APAKHTAR

عُصارهِ عشق، از اُلفتی دیرینه در چشمها جاری‌می‌شود مأمنی که شور‌انگیزیِ مِهر را در درون خود می‌پروراند تا در فراقِ دِلستانِ خویش بُرون‌فکند، حال، چه مغموم دلانی که دوری را برمی‌تابند تا دلگشایشان از راه بیاید چه باشکوه هستند آنان که در بزنگاه علیلی و ناخوشی پایاپایِ یآرشان به یاری تاختند . . ☉☾

دارندگی سَواد رابطه، برازندگی رابطه را رقم می‌زند زمانی که آگاهانه و بر مَدار اهدافی مشترک ارتباطی شکل می‌گیرد و در نَخست شآلوده عشقِ افلاطونی در پیش گرفته می‌شود و چارچوب‌های آن بر بنیادِ دلبستگی، رشد بین‌فردی، وفاداری و محبت چیدمان می‌پذیرد و در پَسِ شناخت ژرف و تجربه ساز کردن اعتماد و امنیت عاطفی ارتباط بر عشق غیر‌افلاطون سوق می‌یابد، در چنین پیوندی که ضعف‌ مسئولیت لذت‌گرایی آنی، هیجان و تکانش‌گری نفی می‌شود می‌توان آن‌را برحسب‌تئوری Triangular of Love آقای استرنبرگ یک عشق پاک،‌ خالص و سالم دانست که نیاز به خویِ مردانگی و زنانگی دارد، دو کلمه‌‌ ای که قریب به یقین، در جامعه امروز به وفور کمرنگ شده است زیرا که مَردانگی در چند دهه اخیر کُشته شده است و ظَنِ عقب‌ماندگی را بر زنانگی برچسب‌ کردند، که اصالت زن در فرهنگِ کسآلت بارِ نو غرق شود تا قافیه را ببازند و ابتذال‌ را جایگزینشان کنند در چنین سیستم مسمومی که اصالت زیرپا له شده هوس‌بازی، گرسنگی‌جنسی و تعهدات‌شکنی تبدیل‌به یک الگوی‌ اجتماعی شده، از این رو تقدیس عشق به فراموشی و فرسودگی سپرده شده، درچنين حالتی جُستنِ انسان بالغی‌که، حُرمت عهد را بدارد، عشق را را بر هوس مُقدم بداند موهبت و گوهری نادر است |

جنون، لب‌هایی است که بر زبان دوخته می‌شود آنگاه که شیونِ سوگ به‌سببِ قنداقِ اسلحه حُناق را می‌زاید، سر به‌شیدایی نهادن نیز در غوغاسرا آغاز می‌گردد، چرا که محبوبت را بنا به دستورِ محبوب‌شان گرفتند و کنون، تو تنها بازمانده‌ ای و زیست می‌کنی با جگرگوشه‌ ای که الان دقیقا صد و شصت و هشت روز است، که دگر نیست اما این عدد، عددِ تفاوت‌‌ها است، به یآد جملگیِ لاله‌هایی که در زمستان در خون خفتند . . ☉☾

چائوشسکو، با پیشنهاد رذالت بارِ خود رَنگ سال آینده را ندید و نظمِ آهنینش چنان فروپاشید که به دستان خونمالِ‌مردمی قصآبی‌شد که‌ سالها در یوغ ستم بودند توهم قُدرت، زورچپآنِ عقیده عتیقه، ساختار پادگانی سبب خیزش اجتماعی بر نظم سیاسی دورآن می‌شود که آنگاه دیگر، خون خون را می‌شورد و دمینوی تفکرِ دگماتیسمِ وارثانِ تزویر تکه تکه می‌شود . . . ☉☾

سُرایش نَغمه‌ِ مادران، برای جان‌ نِثارانشان که درخون خاک را به آغوش کشیدند، در تاریخِ آوای سرزمینِمان ماندگار می‌شود، بیان اعداد با گشودن و بستن دهان‌ درچشم‌برهم زدنی ختم می‌شود، اما جآن‌ بَشر فرایِ عدد است، زنانی آن‌ها را افریدند که مآدرانگی را در حقشان تمام‌کردند و برای آنان خون‌ دلی خورند که: نجابت را از خُردسالی به او آموخته، در اشک‌ هایش کنارش ایستاده، در تَب‌‌های کودکی به تيمار پرداخت از سوزِ سرما تا سوزِ گرما تا دَمیِ سحر لالایی‌ خواند همه هم‌ُ و غمش روی سپیدی بود که خاطرش موی سپید کرد، رفتار، گفتار و پندار نیک را در وجودشان رویاندند، فرزندش را از فصل‌های سرد زیادی رهایی بخشید، اما این زمستان زخمِ تاریکی زد که آسمان‌ها و زمین برا برهم دوخت، حال اعداد، حتی‌ یک‌‌نفرهم زیاد است،‌ یک نَفر گر نیاید به خانه، زندگی می‌میرد فکر کنید، آیا می‌توانید به نبودنِ فردی در خانواده فقط و فقط فکر کنید که‌ مگر می‌توان خلأ صدایی آشنا یا سکوتِ ناگهانیِ یک حضور را تاب آورد حتی اندیشه چنین فقدانی نیز، روح را به جنون می‌کشد چه جغرافیایی است که سوگ درآن فرجامی ندارد |

دژاووِ تلخ زمانی است که دستور به فقر از ریشه بر اساس اصولِ نا اُصولی حُکم شود، سپس نیز از مردم انتظارِ اندیشه در جایگاه سقراط بِداری مردمی‌که‌ طبق گزارش سال 2026 در رتبه‌بندیِ مهمترین شاخص‌های جهانی اعم‌از: شادی، رفاه فساد سيستماتیک، صلح و امنیت، آزادی اقتصاد در وضعیت قرمز قرار دارند، زمانی که یخچال‌ها خالی باشند، گوش‌‌ها دیگر اَبدا و هیچ‌گاه بدهکار مصحلت اندیشیِ حُکام نیست، برای این مردمانِ ایران، باید سیاه پوشید و سوگواری کرد . . ☉☾