اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

وقتی خودتی، دوست‌داشتنی تری.

خیلی عجیبه که توی قرنِ هوشِ مصنوعی و این‌ همه تکنولوژی پیشرفته، هرچی محتوات ساده‌تر باشه و بیشتر واقعی باشی و خودت باشی، آدما بیشتر می‌پسندن. ببینید چقدر همه چی فیک شده که آدم‌ها دنبالِ محتوهای عمیق، واقعی و انسانی می‌گردن.

لطفا ازم نپرسین چته، چرا مودت بده، چرا حالت خوب نیست، چرا قاطیِ جمع نمی‌شی. من اگه دلیل حالم رو می‌دونستم، نسبت به حل‌کردنش اقدام می‌کردم. نیاز به نصیحت‌های کسی که خودش تو زندگیش غرقه ندارم.

برای تحمل‌کردن حرف‌های بقیه، زیاده خسته‌م.

می‌گی بهش فکر نمی‌کنی اما به خودت می‌آی می‌بینی به‌جابه‌جا انجام دادن کارات، به یه نقطه خیره شدی و فکر می‌کنی.

چیزی تا ابد مالِ تو نیست، فقط فعلا نوبت توعه تا ازش استفاده کنی.

چیز‌های بی‌نقص مال فیلم‌ها و قصه‌هاست عزیزم. ما آدمیم با نقص‌ها و اشتباهات و گندکاری ها و خوبی‌ها و بدی‌هامون‌.

من می‌تونم بگم مهم‌نیست، اما هزار بار راجع‌بهش با خودم حرف بزنم، زیر دوش بهش فکر کنم، راجع‌بهش بنویسم، تو اینستا پست لایک کنم، تو تلگرام پست فوروارد کنم. درموردش با chat gpt حرف بزنم، شبا قبل خواب بهش فکر کنم و بعد کابوس ببینم، کالبدشکافیش کنم، هی تو سرم تکرارش کنم، بهش فکر کنم و فکر کنم و فکر کنم، وقتی رو‌به‌روت می‌شینم لبخند بزنم و وانمود کنم دارم بهت گوش می‌دم در حالی‌که تو سرم دارم مثل یه لقمه‌غذا هی اینور‌ اونور می‌کنم.

خطر فقر؛ صد میلیون تومن اعلام شد. تصور کن به یکی بگی توی کشوری که روی دریایی از نفت و گاز نشسته، مردمش برای ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی درمونده‌ان. احتمالاً فکر می‌کنه داری اغراق می‌کنی. مگه می‌شه یه سرزمین این‌همه ثروت داشته باشه و مردمش این‌جوری با فقر دست‌وپنجه نرم کنن؟ اما اینجا ایرانه؛ جایی که ثروت از دل زمین بیرون میاد، ولی رفاه به خونه‌های مردم راه پیدا نمی‌کنه. نفت استخراج می‌شه، منابع هنوز هستن، اما سفره‌ها کوچک‌تر و آرزوها گرون‌تر می‌شن. تراژدی فقط فقر مردم نیست؛ اینه که روی دریایی از ثروت زندگی کنن، اما برای رسیدن به ابتدایی‌ترین حق زندگی، دست‌وپا بزنن. نفت زیر پای ماست؛ اما خودمون زیر خاک.

خطر فقر؛ صد میلیون تومن اعلام شد. تصور کن به یکی بگی توی کشوری که روی دریایی از نفت و گاز نشسته، مردمش برای ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی درمونده‌ان. احتمالاً فکر می‌کنه داری اغراق می‌کنی. مگه می‌شه یه سرزمین این‌همه ثروت داشته باشه و مردمش این‌جوری با فقر دست‌وپنجه نرم کنن؟ اما اینجا ایرانه؛ جایی که ثروت از دل زمین بیرون میاد، ولی رفاه به خونه‌های مردم راه پیدا نمی‌کنه. نفت استخراج می‌شه، منابع هنوز هستن، اما سفره‌ها کوچک‌تر و آرزوها گرون‌تر می‌شن. تراژدی فقط فقر مردم نیست؛ اینه که روی دریایی از ثروت زندگی کنن، اما برای رسیدن به ابتدایی‌ترین حق زندگی، دست‌وپا بزنن. نفت زیر پای ماست؛ اما خودمون زیر خاک.

.صاد.

مرسی از آبانِ‌عزیز که با بارون شروع شد و هوایِ‌سرد رو بهم هدیه داد.

_

به کجای دنیا برمی‌خوره یک‌شخصی این رو بهم بگه؟

به یه تکست "بیداری؟" نیاز دارم.

جزئیاتِ‌تو رو بیشتر از خودم بلدم.

ظرفیتش هم محدوده، عضویتش رایگانه. اون‌جا vip ئه. کسایی که تو چنل کتابن، زودتر از بقیه می‌خونن داستان رو. عکس های مربوط بهش رو هم می‌بینن.

نمی‌دونم چندنفرتون دوست‌دارید این اتفاق بیفته، اما من می‌خوام یه چنل جدا برای این داستانم بزنم و اون‌جا پارت‌هارو بذارم، هفته‌ای دو یا سه‌بار هم تو پرایوت قراره پارت‌گذاری بشه.

احتمالا به قصد چاپ. چون ایده‌ش قوی‌ئه و همچین چیزی ندیدم تو کتاب‌ها.