آنجا که آسمانم اَبری نیست.
رفتن به کانال در Telegram
من آن قصهگوی ماهام که هنوزِ لحظهها را تبدیل به همیشههای زندگی میکند، برایم نور شب را تسخیر و در تیلهی نگاه واژهای حبس کن. آن زمان صدایم را از بطن یک آبیِ عمیق، خواهی شنید. 📮 : @Lumiaybot
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
1 042
مشترکین
-624 ساعت
-107 روز
-9930 روز
آرشیو پست ها
خودتو خالی کن دورت بگردم
نذار تو دلت بمونه
میدونم منم اگه جات بودم بهتر عمل نمیکردم
پس عزیز من خودتو خالی کن و به خودت افتخار کن که با وجود همه دردایی که فقط خودت ازشون خبر داری،
ایستادی و موندی و برای ما نوشتی ❤️
ازت ممنونم و بهت افتخار میکنم
مراقب خودت باش عزیز دل🌾
16 نوامبر, 00:41
19 نوامبر, ~05:02
قلبم این روزها هر دردی رو قبول میکنه. دیگه چند دست لباس آبی که عددی نیست.
15 نوامبر, 23:52
ازتون میخوام امروز آبی بپوشید، هرچیزی که هست. نمیدونم. مثلاً یه گیرهی آبی بزنید، بعد اینجا بهم خبرشو بدید تا بشمارمتون. حتی اگه انگشت شمار هم باشیم، باز قلبم قبولش میکنه.
15 نوامبر, 23:51
انگار دیگه جزئیات داخلش دیده نمیشد و اهمیتی هم نداشت که کی داره میخونتش، حس امنیت و ترسم زیر سوال رفته بود. شادی راستهم میگفت. بهم گفت امروز لباس آبی میپوشه تا همه باهم بهتر بشیم
15 نوامبر, 23:51
امروز صبح دیدم تحملشو ندارم. پیوی دوستمو باز کردم و گفتم شادی، توهم حس کردی حرفهای سرصبحیم چقدر شبیه خودم نبودن؟
15 نوامبر, 23:50
سلام کرم شب تاب قشنگ...
امیدوارم حالت خوب باشه
نمیدونم گره دلت چیه ولی امیدوارم خیلی زود هر چی گره داری باز بشن و بازم برامون قشنگ قشنگ بنویسی ❤️💐
15 نوامبر, 23:49
19 نوامبر, ~05:02
درمورد خبرهایی که ازم گرفتید، چیز زیادی نمیتونم توضیح بدم. زندگیه دیگه.
15 نوامبر, 23:48
19 نوامبر, ~05:02
راستگو باشید؟ اینجارو داشت یادتون میرفت هاه؟
15 نوامبر, 23:47
19 نوامبر, ~05:02
بقیهتون هم، اگه الان هستید برام دست تکون بدید
15 نوامبر, 23:47
19 نوامبر, ~05:02
ای کسی که قلب کوچولو میزنی، بیا ببینمت
@Lumiaybot
15 نوامبر, 23:47
19 نوامبر, ~05:02
البته من الان اینو نمیگما، همینجوری خواستم یادآور بشم. اما داستان جای دیگهست
15 نوامبر, 23:46
19 نوامبر, ~05:02
آدم بعضی وقتها میگه برای شروع دیر نیست و یکهو میبینه ای بابا. اینم که خرابش کردم.
15 نوامبر, 23:45
19 نوامبر, ~05:02
امشب هوا سرد بود. من دارم برمیگردم خونه و بعد از این روز سخت و طاقتفرسا، کسی اونجا منتظرم نیست. شاید پیش خودشون میگن یکی بالاخره میاد که جای منو پر میکنه و دوباره عاشق هم میشه اما نه، بعد از من هیچکس دیگه تکرار من نخواهد بود. دوباره مطمئن میشم که وقتی روی سنگفرشها راه میرم پاهامو روی خط نذارم. فردا قراره دوباره طاقتفرسا باشه و همینجاها راه برم، پسفردا هم. برای همین این خستگی و حساسیت توی وجودم میمونه و تا آخر مسیر همراهمه. شالگردن سبزمو تا روی بینیم میکشم و با ریشریشهاش گوشهی چشم خیس شدهمو پاک میکنم و قیافهی آدما از زیر نظرم میگذره. کسی حواسش نیست. تمام آدمایی که لباس آبی پوشیدن رو رصد میکنم. نفس میکشم و به بخار سفیدش توی هوایی که انگار منجمد شده و تنها مسیر آزادش برای حرکت کردن، بازدم منه، خیره میمونم. این بار محکمتر پشت دستمو روی پلکم میکشم و مژههامو خشک میکنم. امشب ترسیدم. دوباره و دوباره وقتی چندتا مغازه پشتسرهم خاموش بود و من نتونستم تابلوهای نئونیشو بخونم. از کنار پل که رد میشدم دویدم و دیگه چشمهامو پاک نکردم. یه جاییهم به بچهها خندیدم و رژیم کوچیکمو شکستم. دونات خوردم. بعد هم گریه کردم. من ترسیدم و به مغزم اجازه دادم درمورد چیزهای دیگهای تصمیم بگیره. بهش گفتم لوبیاهات روی گاز موندن و احتمالاً میسوزه، توهم میسوزی و تمام ارتباطات انسانیای که نصفه و نیمه گذاشتیشون. بعد شب زیر پتو قایم میشی و ساعت طلاییت جلوی چشمهات از ترس سرعتش بیشتر میشه. اما بازهم مغزم منو از هپروت بیرون میکشه و من هنوز کنار چراغ قرمز ایستادم. تاکسی برام بوق میزنه و من با رد کردنش اونو ناراحت میکنم. ترسیدم چون آدم ناراحت دیگه کیو میتونه خوشحال کنه؟ دوباره به فردا فکر میکنم و تمام تاکسیهایی که قراره رد بشن و رژیمی که شکسته میشه. من خسته میشم و کسی منتظرم نیست. شاید هم میترسم چون هرشب آدمهایی که لباس آبی دارن رو میشمرم و عددشون صفره. میخوام بازم بهش فکرکنم، اما کلیدمو از کیفم بیرون میکشم. دیگه رسیدم به خونه.
15 نوامبر, 20:56
