🦢.Reverie.🦢

حرف های نزده در پس گلویم خانه ای ویلایی ساخته اند که حیاطش میرسد به کنج بغض و حسرت هایش راهی ساخته اند به سمت نا امیدی.

‏نمیدونم چرا هیچوقت نمیتونم یچیزی رو مثل آدم رها کنم، همیشه سر یه موضوع تکراری صدبار از اول غصه میخورم.

‌ غمگینم و مرگ کاری نمی‌کنه ...

دلم میخواد حرف بزنم اما خب میترسم. بارها شده حرف زدم ولی چند دقیقه بعد حرفایی زده شد بهم که من میدونستمشون، نیازی نبود بشنومشون برای همین دیگه حرف نزدم سکوت کردم و الان حرفام تبدیل شدن به یه هیولای بزرگ و در حال خوردن من…

میگفت حس میکنم درونم چند نفر وجود دارند، یک نفر بلند میخندد و دیگری تلخ اشک‌ میریزد و سومی به هیچ چیز اهمیت نمیدهد

این روزا خیلی غم زده و تکراری میگذرن . .

همزمان گیج، خوشحال، خسته، کلافه، مبهوت، خشمگین، متاسف و نگرانم.

من دقت کردم ، آدم هرچی افسرده‌تر، طنز قوی‌تر.

صد حق.

به نظرم که اونم کمه عین بهشته

باور کن بوسات حتی از سیب زمینی سرخ کرده با سس کچاپ خوشمزه تره.

یه تیکه از ماه شکسته و افتاده تو چشمای قشنگت که اینقدر بوسیدنیه؟

بدست میاری.بهتر از چیزای که از دست دادی ...

امروز ترسناک عجیب غمگین و ناراحت کننده با خابیدنم تموم میشه

بعضیا ادای خوب بودنو در میارن بعضیا هم غمشو میخورن ...

قبلا توفکرش بودم الان حسرت شد برام ...

بعضی وقت‌ها از خودم میترسم وقتی میبینم دو ساعته به یه نقطه خیره شدم و به اندازه دو سال با خودم توی سرم حرف زدم.

نمیدونم درک میکنین یا نه، ولی اینجوریم که یهو به خودم میام میبینیم باز دارم برا چیزی که قبلا چن بار پذیرفتم و کنار اومدم باهاش،دوباره دارم غصه میخورم.