Hêvî
前往频道在 Telegram
هویت من، در شبیه شما نبودن شکل گرفت🖤
显示更多未指定国家未指定类别
227
订阅者
+124 小时
+17 天
+230 天
帖子存档
227
به هیچ ملا یا دربارهی خدا سخن میگوید ایمان ندارم، و به هیچ مسجدی که از خدا حرف میزند پا نمیگذارم؛ زیرا آنچه نشان داده میشود، نه خداست، بلکه قدرت و نفوذ انسان است.»
19 2月, 01:02
227
در تاریکی شب به نور صبح رسیدم؛
شب، پرده بود… تا چشمم طاقتِ دیدنِ نور را پیدا کند.
19 2月, 00:40
227
«هر چه سرنوشت زمزمه کند، همان میشود؛
من فقط یاد میگیرم چطور با صدایش هماهنگ شوم.»
19 2月, 00:26
227
«زندگی میدان نبردی خاموش است؛ نه با دشمنی بیرونی، بلکه با ترسها، تردیدها و محدودیتهای درونی. پیروزی در این میدان، غلبه بر دیگری نیست؛ بلکه تسلط بر خویشتن است. قدرت حقیقی آن است که انسان در میانهی آشوب، استوار بماند و در دل تاریکی، چراغ آگاهی خویش را خاموش نکند.»
19 2月, 00:16
227
«اما تو کمکم محو شدی…
نه با رفتن،
من فاصله را میبینم…
نه با چشم،
با سنگینیِ سکوتی که بینِ نفسها افتاد.
مثل غروبی آرام،
که نه فریاد میزند
نه خداحافظی میکند.
حالا بگذار فاصله
پل شود به خواب،
و جدایی
در تاریکی حل شود.
چشمهایت را ببند…
امشب،
فکرها هم خستهاند.»
18 2月, 12:29
227
مسجدها خالی شدند؛
نه چون دیوارها فرو ریختند،
چون ایمانها ترک برداشتند.
روزی بود
که گلوله میآمد
و صف نماز به هم نمیخورد؛
سر میرفت
اما سجده قطع نمیشد.
ایمان،
پناه آخر آدمی بود؛
وقتی همهچیز میسوخت،
خدا نمیسوخت.
اما حالا چه شد
که آدمی میگوید
رو به قبله نمیایستم؟
قبله عوض نشده،
جهت همان است؛
این دلها هستند
که زخمیاند.
فلسفهی این تلخی همین است:
وقتی آنکه به نام دین
قدرت میگیرد
به جای مرهم،
زخم میزند،
ایمان مردم با خدا قهر نمیکند،
با تصویرِ تحریفشدهای قهر میکند
که به او نشان دادهاند.
دین اگر امید بود،
نباید ابزار ترس میشد.
خدا اگر پناه بود،
نباید سایهی سیاست میگرفت.
شاید مسئله این نیست
که مردم از خدا بریدهاند؛
شاید از واسطههایی بریدهاند
که بین خود و خدا دیوار کشیدند.
ایمان،
وقتی تحقیر شود،
یا میشکند
یا پنهان میشود.
و چه تلخ است
که تنها امید یک دلِ خسته
به جایی برسد
که بگوید:
دیگر رو به قبله نمیایستم…؟
16 2月, 12:04
12 10月, ~01:13
