دِࢪیا؛

با تو گفتم: حَذر از عشق؟ ندانم سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم روز اول که دلِ من به تمنای تو پَر زد چون کبوتر لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه‌ی ماه فروریخته در آب شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آوازِ شباهنگ یادم آید تو به من گفتی: از این عشق حَذر کن! لحظه‌ای چند بر این آب نظر کن آب، آیینه‌ی عشقِ گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا، که دلت با دگران است تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!

بی‌تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم شوقِ دیدارِ تو لبریز شد از جامِ وجودم شدم آن عاشقِ دیوانه که بودم! در نهانخانه‌ی جانم گلِ یادِ تو درخشید باغِ صد خاطره خندید عطرِ صد خاطره پیچید یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوتِ دل‌خواسته گشتیم ساعتی بر لبِ آن جوی نشستیم

دریا بگو با من از شب، از موج، از بی‌قراری دریا بگو در زلالِ چشمِ کبودت چه داری؟ دریا دلم باز امشب حالی دگرگونه دارد می‌خواهد امشب ببارد چون آسمانِ بهاری دیری‌ست دل غربتش در برکه‌ها می‌تکاند آیا تو دستانِ خودرا در دست من می‌گذاری؟ دریا اگر من دلم را در پیش رویت بگیرم می‌ترسم از آسمانت بر ساحلِ من بباری دریا چرا ابرِ غربت بر شانه‌هایت نشسته جز سایه‌ی بغض چیزی در چشمهایت نداری دریا بیا سر در این شب بر شانه‌ی هم گذاریم در ازدحامِ شب و مه، دل را به من می‌سپاری؟

- دِریا ، شب ، بغض

‏"هرچه تبر زدی مرا ‏ زخم نشد ‏ جوانه شد ...!"

‏- ایرج جنتی عطایی

«زیباییِ ایران در آن است که حتی غمِ این خاک هم شاعرانه به نظر می‌رسد.»

به امید آزادی سرزمین به امید آزادی همگی مون باهم دیگه جشنشو میگیریم بزودی...😉

زنده باد آزادی زنده باد ایران🕊🤍

«آخ از ریشه کردن... وای رنجِ تدریجیِ ریشه کردن... کاش به جای گلدون، باد می‌شدم... آب می‌شدم، جریان داشتم. میگن آدم درخت نیست که نتونه جابه‌جا بشه؛ ولی خب همین آدم گاهی ریشه می‌کنه، تو قلبِ یک نفر، تو فکرِ یک نفر، تو خاکِ یک نفر. من درخت نیستم اما خیلی وقته که ریشه‌هام به خاکِ تو عادت کردن. کاش به جای گلدون، باد می‌شدم..!»