه. تشبیه «گلِ زیبا با تیغهای مسموم» هم خیلی خوب حسِ عشقِ شیرین اما آسیبزننده رو منتقل کرده. پایانبندی هم با وجود تمام تلخیها، هنوز یک ذره امید رو نگه داشته و به نظرم همین باعث شده متن قشنگتر و کاملتر بشه. در کل تلخ، ادبی و پر از تصویرهای ماندگار بود. و ترکیب مودبردت و ویدیو و موزیک همه چی رو عالی تر کرده بود بی نقص شده. خسته نباشی.
پس کارای خودت رو چی فکر کردی؟ دیگه از شاهکار بودن گذشته؛ کنه نگفتی ایندفعه😂
مچکرمعزیزم خیلی خوشحال کنندست که موندگاره روی قلبت.
Repost from N/a
مودبرد و ادیت و آهنگم هم فضارو بهتر به تصویر میکشه
توی ادیت تموم شدم البته-
Repost from N/a
_تا مرگ ما را از هم نستاند، از این مأمن پای بیرون نمینهم
دلتنگِ آغوشیام که مرهمِ بیقراریهایم بود؛ تکیهگاهی که چونان کوهی استوار، حصارِ امنیتم بود.
تو برایم آن گلی بودی که از دور، سحرانگیز و پرستیدنی مینمود؛ اما به نزدیک که آمدم، تیغهایِ مسمومت، بلورِ قلبم را چنان درید که هنوز خردهشیشههایش بر جانم سنگینی میکند.
تو درسِ تنهایی دادی تا خود، تنهاترینم کنی؟ اما این تلاشِ تو پوچ بود؛ تنها تکههایِ لیوانی از من باقی ماند که حملِ آن خردهشیشهها هم بر توانم سنگینی میکند
خدارا چه میدانی؟ شاید در تقدیری دیگر، در جهانی ورایِ این غبار، بتوانیم سرنوشتِ خویش را در هم گره بزنیم، ای معبودِ بیرحمِ من
ای وای چیکار کردی...
حقیقتا از متن بشدت ادبی و کلمات سنگینی که استفاده کردی خیلی لذت بردم، حس کردم دارم کتاب میخونم .
غم جدایی و حس کمبود اون آدم در خونه و وجود تو کامل منتقل شد
و خب چی بگم جز اینکه شاهکار بود؟
واقعا خسته نباشی کین بشدت زیبا و موندگار روی قلب بود.
