پوست

آب، پیکرِ راکدِ ضرورت را در خود بلعیده بود. هستی در این ژرفای تنگ، نه مجالِ زیستن، که تعویقِ ممتدِ نیستی بود. ماهی‌ها در ازدحامِ یکدیگر می‌لولیدند؛ بی‌قرار، بی‌آن‌که مقصدی جز تکرار داشته باشند. سقفِ باز را آسمان می‌خواندند و کفِ تیره را زمین. حصار را می‌دیدند، اما زندان را نه. مرز، پیش از آن‌که پیرامونشان کشیده شود، در ادراکشان رسوب کرده بود. هر سو که می‌خواستند می‌رفتند، مشروط بر آن‌که از آب بیرون نروند. انتخاب فراوان بود، مقصد یکی. ماهیِ کوچک‌تر در تمنای سهمی فزون‌تر می‌دوید و ماهیِ بزرگ‌تر در هراسِ از دست دادنش. هیچ‌کس دیگر از چراییِ این آب نمی‌پرسید. پرسش، نخستین چیزی بود که در سکونِ آن می‌مرد. بدین‌گونه قفس، از صورتِ مانع تهی و به صورتِ جهان درمی‌آمد. زنجیر دیگر بر تن نبود؛ در میل امتداد یافته بود. هرکس می‌کوشید سهمِ بیشتری از همان چیزی تصاحب کند که حبس‌اَش کرده بود. همین میل، دیوارها را استوارتر می‌ساخت. قفس آن‌ زمانی به کمال می‌رسد که زندانی، صدای زنجیر را با صدای اراده‌ی خویش اشتباه بگیرد. آن‌گاه که فرمان را چنان از آنِ خود بداند تا دیگر فرمانروایی لازم نباشد. درست در همین‌ لحظه «نمی‌توانم» به «نمی‌خواهم» بدل می‌شود و اسارت، نامِ دیگری برای اختیار می‌گیرد. زندان از جهان عبور می‌کند و در جانِ زندانی مأوا می‌گیرد. آری... آب هم‌چنان آرام بود و ماهی‌ها راه می‌رفتند. آزادی، پیش از آن‌که از جهانشان حذف شود، از ذهنشان حذف شده بود. –یک‌تا، آزادیِ قفس.

#Art

مأمنش واپسین فرازِ شهر بود. جایی که کوه، هیئتِ آدمی را از جهان می‌بُرید. جایی که فروغِ آبادی در ژرفا به خاکسترِ دوردستی فروکاست می‌شد. بر لبه‌ی پرتگاه می‌نشست. چنان نزدیک به نیستی که مرگ، پیش از آمدنش، از منافذِ پوست‌اش می‌گذشت و بودن را در او می‌فرسود. از آدمیزادهای پایینِ پرتگاه، نعره‌ای مدفون به گوش می‌رسید. مردگانی که هنوز به مرگ خویش وقوف نیافته بودند. چراغ‌های رنگارنگ می‌لرزیدند و این، یادآور بقایای حیاتی بود که او دیگر از جمله متعلقاتش به شمار نمی‌آمد. میان او و آن فروغ، دیواری بود؛ دیواری از جنسِ سیاهیِ محض، از جنسِ همان مایعی که در رگ‌هایش تنفس می‌‌کرد. دیوار، چو فاصلِ ظلمانی میان او و جهان برخاسته بود. اویی که چیزی نبود جز تکه زباله‌ای پرت شده، از جهانِ آن سوی دیوار. سهم‌اَش از آن؟ تماشایِ سایه‌هایی که خود نیز یکی از آن‌ها به شمار می‌آمد. شب در ژرفای وجودش ته‌نشین می‌شد. نام، خاطره و تعلق، یک‌به‌یک از دست‌‌هایش لیز می‌خورد. تنها سایه وجود داشت. سایه‌‌ای که به زیر پای خدایش، به التماسِ این‌که موجودیت یابد، افتاده بود. و اما سایه در دیدگان خدا، چیزی نبود جز همزادِ بی‌نامِ خلأ. با این وجود، بیگانه بود. آن‌ هم چنان بیگانه که گویی خویش را برای نخستین‌بار، در آینه‌ی کبودِ مرگ می‌بیند. نگریست. آن‌سوی پرتگاه، نیستی انتظارش را می‌کشید؛ پیش از نام، پیش از نخستین گریه، پیش از آن‌که «او» معنایی داشته باشد. مادری از لجن و ظلمت که او را زاده، بلعیده، و اکنون بازپس می‌خواست. پنداشت تمامِ عمر مرگ را زندگی نکرده‌ست، که تنها زندگی را آهسته به مرگ وانهاده. مرگ‌ای که بوی مشمئز‌کننده‌اش، لابه‌لای پوست‌اَش جا خوش کرده بود. بویی که از رگ‌هایش، چو شیرابه‌ی زباله، قطره قطره می‌‌چکید. سر برگرداند. سایه دهان گشوده بود، دهانی با بویِ گور. او را به مرگ نمی‌خواند، بلکه به مبدأ فرا می‌خواند. نمی‌دانست صدا از خلأِ درون او برمی‌خیزد یا از نیستیِ ازلی. نمی‌دانست پرتگاه، مفرِّ رهایی‌ست یا رحمِ مادری که فرزندش را بازپس می‌طلبد. و او، میان آن صدا و دهانِ گشوده‌ی پرتگاه، برای نخستین‌بار، نمی‌دانست کدام‌یک از آن‌ها صدایش می‌زنند. -یک‌تا، گور.