اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

بریم یکی دیگه. بکم ظرفیت می‌ذارم.

پس برو بریم.

گزینه یک لطفا

برگ‌هاتون رو بریزانم یا فکت معمولی بگم؟

این پیام رو فور کنید، یه فکت راجع‌بهتون بگم. ظرفیت: ده چنل.

کاش هر وقت که بهت فکر می‌کردم، یه نوتیف رو گوشیت می‌اومد. و مطمعنم اون‌موقع، گوشیت از شدتِ پی‌در‌پی بودنِ نوتیف‌ها، خراب می‌شد.

کاش هر وقت که بهت فکر می‌کردم، یه نوتیف رو گوشیت می‌اومد. و مطمعنم اون‌موقع، گوشیت از شدتِ پی‌در‌پی بودنِ نوتیف‌ها، خراب می‌شد

کاش هر وقت که دلتنگت می‌شدم، خودکار تلپورت می‌شدی جایی که من هستم.

استفاده از هر چیزی که ترنده، شما رو باکلاس و با پرستیژ و آدم‌حسابی و مدرن و open mind و امروزی نمی‌کنه.

گپ‌مون. پرایوت.

هیچ‌وقت اعتقادی به پین‌کردن چت یا پی‌ویِ شخصی در هیچ پیام‌رسانی نداشتم. چون معتقدم اونی که دوست‌داره با من در ارتباط باشه، نمی‌ذاره پی‌ویش پایین بره، پس نیازی به پین‌کردن نداره، چون همیشه بالاست.

من واقعا هیچ‌وقت نتونستم کسی رو نفرین کنم، تجربه ثابت کرده همیشه تاوان دادن و آسیب دیدن.

معده‌یِ من نمی‌فهمه نیاز نیست تو هر بحثی دخالت کنه.

بدون معده نمی‌شه زندگی کرد؟ چون من الان بامعده درد زندگی‌م کاملا مختله.

اون لحظه‌ای که دیگه حال بد و غمگینی و ناراحتی با خوابیدن و پرخوری و گریه‌کردن خالی نشد، تهِ فاجعه‌ست.

واو.

من هم.

:))

آسمان ، صفحه ای از زندگی و زندگانی گاهی سیاه و تیره گاهی ابی و روشن در تک به تک ابر هایش داستانی نگفته و غمگینی ست آخ که روزی برسد ابر بگرید و انگاه دیده شود داستان غم زده ی این سکونتگاه ابی ؛ دلنوشته

از آدما بدم میاد.