🎨 کورنلیس / Cornelis

نام اثر: نقاشی‌های غار آلتامیرا (Cave of Altamira) موضوع: گاومیش، اسب، گوزن، حیوانات وحشی و نقش دست انسان تاریخ: پارینه‌سنگی پسین، ۳۶٬۰۰۰ سال پیش جنس بستر: دیواره‌ها و سقف سنگی غار دوره: پارینه‌سنگی (Paleolithic) سبک: نقاشی غاری / هنر صخره‌ای موقعیت جغرافیایی: سانتیانا دل مار، کانتابریا کشور: اسپانیا 🇪🇸

یکی از مهم‌ترین نمونه‌های هنر غاری پیشاتاریخی در اروپا که نقاشی‌های آن تصویری از جانوران و نشانه‌های انسانی را بر دیواره‌های طبیعی غار ثبت کرده‌. هنرمندان با استفاده از زغال و رنگ‌دانه‌هایی مانند اخرایی و هماتیت، پیکره‌هایی از گاومیش، اسب و گوزن را با بهره‌گیری از برجستگی‌های طبیعی سنگ به وجود آورده‌اند؛ به‌گونه‌ای که ناهمواری دیوار در شکل‌گیری حجم و حالت بدن جانوران نقش داشته است. برخی از این آثار ده‌ها هزار سال قدمت دارند و در طول دوره‌های مختلف پارینه‌سنگی بر غار افزوده شده‌اند. آلتامیرا در سال ۱۹۸۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت و امروزه برای حفاظت از نقاشی‌های اصلی، دسترسی عمومی به بخش اصلی غار محدود است

آرنولد توین‌بی: «تمدن‌ها در پاسخ به چالش‌ها رشد می‌کنند.»

🎴#Petroglyphs 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: پریِ ماه (Moon Nymph) نقاش: لوئیس ریکاردو فالرو (Luis Ricardo Falero) تاریخ: ۱۸۸۳ سبک: هنر آکادمیک، نمادگرایی و فانتزی اسطوره‌ای (Academic Art / Symbolism) کشور: اسپانیا 🇪🇸

این نقاشی یکی از آثار خیال‌انگیز لوئیس ریکاردو فالرو است؛ هنرمندی اسپانیایی که شیفتهٔ زنان اسطوره‌ای، جهان کیهانی، ستارگان و پیوند میان زیبایی زنانه و خیال بود. اثر در سال ۱۸۸۳ و با رنگ‌روغن روی بومِ نصب‌شده بر تخته خلق شده و در پایین سمت راست با عبارت «FALERO / PARIS 1883» امضا شده است. ابعاد اثر ۷۶ در ۵۱ سانتی‌متر است. در مرکز نقاشی، پیکر برهنهٔ یک نیمف یا پریِ ماه را می‌بینیم که بر بستری از ابرها و تاریکی آسمان شب آرام گرفته است. بال‌های ظریف و گستردهٔ او، همراه با هلال ماه و ستارگان در پس‌زمینه، او را از یک انسان معمولی جدا کرده و به موجودی میان جهان زمینی و آسمانی تبدیل می‌کنند. فالرو در اینجا داستان مشخصی از یک اسطورهٔ باستانی را روایت نمی‌کند؛ بلکه تصویری شاعرانه از «ماه» و موجودی خیالی که نگهبان یا تجسم آن است می‌سازد.

آرتور شوپنهاور: «جهان ارادهٔ من و بازنمایی من است.»

#Luis_Ricardo_Falero 🎨کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: آخرین ساعات آبراهام لینکلن (The Last Hours of Abraham Lincoln) نقاش: آلونزو چپل (Alonzo Chappel) تاریخ: ۱۸۶۸ سبک: نقاشی تاریخی کشور: آمریکا 🇺🇸

این اثر آخرین ساعات زندگی آبراهام لینکلن را پس از ترور او در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵ به تصویر می‌کشد. جان ویلکس بوث، بازیگر و هوادار کنفدراسیون، هنگام اجرای نمایش «عموزادهٔ آمریکایی ما» در تئاتر فورد، لینکلن را از پشت سر هدف گلوله قرار داد. سربازان رئیس‌جمهور مجروح را به خانهٔ خانوادهٔ پیترسن، روبه‌روی تئاتر، منتقل کردند؛ زیرا مسیر بازگشت به کاخ سفید ناهموار بود. لینکلن تا ساعت ۷:۲۲ صبح ۱۵ آوریل زنده ماند و سپس درگذشت. در مرکز تصویر، مری تاد لینکلن بر پیکر همسرش خم شده و رابرت، پسر بزرگ آنان، کنار تخت ایستاده است. اندرو جانسون در سمت چپ دیده می‌شود و شخصیت‌هایی چون ادوین استانتون، ویلیام سیوارد و دیگر مقام‌ها در اتاق حضور دارند؛ اما این افراد در ساعات مختلف به دیدار لینکلن آمدند و همگی هم‌زمان در اتاق کوچک خانه پیترسن حضور نداشتند.

آبراهام لینکلن: «دشمنانم را که دوست می‌کنم، آیا دوستانم را نابود نمی‌کنم؟»

#Alonzo_Chappel 🎨کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: عاشقان (The Lovers) نقاش: رضا عباسی (Reza Abbasi) تاریخ: ۱۶۳۰ میلادی سبک: نگارگری ایرانی / مکتب اصفهان (Persian Miniature – Isfahan School) کشور: ایران 🇮🇷

این اثر یکی از نمونه‌های ظریف نگارگری دورهٔ صفوی است که رضا عباسی، از برجسته‌ترین نقاشان و نگارگران ایران، آن را در اصفهان خلق کرده است. نقاشی با عنوان «عاشقان» دو دلداده را در فضایی صمیمی و شاعرانه نشان می‌دهد پیکره‌ها با جامه‌های فاخر، خطوط ظریف و حالت چهره‌هایی آرام و اندیشناک ترسیم شده‌اند. اثر با آب‌رنگ مات، مرکب و طلا بر کاغذ اجرا شده و در موزهٔ متروپولیتن نیویورک نگهداری می‌شود. تاریخ اثر در کتیبهٔ آن نیز ثبت شده و به ۲۱ مه ۱۶۳۰ میلادی بازمی‌گردد. اثر بیش از آنکه صرفاً تصویری از یک زوج باشد، تصویری از عشقِ آرمانی، خلوت و میل انسانی است. نزدیکی پیکره‌ها، ظرافت پوشش‌ها و استفاده از خطوط روان، فضایی میان عشق زمینی و زیبایی شاعرانه ایجاد می‌کند. در نگارگری رضا عباسی، انسان و زیبایی اغلب با جزئیات ظریف و حالتی تأمل‌برانگیز نمایش داده می‌شوند

حافظ: «عشق در هر دلی که جای گرفت، آن دل را از خویش بی‌خویش می‌کند.»

#Reza_Abbasi 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: معجون عشق (The Love Potion) نقاش: اِوِلین دِ مورگان (Evelyn De Morgan) تاریخ: ۱۹۰۳ سبک: پیشارافائلی و نمادگرایی (Pre-Raphaelite & Symbolism) کشور: بریتانیا 🇬🇧

این نقاشی زنی را در نقش یک جادوگر یا، دقیق‌تر، یک کیمیاگر و زن دانشمند نشان می‌دهد که در فضایی سرشار از کتاب، نماد و ابزارهای کیمیاگری، در حال آماده‌کردن معجونی در جامی است. مدل این اثر «جین موریس» (Jane Morris)، همسر ویلیام موریس، بود. در پس‌زمینه نیز زوجی عاشق دیده می‌شوند که ارتباط میان معجون و عشق را به ذهن می‌آورد. گربهٔ سیاه در پیش‌زمینه نیز به سنت‌های جادوگری و کیمیاگری اشاره دارد. «معجون عشق» در ظاهر داستانی دربارهٔ جادو و عشق است، اما معنای عمیق‌تر آن به دانایی، قدرت زنانه و مسیر روح به سوی روشن‌شدن مربوط می‌شود. لباس طلایی زن نماد مرحلهٔ نهایی در نظام نمادین کیمیاگری و رسیدن به روشنایی است؛ کتاب‌های اطراف او نیز نشان می‌دهند که با یک شخصیت صرفاً افسانه‌ای روبه‌رو نیستیم، بلکه با زنی فرهیخته، مستقل و صاحب دانش مواجهیم.

پاراسلسوس: «کسی که چیزی را نمی‌داند، نمی‌تواند چیزی را بشناسد.»

#Evelyn_De_Morgan 🎨 کورنلیس / Cornelis

گروه آهنگ خارجی: https://t.me/+hnR89KZcpQA2ZGY0

چنل شخصی خودمه (مالک) میتونید از محتواش لذت ببرید و استفاده کنید https://t.me/Fuckingfelling

نام مجسمه: فرشتهٔ اندوه (Angel of Grief) مجسمه‌ساز: ویلیام وِتمور استوری (William Wetmore Story) تاریخ: ۱۸۹۴ میلادی سبک: هنر یادمانی و تدفینی (Funerary Art) کشور: ایتالیا 🇮🇹

«فرشتهٔ اندوه» یا «فرشتهٔ گریان» یکی از مشهورترین آثار یادمانی قرن نوزدهم و اثری از ویلیام وِتمور استوری است که برای آرامگاه همسرش، اِملین استوری، در گورستان پروتستان رم ساخته شد. عنوان کامل اثر «فرشتهٔ اندوه بر محراب فروپاشیدهٔ زندگی می‌گرید» است و نمادی از سوگ و فقدان به شمار می‌رود. این مجسمه با پیکر بال‌دارِ فرشته‌ای که با اندوه بر محراب خم شده، درد و فروپاشی عاطفی انسان در برابر مرگ را به تصویر می‌کشد. حالت افتادهٔ بدن، بال‌های آویخته و چهرهٔ پنهان، آن را از بسیاری از آثار معمول هنر گورستانی متمایز کرده و به نمادی جهانی از غم و سوگواری تبدیل کرده است.

ویرجینیا وولف: «هیچ‌چیز به اندازهٔ سکوت، اندوه را آشکار نمی‌کند.»

#William_Wetmore_Story 🗿#Statue 🎨کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: آتش‌سوزی روم (The Fire of Rome) نقاش: هوبر روبر (Hubert Robert) تاریخ: حدود ۱۷۸۵ سبک: منظرهٔ تاریخی و کَپریچیو نئوکلاسیسیسم و زیبایی‌شناسی «امر والا» (Sublime) کشور: فرانسه 🇫🇷

این نقاشی روایتی هنری از آتش‌سوزی بزرگ روم در سال ۶۴ میلادی در دوران امپراتوری نرون است؛ حادثه‌ای که بخش بزرگی از شهر را دربر گرفت و بعدها در تاریخ روم با روایت‌های گوناگونی دربارهٔ علت و مسئولیت آن همراه شد. روبر به‌جای بازسازی دقیق تاریخی، لحظه‌ای نمایشی و هولناک را به تصویر کشیده است: شعله‌های عظیم در میان بناهای باشکوه باستانی زبانه می‌کشند، مردم برای نجات جان خود می‌گریزند و معماری عظیم روم در برابر قدرت آتش، شکننده و ناپایدار به نظر می‌رسد. در مرکز اثر، زنی کودکش را از پلکان پایین می‌برد و پیکره‌ای باستانی بالای سر او قرار گرفته است؛ تقابلی نمادین میان جهان مادی و جهان اسطوره‌ای، و میان زندگی انسان و شکوه تمدنی که در آتش فرو می‌رود نور سرخ آتش، ستون‌ها، طاق‌ها و سنگ‌های معماری را روشن کرده و منظره‌ای ساخته که هم‌زمان باشکوه تراژیک است

سنکا: «هر چیزی که می‌بینی، روزی دگرگون خواهد شد»

#Hubert_Robert 🎨کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: کوپید و پسوخه در چشمهٔ جوانی جاودان (Cupid and Psyche at the Fountain of Eternal Youth) نقاش: فرانک او. سالزبری (Frank O. Salisbury) تاریخ: ۱۹۳۳ سبک: رمانتیسیسم / نقاشی اسطوره‌ای (Romanticism / Mythological Painting) کشور: بریتانیا 🇬🇧

این نقاشی داستان عشق «کوپید» و «پسوخه» را از اسطوره‌های کلاسیک و روایت مشهور آپولیوس در دگردیسی‌ها یا الاغ طلایی به تصویر می‌کشد. پسوخه، دختری فانی با زیبایی خارق‌العاده، مورد حسادت ونوس قرار می‌گیرد و پس از رنج‌ها و آزمون‌های بسیار، سرانجام به جاودانگی می‌رسد. در این اثر، کوپید در کنار پسوخه در «چشمهٔ جوانی جاودان» زانو زده و قطرات آب مقدس را در ظرفی جمع می‌کند؛ آبی که نمادی از جوانی عشق جاودانه و رهایی از محدودیت‌های زندگی انسانی است داستان اصلی از جایی آغاز می‌شود که کوپید، پسر ونوس و خدای عشق، مأمور می‌شود پسوخه را به مردی زشت و سزاوار سرنوشت سخت عاشق کند؛ اما خود کوپید گرفتار زیبایی او می‌شود پسوخه به قصر اسرارآمیز او می‌رود و هر شب معشوق ناشناسش را..

ادامه داستان📘

آپولیوس: «عشق، رنجی است که انسان را به جاودانگی می‌رساند»

#Frank_O_Salisbury 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام: موزه عکسخانه شهر تاریخ تأسیس: ۱۳۷۴ / ۱۹۹۵ سبک معماری: معماری معاصر با طراحی موزه‌ای و فضاهای نمایشگاهی تخصصی آدرس: #تهران، میدان هفتم تیر، خیابان بهار شیراز، میدان بهار شیراز، بوستان بهار شیراز تلفن: ۰۲۱-۸۸۸۴۸۹۹۳ / ۰۲۱-۸۸۸۲۰۸۸۵ وب‌سایت رسمی: iranphotomuseum.com دسترسی راحت: مترو هفت تیر + تاکسی

موزه عکسخانه شهر در اردیبهشت ۱۳۷۴ به کوشش بهمن جلالی و با همکاری شهرداری تهران افتتاح شد و به عنوان نخستین موزه تخصصی تاریخ عکاسی در ایران و از موزه‌های تخصصی عکاسی در خاورمیانه شناخته می‌شود. این موزه با هدف گردآوری، حفاظت، آموزش و پژوهش در زمینه عکاسی و تاریخ آن شکل گرفته است. مجموعه موزه شامل دوربین‌های قدیمی، نگاتیوهای شیشه‌ای، عکس‌های تاریخی، کارت‌پستال‌ها، ابزار و ادوات عکاسی و تجهیزات مربوط به دوره‌های مختلف است. در بخش‌های نمایشگاهی، نمونه‌هایی از دوربین‌های قطع بزرگ، متوسط و کوچک، تجهیزات ظهور و چاپ عکس، پروژکتورها و نمونه‌ای از استودیوهای قدیمی عکاسی به نمایش درآمده و نمایشگاه‌های موقت و پژوهشی نیز در آن برگزار می‌شود.

🏛️#Museum 🎨کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: بهار در حال پاشیدن ستاره‌ها (Spring Scattering Stars) نقاش: ادوین بلاشفیلد (Edwin Blashfield) تاریخ: ۱۹۲۷ سبک: کلاسیسیسم آکادمیک و تمثیل‌گرایی کشور: آمریکا 🇺🇸

پیکره‌ای زنانه که خودِ «بهار» را مجسم می‌کند، بر هلال ماهی خیس نشسته و با حرکتی آرام، ستارگان درخشان را در پهنهٔ آسمان می‌پراکند. پشت سر او کودکی کوچک از میان پیکره و پارچه‌های روانش پدیدار می‌شود؛ گویی زایش و زندگی تازه هم‌زمان با آمدن بهار از دل تاریکی متولد می‌شوند. هلال ماه که به شکل کاسه‌ای حاوی آب دیده می‌شود، در سنت تصویری «ماه خیس» نامیده می‌شود و سطح درخشان آن نور ستاره‌ها را بازتاب می‌دهد. بلاشفیلد که به‌ویژه به نقاشی‌های دیواری و ترکیب‌بندی‌های کلاسیک و تمثیلی شهرت داشت، در این اثر بهار را نه فقط یک فصل، بلکه نیرویی کیهانی برای زایش، نور و تجدید حیات تصویر می‌کند. زن، ماه، کودک و ستارگان در روایتی نمادین به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ تاریکی پس‌زمینه به صحنه‌ای تبدیل می‌شود که در آن زندگی تازه، آرام و بی‌صدا آغاز می‌شود.

رالف والدو امرسون: «زمین با گل‌ها می‌خندد.»

#Edwin_Blashfield 🎨کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: حوا، غرق در پشیمانی (Eve Overcome with Remorse) نقاش: آنا لیا مریت (Anna Lea Merritt) تاریخ: ۱۸۸۵ سبک: نقاشی آکادمیک ، پیشارافائلی کشور: آمریکا / بریتانیا 🇺🇸🇬🇧

این نقاشی یکی از مشهورترین آثار اولیه Anna Lea Merritt است که داستان حوا پس از خوردن میوهٔ ممنوعه را به تصویر می‌کشد. حوا در باغ عدن تنها بر زمین نشسته و در لحظه‌ای سرشار از پشیمانی و اندوه، پیامد انتخاب خود را درک کرده است. در پس‌زمینه، درختی بزرگ و در پیش‌زمینه، سیبی دیده می‌شود که یادآور همان میوه‌ای است که مار او را به خوردنش وسوسه کرد. مریت به‌جای نمایش لحظهٔ وسوسه یا خودِ گناه، لحظهٔ پس از آن را انتخاب کرده؛ لحظه‌ای که انسان برای نخستین بار با احساس پشیمانی و پیامد انتخاب خویش روبه‌رو می‌شود. مریت در این اثر، حوا را بدون حضور آدم به تصویر کشیده و تمام روایت را بر حالت روحی او متمرکز کرده است. بدن برهنهٔ حوا در میان طبیعت، در تضاد با وضعیت درونی او قرار دارد؛ پیکری زیبا و....

ادامه توضیحات📘

جان میلتون: «ذهن جایگاه خود است و می‌تواند از جهنم، بهشت بسازد؛ و از بهشت، جهنم.»

#Anna_Lea_Merritt 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: سربازِ حمام‌کننده (Soldier Bather) نقاش: گریت دو (Gerrit Dou / Gerard Dou) تاریخ: حدود ۱۶۶۰–۱۶۶۵ سبک: عصر طلایی هلند / مکتب لیدن (Dutch Golden Age / Leiden School) کشور: هلند 🇳🇱

این نقاشی مردی برهنه را در حال شست‌وشو در کنار آب نشان می‌دهد که سلاحش، یک شمشیر یا راپیر، در کنار او قرار گرفته است. اثر داستان یا رمان مشخصی را روایت نمی‌کند و شخصیت تصویر نیز فرد تاریخی شناخته‌شده‌ای نیست؛ بلکه نمونه‌ای از نقاشی ژانر در هلند قرن هفدهم است که گریت دو در آن یک صحنهٔ ظاهراً ساده از زندگی روزمره را با دقتی بسیار بالا ثبت کرده است. این اثر اکنون در موزهٔ آرمیتاژ سن‌پترزبورگ نگهداری می‌شود و ابعادی کوچک، حدود ۲۵٫۲ در ۱۹ سانتی‌متر، دارد. نکتهٔ مهم تابلو تضاد میان «سرباز بودن» و «حمام کردن» است؛ مردی که در زندگی با جنگ و خشونت پیوند دارد، برای لحظه‌ای سلاح خود را کنار گذاشته و در حال شست‌وشو و استراحت است. قرار گرفتن راپیر در کنار بدن برهنه، هم هویت او را مشخص می‌کند و هم آسیب‌پذیری انسان را یادآور می‌شود.

سنکا: «آرامش، آزادی از ترس است.»

#Gerrit_Dou 🎨 کورنلیس / Cornelis

نام اثر: طرح ثبت اختراع دوربین کداک شماره ۱ (Kodak No. 1 Camera Patent Drawing) طراح: جرج ایستمن (George Eastman) تاریخ ثبت اختراع: ۶ اوت ۱۸۸۹ سبک: طراحی فنی و نقشهٔ ثبت اختراع کشور: ایالات متحده آمریکا 🇺🇸

این نقاشی فنی، طرح ثبت اختراع نخستین دوربین جعبه‌ای کداک را نشان می‌دهد؛ دوربینی که توسط جرج ایستمن، بنیان‌گذار شرکت کداک، توسعه یافت و نقش مهمی در عمومی شدن عکاسی داشت. پیش از این دوره، عکاسی فرآیندی پیچیده، گران و محدود به متخصصان بود؛ اما ایستمن با ساخت دوربین‌های ساده و قابل استفاده برای مردم عادی، مسیر تاریخ تصویر را تغییر داد. در این طرح، ساختار داخلی دوربین، جایگاه فیلم رول، بخش لنز، مکانیزم کنترل و بدنهٔ جعبه‌ای دستگاه با جزئیات مهندسی نمایش داده شده است. این طراحی پایهٔ دوربین‌های ساده‌ای شد که بعدها با شعار معروف کداک، «شما دکمه را فشار دهید، ما بقیه کار را انجام می‌دهیم»، عکاسی را به تجربه‌ای روزمره برای میلیون‌ها نفر تبدیل کردند.

جرج ایستمن: «پیشرفت جهان به کسانی تعلق دارد که جرئت می‌کنند روش‌های تازه‌ای برای دیدن و ساختن بیافرینند.»

#George_Eastman 💡#Genius 🎨کورنلیس / Cornelis