🎨 کورنلیس / Cornelis

نام اثر:صبحانه به پایان رسیده  After Breakfast نام هنرمند:الین دانیلسون-گامبوگی (Elin Danielson-Gambogi) سال خلق:۱۸۹۰ میلادی ملیت هنرمند:فنلاندی 🇫🇮 سبک اثر:رئالیسم (Realism) و نقاشی ژانر تکنیک:رنگ‌روغن روی بوم

در نقاشی، زنی جوان پشت میز صبحانه‌ای دیده می‌شود که پس از پایان غذا، در حالی که سیگاری در دست دارد، در حالتی آرام و تقریباً بی‌اعتنا نشسته است. این زن روزا، خواهر نقاش است. روی میز بشقاب‌ها، لیوان، فنجان و وسایل باقی‌مانده از صبحانه دیده می‌شود و در پس‌زمینه نیز طراحی‌ها و آثار هنری نصب شده‌اند؛ بنابراین فضا احتمالاً آتلیه‌ی هنرمند است. در جامعه‌ی سال ۱۸۹۰، از زنان انتظار می‌رفت خانه‌دار، مرتب و مطابق قواعد اجتماعی رفتار کنند؛ درحالی‌که این زن کاملاً خلاف این تصویر ظاهر شده است.حتی گل‌های سفید و ظریف روی میز، که نمادی از زنانگی سنتی به نظر می‌رسند، در کنار سیگار قرار گرفته‌اند و تضاد جالبی میان «زن ایده‌آل سنتی» و «زن مستقل و مدرن» ایجاد می‌کنند.

«هیچ دروازه، قفل یا بندی نمی‌تواند آزادی ذهن مرا محدود کند.» ویرجینیا وولف، اتاقی از آنِ خود، ۱۹۲۹

#Elin_Danielson_Gambogi 🎨 کورنلیس / Cornelis

🎨«تئاترشهر»📷 گروهی برای هنرمندان و علاقمندان هنر 🩵💜

نام نقاشی: کالبدشکافی؛ «او قلب داشت!» (Anatomy of the Heart) نقاش: انریکه سیمونت (Enrique Simonet ) تاریخ: ۱۸۹۰ سبک: رئالیسم علمی و اجتماعی (Scientific & Social Realism) کشور: اسپانیا 🇪🇸

این نقاشی یکی از مشهورترین آثار انریکه سیمونت است؛ اثری که در آن یک پزشک قانونی در حال انجام کالبدشکافی پیکر زن جوانی است و قلب او را در دست گرفته و با دقت به آن نگاه می‌کند. اثر در سال ۱۸۹۰، در دوران اقامت سیمونت در رم، خلق شد و امروزه در مجموعه موزه دل پرادو نگهداری می‌شود و به موزه مالاگا سپرده شده است. عنوان «او قلب داشت!» اشاره‌ای مستقیم به قلبی دارد که پزشک در دست گرفته است.در مرکز تصویر، پیکر بی‌جان زن جوان روی میز کالبدشکافی قرار گرفته و بدن او با پارچه‌ای سفید پوشانده شده است. در مقابل، پزشک سالخورده با ریش سفید و لباس تیره، قلب را در دست گرفته و با حالتی متفکرانه به آن خیره شده است. نگاه او بیشتر از آنکه صرفاً نگاه یک پزشک به یک عضو بدن باشد، شبیه مواجهه انسانی با راز زندگی و مرگ است

لئوناردو داوینچی: «هیچ دانشی کامل نیست، مگر آنکه از تجربه و مشاهده برخاسته باشد»

ادامه داستان

#Enrique_Simonet 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: رؤیای ایدیل (Dream Idyll) نقاش: ادوارد رابرت هیوز (Edward Robert Hughes) تاریخ: ۱۹۰۲ سبک: نمادگرایی ، پیشارافائلی و زیبایی‌شناسی کشور: بریتانیا 🇬🇧

این نقاشی نخستین‌بار در سال ۱۹۰۲ در انجمن سلطنتی آبرنگ لندن به نمایش درآمد. هیوز در این اثر، زنی برهنه را سوار بر اسبی بالدار به تصویر می‌کشد که در میان آسمان شب بر فراز شهری دوردست پرواز می‌کند. ترکیب اسب بالدار، زن رؤیایی، آسمان نیلی و شهر کوچک‌شده در زیر ابرها، فضایی میان رؤیا، اسطوره و خیال ایجاد کرده است. این اثر به جهان اسطوره‌های نورس و تصویر والکری‌ها نزدیک است؛ موجوداتی زنانه و فراطبیعی که در اساطیر اسکاندیناوی با سرنوشت جنگجویان کشته‌شده و جهان پس از مرگ پیوند دارند. بااین‌حال، هیوز برخلاف تصویر سنتی والکری به‌عنوان جنگجویی زره‌پوش، او را به شکلی رؤیایی، برهنه و اثیری نشان می‌دهد؛ گویی شخصیتی میان الهه، پری و موجودی افسانه‌ای است. اسب بالدار نیز حرکت او را از جهان زمینی به قلمرو خیال و رؤیا منتقل می‌کند.

کارل گوستاو یونگ: «امتیاز یک عمر این است که به آنچه واقعاً هستی تبدیل شوی.»

#Edward_Robert_Hughes 🎨کورنلیس / Cornelis

نام اثر: سنگ‌نگاره‌های دهتل (Dehtal Petroglyphs) موضوع: انسان، جانوران، شکار و نمادهای آیینی تاریخ: دوران پیشاتاریخ، با قدمتی چند هزار ساله جنس بستر: سطوح سنگی و صخره‌های طبیعی دوره: پیشاتاریخ سبک: سنگ‌نگاره (Petroglyph / Rock Art) موقعیت جغرافیایی: دهتل، شهرستان بستک، استان هرمزگان کشور: ایران 🇮🇷

سنگ‌نگاره‌های دهتل از نمونه‌های ارزشمند هنر صخره‌ای جنوب ایران به شمار می‌روند و بازتابی از زندگی، باورها و جهان ذهنی جوامع انسانی در دوران پیشاتاریخ هستند. نقش‌های حک‌شده بر سطح سنگ‌ها، پیکره‌های انسانی، جانوران و نشانه‌های نمادین را دربرمی‌گیرند و می‌توانند تصویری از شیوه زیست، شکار و ارتباط انسان با طبیعت در گذشته ارائه دهند. استفاده از سطح طبیعی صخره به‌عنوان بستر تصویر، باعث شده این آثار بخشی از چشم‌انداز طبیعی منطقه باقی بمانند و همچون سندی خاموش، پیوند میان انسان، محیط و جهان نمادین او را حفظ کنند.

کارل گوستاو یونگ: «انسان با نمادها زندگی می‌کند، زیرا نمادها چیزی را بیان می‌کنند که واژه‌ها قادر به بیان آن نیستند.»

#Petroglyphs 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام اثر: اسیر آشوری — The Assyrian Captive هنرمند: ادوین لانگسدن لانگ (Edwin Longsden Long) سال خلق: ۱۸۸۰ ملیت هنرمند: 🇬🇧 بریتانیایی سبک: شرق‌شناسی (Orientalism)، با گرایش‌های تاریخی و آکادمیک تکنیک: رنگ روغن روی بوم

در این نقاشی، زنی جوان در مرکز تصویر و بر روی سکویی سنگی نشسته است. نگاه دورشدهٔ او حالتی از اندوه، تسلیم و بی‌پناهی ایجاد می‌کند. پاهای برهنه و لباس ساده، آسیب‌پذیری او را برجسته کرده‌اند؛ در عین حال، زیور گردن او می‌تواند اشاره‌ای ظریف به جایگاه یا زندگی گذشته‌اش باشد.عنوان اثر، «اسیر آشوری»، به فضای تاریخی امپراتوری آشور و اسارت و جابه‌جایی اجباری مردمان اشاره دارد. در قرن نوزدهم، موضوعات آشوری و خاورمیانه‌ای در هنر اروپا بسیار مورد توجه قرار گرفتند؛ کشفیات باستان‌شناسی در نینوا و انتشار تصاویر و گزارش‌های مربوط به کاخ‌های آشوری، علاقهٔ شدید هنرمندان و مخاطبان ویکتوریایی به آشور باستان را افزایش داده بود.

«کسی که آزادیِ دیگری را سلب می‌کند، خود را در وضعیت جنگ با او قرار داده است.»— جان لاک، رساله دوم درباره حکومت (Second Treatise of Government)

#Edwin_Longsden_Long 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: گودو هرگز نخواهد آمد (Godot Will Never Come) نقاش: ابراهیم برفرازی (Ebrahim Barfarazi) تاریخ: ۱۴۰۵ / ۲۰۲۶ سبک: فیگوراتیو معاصر کشور: ایران 🇮🇷 محل نمایش: گالری ایرانشهر، تهران

این نقاشی از مجموعه آثار نمایشگاه انفرادی «گودو هرگز نخواهد آمد» اثر ابراهیم برفرازی است؛ مجموعه‌ای که در آن پیکره‌های انسانی، جمعیت، نمایش، موسیقی و موقعیت‌های پرتنش اجتماعی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. برفرازی سال‌هاست بر نقاشی فیگوراتیو و تجربه‌های انسانیِ نهفته در چهره و بدن آدم‌ها تمرکز دارد. در این اثر، صحنه‌ای شلوغ و تقریباً تئاتری شکل گرفته است: در یک سو، موسیقی و رقص جریان دارد و در سوی دیگر، انبوهی از انسان‌ها درگیر کشمکش و طناب‌کشی‌اند. تماشاگران در پس‌زمینه نیز بخشی از همین نمایش‌اند؛ گویی مرز میان «صحنه»، «تماشاگر» و «زندگی واقعی» از میان رفته است. انسان‌ها همزمان بازیگر، تماشاگر و بخشی از یک جمعیت بی‌قرار هستند.

ساموئل بکت: «ما همیشه چیزی پیدا می‌کنیم که به ما احساس وجود داشتن بدهد.»

ادامه داستان

#Ebrahim_Barfarazi 🎨 کورنلیس / Cornelis

به زودی میریم برای معرفی آثار هنرمندان ایرانی و نمایشگاهی

نام نقاشی: رنج آفرینش (The Passion of Creation) نقاش: لئونید پاسترناک (Leonid Pasternak) تاریخ: ۱۸۹۲ سبک: پست‌امپرسیونیسم روسی (Russian Post-Impressionism) کشور: روسیه 🇷🇺

این نقاشی مردی جوان را در لحظه‌ای از کشمکش ذهنی و ناتوانی در یافتن واژه مناسب نشان می‌دهد؛ او در برابر کاغذ نشسته، قلم در دست دارد و دست دیگر را بر پیشانی گذاشته است. میز پوشیده از کتاب‌ها، کاغذها و وسایل نوشتن، فضای خلوت و سنگین ذهن نویسنده را بازتاب می‌دهد. اثر در سال ۱۸۹۲ در نمایشگاه بیستم هنرمندان دوره‌گرد روسیه به نمایش درآمد. «رنج آفرینش» تصویری از لحظه‌ای است که آفرینش هنری از الهام به مبارزه تبدیل می‌شود؛ سکوت، خستگی و اضطراب مرد، دشواری تبدیل اندیشه به کلمه را آشکار می‌کند. پاسترناک با نور گرم، فضای تیره و ضربه‌قلم‌های نرم، ذهن آشفته هنرمند را به موضوع اصلی اثر تبدیل کرده است؛ گویی پیش از تولد هر اثر، هنرمند باید از رنج و تردید عبور کند.

ارنست همینگوی: «نوشتن، در بهترین حالت، کاری است که باید در تنهایی انجام شود.»

#Leonid_Pasternak 🎨کورنلیس / Cornelis

«تئاتر شهر» (گروهی برای علاقه‌مندان هنر) 📖☕📷🎹🎨🎬🎭 https://t.me/+i4ZWaIMmrSM4ZDI0

نام نقاشی: رقصندهٔ اسپانیایی (Spanish Dancer) نقاش: پینو دَئِنی (Pino Daeni) تاریخ: قرن بیستم سبک: رئالیسم رمانتیک / فیگوراتیو (Romantic Realism / Figurative Art) کشور: ایتالیا 🇮🇹

این نقاشی زنی رقصنده را در لحظه‌ای از حرکت به تصویر می‌کشد؛ دامن سرخ، بلوز سفید پرچین، نیم‌تنهٔ مشکی و گل سرخ در میان موها، ترکیبی از ظرافت، شور و نمایش را ایجاد کرده‌اند. بادبزن در دست زن و حالت کشیدهٔ بدن، فضای رقص اسپانیایی و فرهنگ نمایشی جنوب اروپا را تداعی می‌کند. پینو با استفاده از ضربه‌قلم‌های آزاد و رنگ‌های گرم، به‌جای تأکید بر جزئیات خشک، حرکت و احساس را در مرکز اثر قرار داده است. تضاد میان سرخی دامن و رنگ‌های تیرهٔ پس‌زمینه، نگاه را مستقیماً به پیکرهٔ رقصنده هدایت می‌کند و حالتی شاعرانه و نوستالژیک به صحنه می‌بخشد. اثر بیش از آنکه روایتی مشخص داشته باشد، ستایشی از زیبایی، موسیقی، حرکت و لحظه‌ای گذراست.

جورج بالانشین: «رقص، شعرِ خاموشِ بدن است.»

#Pino_Daeni 🎨کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: سلنه بر زمین افکنده‌شده توسط آرگوس (Selene Thrown Down by Argus) نقاش: فردیناند کلر (Ferdinand Keller) تاریخ: ۱۸۸۶ سبک: آکادمیک‌گرایی / تاریخ‌نگاری آکادمیک (Academic Classicism / Academic Art) کشور: آلمان 🇩🇪

این نقاشی صحنه‌ای از رمان تاریخی «امپراتور» (The Emperor)، نوشتهٔ گئورگ ابرز (Georg Ebers) در سال ۱۸۸۰ را به تصویر می‌کشد. کلر لحظه‌ای هولناک از داستان را انتخاب کرده است: سلنه هنگام عبور از راهرویی سنگی، با موجودی عظیم و هراس‌انگیز شبیه سگ روبه‌رو می‌شود. حیوان که «آرگوس» نام دارد، به سوی او حمله می‌کند؛ ضربهٔ ناگهانی باعث می‌شود ظرف از دستش بیفتد و خودش بر روی پله‌ها سقوط کند. کلر با استفاده از تضاد شدید میان تاریکی فضای معماری و سفیدی لباس سلنه، تمام توجه بیننده را به پیکرهٔ زن و لحظهٔ سقوط معطوف می‌کند. بدن سیاه و سنگین آرگوس در برابر پارچه‌های روشن و شکنندهٔ لباس او قرار گرفته و نوعی تقابل میان خشونت و آسیب‌پذیری ایجاد می‌کند.

سیمون وی: «توجه، نادرترین و خالص‌ترین شکل سخاوت است.»

#Ferdinand_Keller 🎨 کورنلیس / Cornelis

یکسری می‌پرسن چرا چنل مالنا یه جوریه؟! چرا بیشترش برهنگی و این چیزهاست؟! اما چنل مالنا صرفاً درباره‌ی اروتیک نیست، همون‌طور که فقط درباره‌ی پوشش هم نیست. چیزی که توی این تصاویر جذابیت ایجاد می‌کنه، زاویه‌ی لنز، انتخاب سوژه، حالت بدن و موقعیتی هست که تصویر در اون قرار گرفته. مخصوصاً در تصاویر کلاسیک، هر زاویه و هر ترکیب‌بندی مفهوم خودش رو داره و نمی‌شه همیشه همه‌چیز رو از یک زاویه تکرار کرد. برهنگی همیشه نشونه‌ی شهوت‌پراکنی نیست؛ گاهی نمادی از پاکی، زیبایی و حقیقت انسانه؛ مثل خیلی از نقاشی‌هایی که درباره‌ی مریم مجدلیه خلق شدن. اینکه هر کسی چه برداشتی از محتوای چنل داشته باشه، بیشتر به نگاه فکری و ذهنیت خودش برمی‌گرده. مثل نقاشی «زن محکوم» که مرز بین لذت، گناه و احساسات انسانی رو به تصویر می‌کشه. در هنر، برای انسان مرزهای مشخصی وجود نداره؛ چیزی که اهمیت داره حقیقت و بیان اون هست. حتی در دانشگاه‌های هنری، برای یادگیری طراحی و شناخت فرم بدن انسان، مدل‌های زنده در موقعیت برهنه قرار می‌گیرن تا هنرمند بتونه واقعیت انسان رو بهتر درک و ترسیم کنه. نگاه ما نباید همیشه فقط در مسیر منفی حرکت کنه. گاهی باید جمله‌ی سهراب سپهری رو به یاد بیاریم: «چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید.»

یکسری می‌پرسن چرا چنل مالنا یه جوریه؟! چرا بیشترش برهنگی و این چیزهاست؟! اما چنل مالنا صرفاً درباره‌ی اروتیک نیست، همون‌طور که فقط درباره‌ی پوشش هم نیست. چیزی که توی این تصاویر جذابیت ایجاد می‌کنه، زاویه‌ی لنز، انتخاب سوژه، حالت بدن و موقعیتی هست که تصویر در اون قرار گرفته. مخصوصاً در تصاویر کلاسیک، هر زاویه و هر ترکیب‌بندی مفهوم خودش رو داره و نمی‌شه همیشه همه‌چیز رو از یک زاویه تکرار کرد. برهنگی همیشه نشونه‌ی شهوت‌پراکنی نیست؛ گاهی نمادی از پاکی، زیبایی و حقیقت انسانه؛ مثل خیلی از نقاشی‌هایی که درباره‌ی مریم مجدلیه خلق شدن. اینکه هر کسی چه برداشتی از محتوای چنل داشته باشه، بیشتر به نگاه فکری و ذهنیت خودش برمی‌گرده. مثل نقاشی «زن محکوم» که مرز بین لذت، گناه و احساسات انسانی رو به تصویر می‌کشه. در هنر، برای انسان مرزهای مشخصی وجود نداره؛ چیزی که اهمیت داره حقیقت و بیان اون هست. حتی در دانشگاه‌های هنری، برای یادگیری طراحی و شناخت فرم بدن انسان، مدل‌های زنده در موقعیت برهنه قرار می‌گیرن تا هنرمند بتونه واقعیت انسان رو بهتر درک و ترسیم کنه. نگاه ما نباید همیشه فقط در مسیر منفی حرکت کنه. گاهی باید جمله‌ی سهراب سپهری رو به یاد بیاریم: «چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید.»