یاس بنفش

جنگ سوم رو از اینجا شروع کنید. من رو اول بزنید بعدش هر گهی خواستید بخورید.

صبر کنید من آهنگ‌هایی که سیو کردم رو دانلود کنم بعد نت‌ رو قطع کنید.

آبجی کوچیکم اومد گفت میخوام بغلت بشم، بغلش کردم و یکم از دست دوستاش غر زد بعد هم یک ذره گریه کرد، گفت مرسی که بغلم کردی و رفت. آخه قربونت بشم کوچولو. منم همینطور بچه، منم همینطور.

دیگه یک آدم مضطرب نیستم، یک معده درد و سردردی هستم که کمی هم اضطراب داره.

این دفعه نت‌ها قطع بشه مستقیم میرم زیر جنگنده‌ها داد میزنم که توروخدا منو بزنید.

همیشه جذب آدمایی می‌شم که یه تلاشی توی زندگیشون جریان داره. فرقی نمی‌کنه اون تلاش چقدر بزرگ یا کوچیک باشه. آدم‌هایی که دغدغه‌هاشون فراتر از قضاوت دیگرانه و وقتشون رو صرف چیزهایی می‌کنن که واقعاً به رشدشون کمک می‌کنه. یکی داره روی شخصیتش کار می‌کنه، یکی داره یه مهارت یاد می‌گیره، یکی داره با ترس‌هاش می‌جنگه و یکی داره آروم‌آروم زندگی‌ای رو می‌سازه که دوستش داره. چیزی که برام جذابه خودِ حرکت کردنه، نه نتیجه. بودن کنار چنین آدمایی ناخواسته روی نگاه آدم به زندگی هم اثر می‌ذاره.

گاهی اوقات کلمات برام معناشون رو از دست میدن و احساس پوچی تمام وجودم رو پر می‌کنه.

حس می‌کنم این دوره یه‌جور ناتوانی چنگ زده به من، نه که همه‌چی وایسته، نه که راهی نباشه، فقط یه‌چیزی هست که دائم زیر پوستِ وجودم می‌خزه، همه‌چی رو کند می‌کنه و منو پوره‌پوره.

از سر و روی سریال تد لاسو حس خوب می‌باره.

منم اصلا دلم نمیخواد باور کنم دوستام دوستای دیگه‌ای هم دارن و اونا رو هم خیلی دوستشون دارن، یعنی چی که به جز من بقیه‌ی دوستاتون رو هم دوست دارید؟

اگر بخوام روزی برای دوستام یا درباره‌شون بنویسم، خیلی طولانی می‌شه. دوست دارم درباره تمام جزئیات و زیبایی‌هاشون بنویسم، هر کدوم‌شون رو که نگاه میکنم به این فکر میکنم چه کار خوبی انجام دادم که همچین آدم‌های قشنگی در مسیر زندگیم قرار گرفتند. نمیدونم شاید برای یک پیام کوتاه فقط بتونم بنویسم که خیلی دوستشون دارم و خوشحالم که وجود دارن و دنیا رو به جای قشنگ و قابل تحملی تبدیل می‌کنند. 

این پیامو فوروارد کن تو چنلت و یه پیام برای دوستات بنویس؛ حالا یا دوستان قدیمی‌ت یا آدم‌هایی که الان باهاشون دوستی.

تپش قلب من امروز به پیوندی سرخ، رگ به رگ وصل به آن برقِ نگاهت شده است. من همان راوی که گر یادی به تقویمش کنی، چند سالی‌است که غرقِ دلِ پاکت شده است. جوهرِ شعر من هرگز، نمی‌گردد خشک چون که هر سطر به سطرش، همه باران شده است.

-آیهان ۱۶ خرداد ۱۴۰۵

عکس گرفتن با گوشی کیف نمیده چون انگار هر کاری رو با وسیله مخصوص خودش انجام بدی بیشتر می‌چسبه. همونطور که اگر برای هرکاری یک زمان ویژه بذاری و اون زمان فقط مختص همون کار باشه، اون کار با کیفیت بیشتری انجام می‌شه، حتی اگر دیدن یک فیلم، خوردن یک خوراکی یا حرف زدن با کسی باشه.

جدیدا حرف ساده آدم‌ها روم تاثیر زیادی می‌ذاره. یکی یه کلمه ساده می‌گه و می گذره و من ساعت‌ها به اون حرف و تاثیرش فکر می‌کنم.

چایی رو می‌ریزم چون هرکاری همراه با خوردن چایی بیشتر می‌چسبه.

دلم میخواد آقای پستچی زنگ خونه رو بزنه و بگه براتون نامه آوردم، بعد با ذوق برم نامه رو دریافت کنم، چایی بریزم، پاکت نامه رو باز کنم و بشینم بخونمش.

شمس لنگرودی تو برنامه‌ی اکنون گفت:«شعر برام خیلی حیاتیه، عمیقا خلوت منه. چون شعر جزئی از منه، خود منه.» امیدوارم هر کسی تو این دنیا همین‌قدر غرق در چیزی باشه، غرق در نقطه‌ی امنی که وابسته به کسی نیست، جایی که می‌تونه خود واقعیش باشه و عمیقا زیستن در دنیای خودش رو تجربه کنه، و خود اصیلش رو رشد بده. هر آدمی لایق یه نقطه‌ی امنه.