🦢.Reverie.🦢

یاد بگیر تنهایی رو دوست داشته باشی.

یجوری ناراحتم پس بدین فرصت خندهامو ...

یکسال پیش همه چی متفاوت بود ولی الان ک به عقب نگاه میکنم میفهمم ی سال میتونه خیلی کارا با ادم بکنه.

خستم، یه افسردگی دارم که همش در حال انکار کردنشم، دایره ی آدمای دورم به صفر رسیده و تنهام، صبحا به زور بیدار می‌شم و شبا روی تخت گریه می‌کنم، حوصله ی مطلقاً هیچ کاریو ندارم، عصبیم و می‌خوام همرو قتل عام کنم، صداها و آدما رو مخمن، اعتماد به نفسم رسیده به زیر خط فقر و حس می‌کنم آهنگا تکرارین، آینده مبهمه و گذشته کامل پاک نشده. دهنم باز نمیشه حرف بزنم و یکسره تو خودمم. رویاهام سیاهن و مغزم توانایی مثبت بافی رو نداره. یه خواب طولانی می‌خوام که دیگه ازش بیدار نشم

‌ کلمه «باشه» واقعا کاربردیه. این کلمه زیباست، از بحث کردن می‌گذره، از تلاش اضافی می‌گذره، توضیحی نمی‌ده، می‌گه بیا این حق مال تو، برو باهاش هرکاری می‌خوای بکن، من حوصله ندارم.

خدایا لاقل یکیشو برآورده کن بفهمم ارتباطمون برقراره.

حتی جنده‌ها هم خودشونُ میفروشن نه رفیقشونو!

گاییده شد صبر ما.

دختری ک زانوهاش همیشع زخمه یه وحشی جذاب رو داره

‏بدتر از ندادن اینکه الکی امیدوارت کنه که میخواد بده...

گاهی یکبار خیره شدن به دیوار بهتر از فعک کردن به درداست ...

دنیا اگه خوب بود مجازیشو نمی ساختن ...

قیصر امین‌پور: قصدم نشستن بود اما در کنارت، نه چشم انتظارت .. قصدم شکستن غرورم بود، اما در آغوشت، نه زیر پایت .. قصدم زندگی بود. اما با تو، نه با خاطراتت .. قصدم پیر شدن بود. اما به پایت، نه به دستت ..

ازم آدمی ساختن که همیشه حس میکنه باید بره ...

دلم میگیره از چیزایی که یادمه.

حقیقتا هیچوقت نفهمیدم بدون استرس و نگرانی و ناراحتی زندگی کردن قراره چه شکلی باشه!

«چه هوای خوبی است امروز؛ چنان خوب است که نمی‌دانم چای بنوشم یا خودم را دار بزنم!»

تا تو هستی پیشم دردام کمتر از دردای عالمه ...