Hêvî

در فلسفه‌ی بودا، ریشه‌ی رنج و استرس «دلبستگی» و «مقاومت در برابر واقعیت» است.

«به خدایی که هست باور دارم، اما به خدایی که بشر ساخته است، نه.»

به هیچ ملا یا درباره‌ی خدا سخن می‌گوید ایمان ندارم، و به هیچ مسجدی که از خدا حرف می‌زند پا نمی‌گذارم؛ زیرا آنچه نشان داده می‌شود، نه خداست، بلکه قدرت و نفوذ انسان است.»

نجات نام دیگرِ بیداری‌ست.

«زندگی میدان نبردی خاموش است؛ نه با دشمنی بیرونی، بلکه با ترس‌ها، تردیدها و محدودیت‌های درونی. پیروزی در این میدان، غلبه بر دیگری نیست؛ بلکه تسلط بر خویشتن است. قدرت حقیقی آن است که انسان در میانه‌ی آشوب، استوار بماند و در دل تاریکی، چراغ آگاهی خویش را خاموش نکند.»

«همه‌چیز از جایی آرام شد که دیگر نخواستم تغییرش بدهم.»

«اما تو کم‌کم محو شدی… نه با رفتن، من فاصله را می‌بینم… نه با چشم، با سنگینیِ سکوتی که بینِ نفس‌ها افتاد. مثل غروبی آرام، که نه فریاد می‌زند نه خداحافظی می‌کند. حالا بگذار فاصله پل شود به خواب، و جدایی در تاریکی حل شود. چشم‌هایت را ببند… امشب، فکرها هم خسته‌اند.»

مسجدها خالی شدند؛ نه چون دیوارها فرو ریختند، چون ایمان‌ها ترک برداشتند. روزی بود که گلوله می‌آمد و صف نماز به هم نمی‌خورد؛ سر می‌رفت اما سجده قطع نمی‌شد. ایمان، پناه آخر آدمی بود؛ وقتی همه‌چیز می‌سوخت، خدا نمی‌سوخت. اما حالا چه شد که آدمی می‌گوید رو به قبله نمی‌ایستم؟ قبله عوض نشده، جهت همان است؛ این دل‌ها هستند که زخمی‌اند. فلسفه‌ی این تلخی همین است: وقتی آن‌که به نام دین قدرت می‌گیرد به جای مرهم، زخم می‌زند، ایمان مردم با خدا قهر نمی‌کند، با تصویرِ تحریف‌شده‌ای قهر می‌کند که به او نشان داده‌اند. دین اگر امید بود، نباید ابزار ترس می‌شد. خدا اگر پناه بود، نباید سایه‌ی سیاست می‌گرفت. شاید مسئله این نیست که مردم از خدا بریده‌اند؛ شاید از واسطه‌هایی بریده‌اند که بین خود و خدا دیوار کشیدند. ایمان، وقتی تحقیر شود، یا می‌شکند یا پنهان می‌شود. و چه تلخ است که تنها امید یک دلِ خسته به جایی برسد که بگوید: دیگر رو به قبله نمی‌ایستم…؟

«وقتی دنیا سیاهی می‌پوشد، انتخاب من روشنایی است؛ حتی اگر همه نامرد شوند.»

«به هم می‌آییم، چون شبیه‌ایم؛ اما مالِ هم نمی‌شویم، چون هیچ‌کدام قرار نیست مالکِ یک تقدیرِ ناتمام باشیم. بعضی آدم‌ها برای رسیدن نیستند، برای فهمیدنِ فاصله‌اند.»

و ما دیر فهمیدیم قهرِ گل همان پژمردنِ آرامِ دوست داشتن است. 🌿

خیلی ساده نیست… فقط ما دوست داریم ساده‌اش کنیم. اگر طلا زنگ زد، شاید فهمیدیم آنچه در دست داشتیم تنها درخشش بود، نه ذات. اگر عشق تمام شد، شاید آنچه تمام شد نیاز بود، عادت بود، ترسِ تنها ماندن بود؛ عشق اگر باشد، شکل عوض می‌کند اما نابود نمی‌شود. اگر دوستی رفت، شاید از اول هم «بودن»ش وابسته به شرایط بود، نه انتخاب. رفاقتِ حقیقی در سختی سنجیده می‌شود، نه در راحتی. حقیقت این است: اصل بودن، ماندنِ فیزیکی نیست؛ پایدار ماندنِ معناست. هرچه با تغییر از بین برود، به تغییر وابسته بوده، نه به حقیقت. سقوط فرشته 🖤 https://t.me/Hevii777

من شبیه هیچ کس نیستم نمی خوام شبیه کسی باشم یه آتیشی درون خودم دارم به دور وبرم نگاه می کنم و می بینم این زندگی وحواشی ش به درد من نمی خوره سرنوشت من چیزی متفاوت از اینه https://t.me/Hevii777

وقتی انسان از جنگیدن با سرنوشت خسته می‌شود، تازه می‌فهمد که شاید قرار نبوده پیروز شود؛ قرار بوده در دلِ همان تاریکی، معنای خودش را روشن کند.

موسیقی، پناهگاهی بود که در ویرانه‌های سرنوشت ساختم؛ جایی که دردهایم صدا شدند و صداهایم معنا.