یاس بنفش

میشه امروز ۱۶ تا دوست بیان پیشمون و اینجا ۲۰۰ نفره بشه؟

در دنیای امروزی آدم مدام باید حواسش باشه خلاقیتش گم نشه. دور و برت رو نگاه میکنی، پر شده از عواملی که اگه حواست نباشه خلاقیتت رو با خودشون میبرن.

جدیدا آدم‌ها رو نگاه میکنی، همه شبیه هم شده‌اند. چهره‌های یک شکل، استفاده از اصطلاحات شبیه به هم، علایق یکسان، لباس‌های ترند شده، استایل‌های شبیه به هم، بدون هیچ خلاقیتی. انگار همه افتادن در یک چرخه، چند نفر تصمیم میگیرن چی ترند بشه و همه هم دنبالش می‌کنند و همون شکلی میشن. اینجور مواقع باید مدتی صبر کنیم، ببینیم اصلا جزو علایق ما هست؟ یک چیزی که باعث میشه از مد و ترند خوشم نیاد همینه که انگار باعث شده سلیقه‌ی شخصی، طرز فکر و مدل حرف زدنِ خاص هر فرد از بین بره.

دوست دارم آدم‌های اطرافم کنارم حس خوبی داشته باشن؛ چون هر لبخندی که روی صورتشون می‌شینه، یه تکه از زندگی منم روشن‌تر می‌کنه.

بچه‌ها شما هم جدیداً احساس می‌کنید هیچی خوش نمی‌گذره؟ بیرون خوش نمی‌گذره. توی خونه خوش نمی‌گذره‌. سریال دیدن خوش نمی‌گذره. نخوابیدن خوش نمی‌گذره‌. یه عالمه خوابیدن خوش نمی‌گذره. شبیه آقای اختاپوس شدم.

یکی از نیازهای جدّی‌م زندگی کردن تو یه منطقه بارون‌خیز همراه با جنگل‌های فراوانه. من آدم آسمون صاف نیستم.

صبح‌ها زود بیدار میشم ولی دیر میرم سراغ کار‌هام چون نیاز دارم دو ساعت فقط خودم‌ رو راضی و متقاعد کنم که امروز هم باید زندگی کنم و از پسش برمیام.

گاهی اوقات هم ناامیدی، احساس پوچی، خستگی و غم بهت حمله میکنن و نمی‌ذارن که حرکت کنی، اینجا شاید سرعتت کم بشه ولی همین‌که نذاری متوقفت کنن، کافیه.

مامان‌بزرگ یک شربت شاتوتی درست کرده که انگار از بهشت اومده.

کنار اومدن با شک و عدم قطعیت و زندگی در کنارشون، یک جور مهارته. چرا که مغز ما به طور تکاملی عاشق پیش‌بینی کردن، الگو ساختن و کنترل کردنه و ابهام رو مساوی با خطر می‌دونه.

برای یک چیزهایی دلشوره دارم که اگر تا یک سال پیش بهم میگفتن همچین چیزهایی ممکنه اتفاق بیفته یا اصلا وجود داره، فکر می‌کردم فقط توو فیلم‌هاست و باور نمی‌کردم.

اگه اضطراب نداشتم، چقدر شبا راحت‌تر می‌خوابیدم‌‌. اگه اضطراب نداشتم، چقدر توی موقعیتای مهم کاری و تحصیلیم بهتر عمل می‌کردم‌. اگه اضطراب نداشتم، یهو معده‌م درد نمی‌گرفت، قلبم تا تویِ گلوم تپون تپون بالا نمی‌اومد، کف دستام عرق نمی‌کرد، سر امتحان به خاطره بدِ هزار سال پیشم فکر نمی‌کردم، تصمیمای هیجانی نمی‌گرفتم، وسطِ دعوا گریه‌م نمی‌گرفت. اگه اضطراب نداشتم، انقدر به آخر و عاقبت همه‌چیز فکر نمی‌کردم، به از دست دادن تو و مردنِ عزیزام فکر نمی‌کردم. اگه اضطراب نداشتم، زندگیم خیلی ساده‌تر بود؛ به همون سادگی که از دور به نظر میاد...

چی هستی تو آقای استرس، دور شو دیگه، چرا وجود داری اصلا؟

هر کاری رو با استرس انجام میدم، احساس میکنم زمان و عمرم رو تلف کردم. اگر استرس وجود نداشت چقدر اون کار با حس بهتر و کیفیت بالاتری انجام می‌شد.

زبان آلمانی، خیلی زبان عمیق و قشنگیه. دلم‌ می‌خواست با عشق، وقت زیاد و بدون استرس بخونم‌ش.

امروز "حرف زدن با دوستم" من رو به زندگی وصل کرد.

امروز " بارون و هوای خنک" من رو به زندگی وصل کرد.

هم کلافه‌ام، هم آشوبم، هم نمی‌دونم چمه.