eleutheromania,

تیکه بزرگتر قلبمو جا گذاشتم ایران.توی خونه،پیش کیانا،پیش روژا،پیش مایا اینا.همونجا مونده و من اومدم،با یه حس دلتنگی بزرگی که نمیدونم باید چیکارش کنم.

همیشه وقتی میرم ایران،سخت ترین بخشش خداحافظیه،از خداحافظی بدم میاد،از گریه های اروم قبل اینکه در ماشینو ببندم بدم میاد،از اینکه نمیدونم دوباره کی میتونم کنارشون باشم بدم میاد،از لحظه قفل کردن در بدم میاد.

تنها چیزی که منو دلگرم میکنه اینه که من هنوزم یاد و خاطره هام توی مهمونی ها روشنه،از یاد نرفتم و کمرنگ نشدم،اونها هم همینطور،ما فقط یاد گرفتیم با اون جای خالی زندگی کنیم.

از وقتی که اینترنت ها قطع شد،با خیلی از دوستام ارتباط نداشتم،باهاشون صحبت نکردم،خیلی اتفاقات افتاده توی زندگی هامون که ازشون خبر نداریم،ولی قبلنا اینطوری نبود،قبل اینکه ما بیایم اینجا اینطوری نبود،فرق داشت،الان هر وقت که میرن مهمونی،عکساشونو برام میفرستن،روزی هزاربار دلم براشون تنک شده،روزی هزارتا دلم تنک شده بینمون ردوبدل میشه،خیلی دلم تنگ شده برای بیرون رفتنا،مهمونیا،یه تیکه از قلبم پیششونه هنوز،جمله چقد تغییر کردی،چقد بزرگ شدی،هم این مدت شنیدم،و خیلی حس عجیبیه،یعنی انقد ندیدن همدیگه طول کشیده که توی منم مشخصه؟.دلتنگم خیلی دلتنگم،گاهی میگم چی میشد اگه نمیرفتم،میدونم،میدونم شرایط اصلا خوب نیست،ولی اینجا طاقت اوردنم اسون نیست.کاش دنیا جوری نبود که مجبور باشیم خونه رو ترک کنیم برای یک زندگی معمولی،کاش راه زندگی جور دیگه ای جلوی ما سبز شده بود،کاش راه دیگه ای بجز رفتن و گذشتن وجود داشت.

خون جاوید نام هامون نه کمرند شده،نه از بین رفته.

Oh jules,how pretty and precious you are.

امروز خیلی دلم برای مامانجونم تنگ شد،بخاطر اینکه از وقتی اومدیم اینجا وقت نکردم زیاد ببینمش،اونقدر مثل قبل وقت نگذروندیم،انقد دلم براش تنگ شده،دوست دارم زودتر برم خونه مامانجون اینا،توی حیاط بخوابیم،کنار همدیگه چایی بخوریم،یکم بیشتر زندگی کنیم،بیشتر کنارشون باشم،شبا با مامانجون فیلم ببینیم،واقعا دلم تنگ شده،امشب کلی بهش پیام دادم،قبلش که نت وصل بود بازم میشد زنگ زد،الان همون زنگم نیست،فقط پیامه،دلتنگم،برای همه و مخصوصا مامانجونم دلتنگم،برای باباجونم دلتنگم،برای خونه دلتنگم،.

I give a fuck. I give a lots of fucks, actually. Im a prostitute of feelings.

یکچیزی که دوست دارم اینجا شیر کنم و بعد بخوابم اینه که نمیدونم،نمیفهمم چرا این جامعه به ادم های nonchalant عادت کرده،انگار عادت کرده که ادم ها احساسات خودشون رو پنهان کنن داخل خودشون بریزن،اینها فقط راجب غم یا شادی نیست،من راجب احساس خشم،اعتراض،و همه اینها صحبت میکنم،چرا یاد گرفتیم احساسات زیاد به معنی بد بودنه؟اتفاقا بنظرم برعکسه،اینکه همچیزو توی خودت بریزی یک روز از پا میندازتت،چونکه ادم ها نیاز دارن که صحبت کنن،هر ادمی نیاز به صحبت داره،ولی در این جامعه عادی شده که نشون ندادن احساس یعنی باوقار بودن،درحالی که نیست،ما ادم ها بوجود اومدیم که هرچیزی توی دلمونه رو نشون بدیم و من قرار نیست nonchalant باشم در زندگیم هیچوقت،دوست دارم بلند بلند بیان کنم.

من تیکه های خودم رو توی اهنگ های اولیویا همیشه پیدا میکنم.