APAKHTAR

لاف‌مفتِ سخنوری،‌ عاقبتِ کمبود‌های مفصل مردمانِ فرافکن‌ می‌باشد، به‌جای روبه‌رویی با‌ مسائل خویش به‌ کاستن از ارزش‌های دیگران بر می‌تابند، این چنین رفتاری به‌فور در گستره شیارهای جامعه اشباع شده درماندگی از پذیرش نوسان درونی‌را نسبت می‌دهند به بیرون از خودشان، این فراگرد بقای دست‌ ساز که عاملیت را غارت می‌کند تا سرگشتگان منفعل متوهم بِزاید، که سالهاست گویا چنین رویکردی را در دولت تست می‌کنند، تا خود را مبرا از هرگونه ضعف بدانند در حقیقت بابت لاپوشانی بی‌کفایتی باطنی سیستم باید آینه‌ای بنیان نهاد که بیرون را کج و معوج نشان دهد، تا اکنون، دیوثانِ سیاسی، انگشت‌ اتهامِ ناترازی را سویِ‌ ملت می‌گیرند، که از نو مصرف حجم بالایِ سوخت را نه به‌ گردنِ، قاچاق شدید سوخت از درب‌ پالایشگاه به مقاصد مرزی، نه دستگاه نقلیه‌ اسقاطی نه استاندارد نبودن خیابان‌ها که مسبب ترافیک وافر است، نه ناتوانی در تولید فراورده نفتی، نه مدیریت نالایقان بلکه، به‌گردن مردم می‌اندازند، این خط‌مشیِ مشروعیت‌ زدایی از مردم برای مشروعیت‌ بخشیدن به‌حاکمیت، بنابر تئوری Political Scapegoating این فرایند بزه‌کاری سیاسی تلقی می‌شود، که جامعه را در یک دوقطبیِ خفقان یا تبعیدگاه فرو می‌کشاند |

زندگی‌ نزیستهِ والدین، گاها بر زیست فرزند تاثیر عمیق می‌گذارد، که اکثرا همراه با زورچپان کردنِ اهداف عقیم گشتهِ گذشته خودشان می‌باشد، اما این نوع رویکرد، نخست حق برگزیدن را از فرزند غصب می‌کند و فرزند را جورکشِ مقاصد والدین می‌دارد، نه یک شخص مستقل، همچنین ممانعت در برابر این امیال، با بازخورد ناخشنودی از سوی خانواده مواجه می‌شود، این درحالی می‌باشد که فرزند باید نسبت به پدر و مادر رضایتمندی بدارد نه‌بلعکس، زیرا ناخواسته وارد جهان شده . .‌ ☉☾

منشأ شکست نور و انبآشت تاریکی در ذهن، از تاریخی که با خاطرات هولناکِ درآمیخته شده می‌جوشد،‌ جنگ همیشه گسترده ترین رویدادِ تروماتیک این اقلیم بوده که بنابر نظریه Developmental Trauma در آینده بر روی افرادی که در معرض فضای خشونت بار بودند اختلال‌های رفتاری، روانی و عاطفی ایجاد خواهد کرد که سردشت، نمونه‌بارز آثار وحشیانه خشم جنگ است اما، آن‌چه مردمان را برای یکدیگر نگاهداشته، ورای از قومیت، زبان و خرده‌ فرهنگ‌ها ایران بوده . . . ‌☉☾

زیر پوستِ فرهنگ،‌ فرسآیش تمدن به دوران بربریت آغاز به رشدِ شتآبان نموده، این فاجعه دَرطی سالیان متمادی، در لایه‌های زیرین جامعه رخنه افکنده است شآلوده برچسب چسباندن، به اقوام چهار پارچه این سرزمین که شامل شمآل، جنوب، شرق و غرب است پروژه محوری می‌باشد، درچنین حالتی خود مردمان ناخودآگاه وارد دسیسه‌ تخریب و تحقیر اقوام شدند چون بدنام‌سازی دیگران، راه آسان برای التیامِ موقتِ سرخوردگی‌های‌ اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است چنین طرحی بابت مهندسیِ‌ کردنِ افکار، تولید شده زیرا که بنيان‌گذاریِ فرهنگ نمایشی مستلزم متلاشی کردن فرهنگ ملی - میهنیِ وقت می‌باشد، اما دانسته بر این مقصود که دگرگونی برق‌آسا نمی‌باشد و اقوام این مرز و بوم در هر جز این خاک کُلیت را می‌سازند روش نابودی را از جز به کُل به‌کار بستند، در آموزش مشابه این پروسه در ابعاد کوچکتری شکل داده شده در رشته‌های نظری، علوم انسانی له‌ شده ترين مسیرِ تحصیلی دبیرستان در نظر گرفته می‌شود، اما همین رشته در انگلستان جز اولویت‌ها به‌شمار می‌آید، زیرا اکثریت قانون‌گذاران یقه‌سفید کشور، فارغ‌التحصیل این رشته هستند، درواقع تفرقه‌ بیفکن، حکومت‌کن |

انتظارِ مطلق، رنج آور ترین دردِ حرمان میان بشر است، که سوهان‌روح می‌گردد و تیغی بر چشمان زیرا که آسودگی خیال در گروِ کردار دیگران گره می‌خورد، در چنین حالتی، ذهن به شرطی‌ سازیِ معیوب و نیز تعلقی طاقت‌فرسا روی خواهد آورد اینک، بنابر نظریه " Expectancy Violations تصورِ انتظارات در ضمیر، نباید به یک پیش‌ بینی قطعی از شخص مقابل بینجامد، چراکه هر نقضِ نسبت به توقعاتِ‌ شما، ناکامی، پریشانی هیجانی ارزیابی منفی را به بار خواهد آورد؛ مگر می‌توان از آتش انتظارِ نسوختن داشت . . . ‌☉☾

قشرِ خاکستری، آکاردئونی بی‌نجوا به‌شمار می‌آید، این نوع‌‌ از عقاید، لزوما موافق اوضاع موجود نیستند، اما مآبینِ نارضایتی‌ها و کنشگری یک تار مویِ ناگسستنی فاصله دارند، اغلب کژدارومریز می‌گذراند تا مطالبه‌گر حق را می‌شناسند، اما قد نمی‌افرازند، زیرا عادت دارِ زمانه خویش شدند، از دگرگونی اجتماعی بهره می‌برد اما همچون پانوشتِ کُتب، در حاشیه به انتظار دیگران هستند، این‌ها دستاوردِ ساختاری وحشت آفرینند، اما جوهره پیروزی از حقستانی است، خود دانید . . ‌☉☾

تلی از خاکستر میان ناریا، که در گذشته تمثال اقتدار بود، اما سیاسیونِ‌ وقت هیچ‌گاه آینده‌ نگریِ راهبردی را ضمیمه پرونده توسعه نکردند، بلکه در بازار مکارهِ مستبدان، بادبانِ مصلحت و ترازوی منفعت فروختند چنین‌چرخه کَژ کرداری، عاقبت جامعه‌ملی را به‌‌سوی قهقرا سوق داد، به‌جای آن که اکنون پیشرُویِ فرهنگ باشیم، در هرگوشه‌ دچار تاخرِ فرهنگیِ ترمیم ناپذیر شده‌ایم، این گسست عمیق آن‌‌چنان بر پیکره هویتِ اجتماعی تار تنیده، که در حقیقت چشم‌انداز فردا را به تیرگی کشانده، از آن رو جوآن نابغه این سرزمین جواز اخذ گرین کارت دستش را رتبه نخستِ المپیاد می‌داند و سپس‌ برچسب فرار مغزها می‌خورد، آری رفتند اما آنهایی که ماندند نیز درتهیه غذای مغزشان مانده‌اند، دولتی که خردمندانش را به حاشیه رانده تا فرومایگان متملق خویش را به متن آورد، در انتها با اندک جرعه‌ای از جامِ شوکران مست خواهد گشت چه مرارت‌هایی که این خاک به خود ندیده که اندوه جانکاه بر روی الوند و دماوند نیز، سایه افکنده است اما این دیار، صرفا مجموعه‌ای از مرزها و مختصاتِ وسیع نیست، بلکه تمدنی دیرپا می‌باشد که هر دفعه از کنار مغاکِ مصیبت‌‌های لجام‌گسیخته عبور کرده |