『 ردِ پـایِ بـاران 』

خیلی خوشحالم که مورد پسندت بوده:))) کاملا حق با تویه عزیز جان♡ ممنون از نظر زیبات

درباره‌ی دوباره دیدنِ چیزهاییه که همیشه اطرافمون بودن، ولی از بس بهشون عادت کردیم دیگه متوجه زیباییشون نمیشیم. بیشتر از همه این ایده رو دوست داشتم که برای پیدا کردن معجزه لازم نیست منتظر اتفاق بزرگی باشیم؛ گاهی همون بخار قهوه، صدای بارون و نور روی دیوار، تمام چیزیه که برای قشنگ‌ تر شدن زندگی نیاز داریم. لذت بردم خسته نباشید نقره.

مرسیی زیبایم ♡♡ خیلی خوشحالم و خوشبختم که دوست مهربونی مثل تو دارم :)))

مثل همیشه قلمت فیومه و عاشق نوشته هاتم:) این که انقدر کلمات زیبایی به کار میبری خیلی قشنگه و همه چیِ این متن زیبا بود، خسته نباشی بانو

تو،

به من یاد دادی دگر عاشق نشوم،دگر اعتماد نکنم، دگر‌محو چشم های کسی نشوم،دگر با پیام کسی ذوق نکنم، توبه من آموختی احساسات نداشته باشم. هرچند که من سرِتو تمام احساساتم را گذاشتم وتمام آن را تمام کرده‌اَم، توخبر نداشتی و نداری چگونه دوستت دارم،گاه با خودم فکر میکنم که چرا انتخاب تومن نبوده‌اَم،آیا چیزی کم داشته‌اَم؟ حرف های من دلگرم کننده نبود؟چهره خوبی نداشته‌اَم؟ظاهر خوبی نداشته‌اَم؟صدای زمختی داشته‌اَم؟ نمیدانم شاید کافی نبوده‌اَم،هیچوقت هم امید این را نداشته اَم که به توبگویم که چقدر دوستت دارم‌عزیزدلم،شاید بهتر شد که نگفته‌اَم وگرنه باز هم میشکستم؛تونمیدانی که هروقت از او میگویی من چقدر قلبم به درد می‌آید و ترک میخورد. اما برایت خوشحالم که درکنار او خوشحالی،من تمام چیزی که میخواستم لبخند توبود،اگر من نتوانستم تورا از ته دل بخندانم حتماً او میتواند،و من امیدوارم این عشقی که به تو دارم زود از قلبم پربکشد.

Taehyung

Pin

🦕✨این پیامو فور بزنین تو چنل موردعلاقتون/کسی‌که دوسش دارین تا نظر واقعیمو راجبش بگم!

-

‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ "زنـدگـی آن‌قـدر درد بـه جـانـش گذاشـتـه بـود کـه انـگـار"

دیگر هیچ رنگی توان پنهان کردن اندوه چشمانش را نداشت. هرچه از روشنایی می‌دانستم برایش گفتم، رنگ‌های دیگری را یکی‌یکی پیش رویش گذاشتم، به امید آنکه شاید دلش می‌خواست دوباره چیزی جز سیاهی را ببیند. اما او چنان به تاریکی خو گرفته بود که حتی برای لحظه‌ای هم نخواست از آن فاصله بگیرد. در میان تمام خطوط تاریک زندگی‌اش، من سفیدترین بودم. نمی‌دانستم اگر دست به زخم‌هایش می‌زدم و سعی می‌کردم کمی از غبار نشسته بر آن‌ها را پاک کنم، چه چیزی از خودم باقی می‌ماند. با این حال، دلم می‌خواست تمام روشنایی‌ام را برایش بگذارم، حتی اگر قرار بود بعد از او دیگر رنگی برای خودم نداشته باشم. کمی هم برای روزهای مبادایش کنار می‌گذاشتم، شاید روزی که دوباره همه‌چیز برایش تیره می‌شد، بتواند از آن‌ها استفاده کند. دلم می‌خواست حتی اگر هیچ‌وقت نمی‌توانستم تاریکی زندگی‌اش را از بین ببرم، دست‌کم چیزی از روشنایی در خاطرش باقی بگذارم؛ چیزی که روزی، میان تمام آن سیاهی‌ها، یادش بیاورد که کسی بود که دلش می‌خواست او هیچ‌وقت این‌قدر غمگین نباشد.

ما سال‌هاست که در دالان‌های تاریکِ زمان، دست نیاز به سوی افق دراز کرده‌ایم تا مگر طوفانی بیاید و خیمه‌ی معنا را برپای کند؛ غافل از آنکه هستی، تمامِ گنجینه‌ی یاقوت‌نشانِ خویش را در درزِ خشت‌های کهنه‌ی همین روزمرگی‌ها پنهان کرده است؛ همان کوچه‌های بن‌بستی که هر روز از کنارِ دیوارهای کاه‌گلی‌شان با چشمانی بسته عبور می‌کنیم.

نگاه کن! مگر معجزه چیست جز همین بخارِ محو و خسته‌ای که از گرده‌ی فنجانِ قهوه تا سقفِ دودگرفته‌ی اتاق سفر می‌کند؟ جز همین رقصِ بی‌قرارِ نور که روی حصیرِ رنگ‌ورفته‌ی دیوار، سایه‌بازی راه انداخته؟ یا صدایِ سیلیِ ملایمِ باران بر تنِ خسته‌ی شیشه که بدونِ اذن و اجازه، مهمانِ خلوتِ ترانه‌هایمان می‌شود؟ حتی آن سکوتِ عمیق و بلوری که میانِ واژه‌های یک اقرارِ نیمه‌کاره جا می‌ماند، خود تمامِ شعر است.

شاید رمز و رازِ گویِ بلورینِ زیستن همین باشد: پیش از آنکه خاکستر شویم در تبِ رسیدن به آن فردایِ خیالی، همین پاره‌های نور و خاک را در آغوش بگیریم و باور کنیم که معجزه، همین نفسِ گرمِ جاری در سینه‌ی این لحظه است و بس.

Rain