ᅠ ᅠ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌雷洛ᅠ

شب، تنها زمانی‌ست که دنیا از هیاهوی خودش دست می‌کشد و آدم، ناچار می‌شود روبه‌روی حقیقتِ خودش بنشیند. در تاریکیِ شب، هیچ نقابی دوام نمی‌آورد؛ نه لبخندهای ساختگی، نه ادعاهای بزرگ، نه دلخوشی‌های موقتی. فقط تو می‌مانی و آنچه واقعاً درونت زندگی می‌کند. سال‌ها بعد، هیچ‌کس از تو نمی‌پرسد چند نفر دوستت داشتند، چند نفر تشویقت کردند یا چند نفر اسمت را به زبان آوردند. دنیا فقط از تو می‌پرسد وقتی زندگی سخت شد، چه کسی بودی؟ آیا با وجود زخم‌ها، انسان ماندی؟ آیا با وجود خیانت‌ها، شرافتت را حفظ کردی؟ آیا وقتی هیچ‌کس دستت را نگرفت، باز هم توانستی روی پاهای خودت بایستی؟ بعضی آدم‌ها می‌آیند تا ماندن را یادت بدهند و بعضی دیگر می‌آیند تا رفتن را. از هیچ‌کدام دلگیر نباش. هر مسافری، حتی اگر ردّی از درد به جا بگذارد، چیزی برای آموختن با خود دارد. زندگی، کلاس درسی نیست که معلمش فقط با مهربانی آموزش بدهد؛ گاهی تلخ‌ترین اتفاق‌ها، عمیق‌ترین درس‌ها را در دل خود پنهان کرده‌اند. یادت باشد... ارزش یک درخت را در روزهای بهار نمی‌سنجند؛ در زمستان است که معلوم می‌شود ریشه‌هایش تا کجا دوام آورده‌اند. انسان هم همین است. روزهای خوب، از همه آدم‌های محکمی می‌سازند؛ اما روزهای سخت، حقیقتِ هر کسی را آشکار می‌کنند. دنبال این نباش که همه دوستت داشته باشند. گل، برای همه عطر نمی‌دهد و ماه، برای همه زیبا نیست. آن‌قدر خودت باش که اگر روزی همه از کنارت رفتند، هنوز بتوانی با وجدانت هم‌صحبت شوی و از دیدنِ خودت شرمنده نباشی. شب، همیشه یادآوری می‌کند که تاریکی، پایان راه نیست. هیچ شبی آن‌قدر بلند نبوده که صبح را شکست دهد. اگر امروز چیزی را از دست داده‌ای، شاید زندگی فقط می‌خواسته دستانت را خالی کند تا فردا، چیز ارزشمندتری را در آن بگذارد. پس آرام قدم بردار؛ نه از دیر رسیدن بترس و نه از تنها ماندن. آن‌که مقصد را می‌شناسد، از طولانی بودن راه هراسی ندارد. زمان، بهترین قاضی دنیاست؛ بی‌صدا قضاوت می‌کند، بی‌هیاهو حق را به جای خودش می‌رساند، و در پایان، هرکس را کنار نتیجه‌ی انتخاب‌های خودش می‌نشاند .

در فکره به او اسیره خلاء شده‌ام؛