تَبار | TABAR🇦🇫

"اگر زنی قلبش را به تو سپرد، برای او بمیر؛ چرا که یک زن هرگز چنین نمی‌کند، مگر آن‌که تو را بزرگ‌ترین مردان بداند ...!" نزار قبانی ‌#شعر @tabarafg🇦🇫🕊️

شکردخت جعفری، دانشمند و مخترع در حوزه پزشکی شکردخت جعفری یکی از دختران موفق افغانستان در عرصه علمی است که در انگلیس زندگی می‌کند. او با اختراع دستگاهی برای تشخیص سرطان، توجه جهانیان را به خود جلب کرد. شکردخت با تلاش‌های علمی خود، به یکی از بانوان تاریخ‌ساز افغانستان در حوزه پزشکی تبدیل شده و جوایز متعددی را از آن خود کرده است. او همچنین در زمینه تحصیل و آموزش دختران افغانستان که طی ۴ سال گذشته و سلطه طالبان از تحصیل بازمانده اند، تلاش می کند. #زنان_موفق_افغانستان @tabarafg🇦🇫🕊️

فوزیه کوفی، سیاست‌مدار و فعال حقوق زنان فوزیه کوفی از چهره‌های برجسته سیاسی افغانستان است که سال‌ها در مجلس نمایندگان فعالیت داشته و از مدافعان سرسخت حقوق زنان محسوب می‌شود. او همچنین در مذاکرات صلح افغانستان نقش مهمی ایفا کرده است. فوزیه کوفی را شماری با مبارزاتش، یکی از بانوان تاریخ‌ساز افغانستان می دانند. #زنان_موفق_افغانستان @tabarafg🇦🇫🕊️

معرفی زنان موفق افغانستان (پارت 4) #چهره‌های_ماندگار #زنان_موفق_افغانستان @tabarafg🇦🇫✨

۱۷ مرداد ۱۳۷۷ | دفتر سیاه امارت

📍 امنیت اقلیت‌ها

— هزاره و شیعه مزار شریف، شهری که نفس می‌کشید، در یک روز خاموش شد. طالبان وارد شهر شدند و آنچه به‌جا گذاشتند، نه فتح که کشتار بود. هزاران انسان — بیشترشان هزاره‌های شیعه‌مذهب — در کوچه‌ها، بازارها و خانه‌هایشان جان باختند. نه رحمی بود، نه مرزی برای سن یا جنسیت. روایت‌ها می‌گویند تیراندازی از سر تعصب هدفمند بود، نه جنگ. برخی سازمان‌های حقوق بشری از رقمی تا ۸ هزار کشته سخن گفته‌اند؛ رقمی که هرگز به‌درستی روشن نشد، چون کسی برای شمردن اجساد نماند. حتی دیپلمات‌های خارجی هم در امان نبودند — ده دیپلمات و یک خبرنگار در کنسولگری ایران به قتل رسیدند. مزار شریف امروز فقط یک نام در تقویم نیست؛ زخمی‌ست که هنوز خونریزی دارد. دفتر سیاه امارت این صفحه را نمی‌بندد، تا کسی فراموش نکند. #دفتر_سیاه_امارت #مزارشریف #هزاره #هرگز_فراموش_نمیکنیم @tabarafg 📚🇦🇫

به نظر شما لذت بخش ترین حسِ دنیا چیه؟

نه جرمِ زن بودن است، نه گناهِ رؤیا داشتن؛ گناه، شکستنِ بالِ پرنده‌ای‌ست که حقِ پرواز دارد. @tabarafg🇦🇫🕊️

#امان‌الله_خان: پادشاهی که استقلال افغانستان را با خون و اراده از دل استعمار بیرون کشید @tabarafg 🇦🇫📚

#امروز_در_تقویم_افغانستان #معاهده_راولپندی؛ روزی که استقلال با خون و مقاومت به دست آمد پس از قتل امیر حبیب‌الله در سال ۱۲۹۷ خورشیدی، امان‌الله خان به سلطنت رسید و بی‌درنگ اعلام استقلال کامل افغانستان از سلطه‌ی سیاست خارجی بریتانیا را در دستور کار قرار داد. این اعلام به جنگ سوم افغان-انگلیس انجامید؛ جنگی که با وجود نابرابری قوا، مقاومت سرسختانه‌ی مردم و سربازان افغان، بریتانیای استعمارگر را وادار به عقب‌نشینی از میز جنگ به میز مذاکره کرد. سرانجام، هیئتی به رهبری علی‌احمد خان با نماینده‌ی بریتانیا در شهر راولپندی دیدار کرد و مذاکرات به توافقی انجامید که در ۱۶ اسد ۱۲۹۸ (۸ آگست ۱۹۱۹) امضا شد. بر اساس این معاهده، بریتانیا برای نخستین‌بار استقلال کامل افغانستان در امور داخلی و خارجی را به‌رسمیت شناخت. این روز، نماد یک حقیقت مهم است: استقلال هدیه نبود، نتیجه‌ی ایستادگی یک ملت در برابر یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های استعماری تاریخ بود. افغانستانی که امروز درگیر بحران‌های داخلی است، روزی توان آن را داشت که در برابر زور بایستد و پیروز شود؛ درسی که هنوز هم می‌تواند الهام‌بخش باشد @tabarafg 📚🇦🇫

۷ آگوست... بعضی تاریخ‌ها فقط روی تقویم ثبت نمی‌شوند؛ روی قلب یک ملت حک می‌شوند. ۷ آگوست، یادآور روزی است که زخم افغانستان عمیق‌تر شد؛ روزی که انگار خورشید بر سرزمینی طلوع کرد که دیگر اجازه نداشت مثل گذشته نفس بکشد. روزی که امید، چمدانش را بست و بسیاری از آرزوها، بی‌صدا در کوچه‌های کابل، هرات، مزار، بامیان، قندهار، بدخشان و سراسر این سرزمین به خاک سپرده شدند. افغانستان روزی سرزمین رؤیاهای کودکانی بود که می‌خواستند پزشک، مهندس، نویسنده، معلم و دانشمند شوند. سرزمین دخترانی که کیف‌های مدرسه‌شان را با هزار امید بر دوش می‌گذاشتند و پسرانی که آرزو داشتند آینده‌ای روشن برای وطنشان بسازند. اما امروز، سال‌هاست که صدای بسیاری از آن آرزوها پشت درهای بسته مدرسه‌ها، دانشگاه‌ها و خانه‌ها خاموش مانده است. چه تلخ است که بزرگ‌ترین آرزوی یک دختر، دیگر ساختن آینده نباشد؛ بلکه فقط نشستن پشت یک نیمکت و شنیدن صدای معلمش باشد. چه تلخ است که کتاب‌ها از کلاس‌ها رانده شوند، قلم‌ها بشکنند، لبخندها خاموش شوند و سکوت، جای آزادی را بگیرد. افغانستان امروز تنها یک کشور نیست؛ مادری است که سال‌هاست فرزندانش را یکی‌یکی از دست داده است. سرزمینی که هر کوهش رازی از اشک دارد و هر رودش، قصه‌ای از غربت را با خود می‌برد. طالبان فقط حکومت را تغییر ندادند؛ امید یک ملت را زخمی کردند. دختران را از حق آموزش محروم کردند، زنان را از بسیاری از حقوق انسانی‌شان دور ساختند، اندیشه را به بند کشیدند، هنرمندان را به سکوت واداشتند، جوانان را میان مهاجرت، فقر و ناامیدی سرگردان کردند و آینده نسلی را در هاله‌ای از ابهام فرو بردند. اما درد افغانستان فقط درد زنان نیست، فقط درد مردان نیست،درد یک قوم یا دو قوم نیست این درد، درد همه ماست. افغانستان زمانی درمان خواهد شد که فرزندانش، فارغ از قوم، زبان و مذهب، دست در دست هم بگذارند. هیچ قومی به تنهایی افغانستان نیست. هزاره، تاجیک، پشتون، ازبک، ترکمن، بلوچ، نورستانی، ایماق و همه اقوام این سرزمین، ریشه‌های یک درخت‌اند. اگر ریشه‌ها به جان هم بیفتند، درختی باقی نخواهد ماند؛ و اگر شاخه‌ها با یکدیگر بجنگند، تنها چیزی که فرو می‌ریزد، همان درختی است که همه در سایه‌اش زندگی می‌کنند. بزرگ‌ترین آرزوی کسانی که از تاریکی و تفرقه سود می‌برند، شکستن اتحاد مردم افغانستان است. پس بزرگ‌ترین مقاومت، آن است که دست یکدیگر را رها نکنیم؛ حقیقت را زنده نگه داریم، کرامت انسان را پاس بداریم و اجازه ندهیم نفرت، جای برادری را بگیرد. آینده افغانستان نه با کینه، بلکه با اتحاد همه فرزندانش دوباره ساخته خواهد شد. و من جمله‌ای را می‌گویم که تنها عمق نفرتم از ظلم را بیان می‌کند، نه ستایش هیچ شرّی را: «اگر روزی مجبور باشم بین طالبان و شیطان یکی را انتخاب کنم، ترجیح می‌دهم در صف شیطان باشم.» زیرا هیچ اندیشه‌ای که علم را خاموش کند، زنان را از حقوقشان محروم سازد، کودکان را از آینده‌شان جدا کند و آزادی را قربانی قدرت کند، نمی‌تواند نماینده انسانیت باشد. با این همه، من هنوز به افغانستان ایمان دارم. ایمان دارم روزی دوباره زنگ مدرسه‌ها به صدا درخواهد آمد؛ دختران با لبخند به کلاس‌هایشان بازخواهند گشت؛ مادران با آرامش چشم‌انتظار فرزندانشان خواهند بود؛ جوانان برای ماندن رؤیا خواهند ساخت، نه برای رفتن. شاید امروز افغانستان زخمی باشد؛ زخمی عمیق که سال‌هاست خون می‌دهد. اما هیچ زخمی، اگر صاحبانش امید را فراموش نکنند، برای همیشه ماندگار نخواهد بود. افغانستان هنوز زنده است... تا وقتی که حتی یک کودک، رؤیای آموختن دارد؛ تا وقتی که حتی یک زن، برای کرامت خود می‌ایستد؛ تا وقتی که حتی یک انسان، حقیقت را فراموش نمی‌کند. افغانستان زخم خورده است... اما زخم، سرنوشت نیست. روزی خواهد رسید که این سرزمین، دوباره خواهد ایستاد. ✍نرگس @tabarafg 🇦🇫🤝

این تابلوی معروف «Remnants of an Army» اثر الیزابت باتلر (۱۸۷۹) دقیقاً همون لحظه‌ست: دکتر ویلیام برایدون، تنها بازمانده، سوار بر اسب زخمی رسیده به جلال‌آباد. @tabarafg 🇦🇫📚

وقتی همه چیز تمام شد، از میان هزاران نفر، تنها یک نفر — دکتر ویلیام برایدون — زخمی و نیمه‌جان خودش را به دروازه‌های جلال‌آباد رساند تا خبر نابودی کامل ارتش را برساند. تصویر او سوار بر اسبی زخمی، بعدها یکی از نمادین‌ترین تابلوهای تاریخ نظامی بریتانیا شد. این فاجعه چنان عمیق بود که نام افغانستان برای همیشه با لقب «گورستان امپراتوری‌ها» گره خورد؛ سرزمینی که قدرت‌های بزرگ وارد آن شدند، اما هرگز به همان شکل که آمده بودند، بیرون نرفتند. #تبار #تاریخ_افغانستان #جنگ_اول_انگلیس_افغان #گورستان_امپراتوری_ها

⚔️ ارتشی که در برف‌های افغانستان محو شد در سال ۱۸۳۹، وقتی ارتش بریتانیا کابل را اشغال کرد، شاه‌شجاع را روی تخت نشاند و گمان کرد افغانستان را تصرف کرده. اما سه سال بعد، همه چیز به‌کلی تغییر کرد. سال ۱۸۴۲، ارتش بریتانیا — قدرتمندترین امپراتوری زمان خودش — تصمیم به عقب‌نشینی از کابل گرفت. بیش از ۱۶٬۰۰۰ سرباز، همراه با خانواده‌ها و کارکنانشان، راه ۱۴۰ کیلومتری کابل تا جلال‌آباد را در دل زمستان آغاز کردند. اما این عقب‌نشینی به یکی از فاجعه‌بارترین سقوط‌های تاریخ نظامی تبدیل شد. جنگجویان افغان از ارتفاعات گذرگاه‌های تنگ و برف‌گرفته — به‌خصوص گذرگاه خونین خورد کابل — پیوسته به ستون در حال حرکت حمله می‌کردند. سرما، کمبود غذا، و کمین‌های پی‌در‌پی، ارتش را قدم به قدم از هم پاشید. #تبار #تاریخ_افغانستان #جنگ_اول_انگلیس_افغان #گورستان_امپراتوری_ها @tabarafg 📚🇦🇫

«دلم هوای پرواز دارد، اما زمانه، قفس را قسمتِ بال‌هایم کرده است.»

— نادیا انجمن

@tabarafg 🇦🇫📚

این ها تنها بخشی از ۷۰ نوع سنگ های قیمتی  ست که افغانستان ما در دل خود پنهان کرده است. در زیر به اهمیت این سنگ ها میپردازیم: جاده ابریشم: سنگ‌های قیمتی افغانستان یکی از اصلی‌ترین کالاهای تجاری در جاده ابریشم بود که شرق را به غرب متصل می‌کرد. نماد قدرت: در طول تاریخ، این سنگ‌ها نه تنها برای زینت، بلکه به عنوان ثروت ملی برای تأمین هزینه‌های دفاع از سرزمین استفاده می‌شدند. اهمیت استراتژیک و بازار جهانی ثروت خفته: تخمین زده می‌شود ارزش معادن سنگ‌های قیمتی و فلزات افغانستان بین ۱ تا ۳ تریلیون دلار باشد. این یعنی افغانستان می‌تواند تنها با تکیه بر معادن خود به یکی از ثروتمندترین کشورهای منطقه تبدیل شود. بازار فروش: در حال حاضر بازارهای اصلی این سنگ‌ها دبی، هند، تایلند و اخیراً چین هستند. اما سنگ افغانستانی با برند «ساخت افغانستان» پتانسیل این را دارد که در ویترین‌های نیویورک و پاریس به بالاترین قیمت فروخته شود. فرصت شغلی : استخراج و تراش‌کاری (لپیداری) این سنگ‌ها می‌تواند برای صدها هزار جوان افغان شغل ایجاد کند. چالش‌ها و آینده از خام‌فروشی تا برندینگ بزرگترین قدرت ما زمانی آزاد می‌شود که سنگ‌ها به صورت خام صادر نشوند. اگر صنعت تراش‌کاری در داخل افغانستان تقویت شود، ارزش افزوده این سنگ‌ها تا ۱۰ برابر افزایش می‌یابد. سرمایه‌گذاری افغانستان نیازمند تکنولوژی‌های نوین برای استخراج اصولی است تا این ذخایر برای نسل‌های آینده حفظ شود. ما فقیر نیستیم، ما روی گنج خوابیده ایم. اما حیف و صد حیف که......(شما بگویید👇) #گنجینه‌های‌افغانستان @tabarafg 🇦🇫💎

یاقوت (Ruby & Sapphire) یاقوت‌های «جگدلک» کابل با رنگ سرخ اناری، در بازارهای جهانی جایگاه ویژه‌ای دارند. تورمالین و کُن زایت سنگ‌هایی با رنگ‌های فانتزی (صورتی، سبز و آبی) که در نورستان و لغمان یافت می‌شوند و در صنعت جواهرات مدرن بسیار محبوبند. #گنجینه‌های‌افغانستان @tabarafg 🇦🇫💎

لاجورد (Lapis Lazuli): بدخشان تنها منبع باکیفیت‌ترین لاجورد جهان (Grade AAA) است. این سنگ بیش از ۶۰۰۰ سال است که از افغانستان به مصر باستان و بابل صادر می‌شده. لاجوردِ به‌کاررفته در ماسک عنخ‌آمون همان بخش‌های آبی تیره است؛ مخصوصاً: نوارهای آبی روی تاج راه‌راه ابروها خط دور چشم‌ها بخش‌هایی از ریش مصنوعی فرعون نماد مار و کرکس روی پیشانی این آبی عمیق همان Lapis Lazuli است که بخش زیادی از آن از معادن باستانی افغانستان می‌آمد. #گنجینه‌های‌افغانستان @tabarafg 🇦🇫💎

چرا جهان عاشق سبزِ افغانستان است؟؟؟ زمرد(Emareld) زمرد پنجشیر در جهان بی‌رقیب است. از نظر شفافیت و رنگ، حتی از زمردهای کلمبیا هم برتر شناخته شده است. #گنجینه‌های‌افغانستان @tabarafg 🇦🇫💎