آنجا که آسمانم اَبری نیست.
رفتن به کانال در Telegram
من آن قصهگوی ماهام که هنوزِ لحظهها را تبدیل به همیشههای زندگی میکند، برایم نور شب را تسخیر و در تیلهی نگاه واژهای حبس کن. آن زمان صدایم را از بطن یک آبیِ عمیق، خواهی شنید. 📮 : @Lumiaybot
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
1 042
مشترکین
-624 ساعت
-107 روز
-9930 روز
آرشیو پست ها
Repost from N/a
⋆ پلیور بافتنیِ آبی، پوست کنده شدهی لبها، حس فاصله گرفتن از آدمها، عطر جا مونده روی شالگردنی که روی بینیرو پوشونده، حس ها کردن توی هوای سرد، تناژهای رنگ آبی، مژههای خیس شده از اشک، حس حرکتدادن انگشتها روی پیانو، بال کنده شدهی پروانه، خاموش کردن آخرین چراغ توی اتاق تاریک، خیس شدن شونهها از رطوبت گریه، برخورد اولین دونهی برف روی صورت، حس عجیب بزرگشدن، حس سقوطی که باعث میشه از خواب بپری، گلدونهای بارون خوردهی کوچیک پشت پنجرهی اتاق، درخت کاج، بینی قرمز و یخزده، کاغذهای مچاله شده گوشهی میز، حس گرفتن قلم بین انگشتها
— @luomiaye 🪷ぃ
19 نوامبر, 05:00
ناسناسی محبوبم هم داره به بچهها تبریک میگه، برید براشون ذوق کنید🥹⭐️
18 نوامبر, 05:12
19 نوامبر, ~05:01
برای همهی ماتیلداهای آکادمیک و خوشگل من که هرروز برای موندن توی مسیرشون جون میکنن و خستگی میکشن😭.
18 نوامبر, 05:09
《 یه روزیهم بالاخره باهمدیگه فضانورد میشیم و به زنبورها سلام میکنیم. تا اونموقع دلم میخواد بگم رنگ تلاش پشت پلکهات از اون مدلهاشه که هیچ اشکی کدرش نمیکنه ماتیلدا. توهم این بار که نوبتت شد، آبی میشی و اتفاقاً از همون نقطهای که دوستش داری. فقط برای خودت. تلاش کن ماتیلدا. تلاشت ارزششو داره⭐️🪴.》
18 نوامبر, 05:08
برای تمام دوستهام خوشحالم و باهاشون عشق میکنم. برای زهرای دوستداشتنیم که هنوز برای هدفش میجنگه. برای طهورای عزیزم، رهای نازدونه و نگین باارزشش، شادی بانمکم، رایحهی خوشگلم، ترانه و یسنای قشنگی که به تازگی باهاشون آشنا شدم. آتی داروساز و همهی بچههایی که خوشحالیشونو دیدم و باهاشون خیلی هم آشنا نیستم. راستش فکرکنم این لحظه دیگه تکرار نشه، که همزمان ذوق دوستهاتو ببینی و خودتهم خوشحال باشی. خیلی بهتون افتخار میکنم. تلاشهاتون قابل تحسینه.
18 نوامبر, 05:03
امروز متفاوت گوش میکنیم⭐️، زمستونی و مناسب برای سفر به مسکو.
16 نوامبر, 11:20
امروز بعد از مدتها من آبی بودم. موسیقیمو پخش کردم و دستهام جلوی صورتم حرکت میکردن. داشتم همزمان با حرکت انگشتهام میشمردم. یکمی بیخواب شدی دختر، یکمیهم درمونده. چشمهاتم که هی آلبالو گیلاس میچینه و اخم بین ابروهات میشینه. بعد خندهم گرفت و دیگه نشمردم، چون تعداد دفعاتی که سعی کردم آیینهی خورشید باشم و به همه نور بدم، این مدت از دستم در رفته. چه حیف که فقط خواستم و نشده. ولی من دوباره برمیگردم. این بار آبیتر.
16 نوامبر, 11:08
شاید هم من بابتش مقصرم و کسی چیزی بهم نمیگه. اگه اینطور باشه، احتمالاً اولین کسی که قراره باهاش بحث بکنم، آدمیه که توی آیینه میبینمش.
16 نوامبر, 01:12
راستش وقتی مدتی از آدمها دور باشی، برگشتنش کار سختیه. انگار عادتت نسبت به مواجهه با روابط انسانی پریده و دیگه نمیدونی درجواب حرفها باید چی بگی. چون صدای افکار شنیده نمیشه و اونها دیگه جسم تو نیستن که روحت بخواد براشون چیزی بگه. باید بابتش انرژی بذاری و این رو گاهاً حتی اونها ازت میگیرن. حالا خیلی شانس بیاری یکیهم این وسطها بهت انرژی بده. اما درکل دارم میگم برای من عجیب و سخته که چیزی رو از میانهش شروع کنم، درحالی که نه تموم شده، نه تلاش کردی که تموم بشه.
16 نوامبر, 01:12
دیدن اینها خوشحال ترم میکنه، مچکرم.😭
16 نوامبر, 00:47
19 نوامبر, ~05:02
چجوری میشه اینجا رو فراموش کنیم 🥲😭من چنلو پین کردم هی هرروز چک میکنم منتظر حرف ها و داستان های قشنگتم 🥲💕
16 نوامبر, 00:41
19 نوامبر, ~05:02
