💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ‌ گُم‌نَام💐

تلاش می‌کنم… باز هم تلاش…اما اندکی خسته‌ام؛ نیمی از وجودم مشتاقِ رسیدن است، و نیمی دیگر، خسته و بی‌میل به ادامه…میانِ این دو راه مانده‌ام، اما می‌دانم باید بخوانم؛ این همان مسیری‌ست که از کودکی در دلم پرورانده‌ام… حالا نوبتِ جنگیدن است، با خستگی، با تردید، با همه‌ی آن‌چه مانع می‌شود.. تا برسم…به همان رویای دور، که هنوز، با تمامِ خستگی‌ها، دوستش دارم... #آوای_گم‌نام..🍃 #تلاش...🌷

1405 _ 2 _ 8 11 : 32....

به حرف هایش گوش می‌دهم..🫂🫀

‌ می‌گفتند: "خدانکنه آدمیزاد به دردی مبتلا شود که درمانی ندارد." اما من می‌گویم: "تلخ‌تر از هر درد بی‌درمان، اسیر شدن در چنگال کسی است که می‌دانی دلش با تو نیست." در این عذاب، جان آدم به قفس تن می‌زند. دلت تنگ می‌شود، اما هیچ کاری از دستت برنمی‌آید. نه می‌توانی به دیدارش بروی، نه می‌توانی آوازش را بشنوی و نه می‌توانی در آغوشش بگیری. دست‌ت به هیچ جا بند نیست؛ فقط می‌مانی و زخم‌هایی که هر لحظه بر جانت می‌نشینند. تنها پناهت، خاطره‌ای محو و شاید عکسی قدیمی است که به آن خیره می‌شوی و در سکوت، با سایه‌اش صحبت می‌کنی. دل سپردن به کسی که دلش با تو نیست، همان‌قدر بیرحمانه است که راه رفتن با پای برهنه بر فرشی از خرده‌شیشه‌ها. هر قدم، یادآوری است از فاصله‌ها و هر ثانیه، دردی است که تا اعماق روحت رخنه می‌کند. در این مسیر، تنها توشه‌ات، دردی بی‌پایان است... و یک دلِ تنها…

چقدر زیبااااا...🫀

‌ بانو قصد نوشتن رمان جدید ندارید اگر ندارید حداقل یک رمان دیگر نشر کنین

‌ ارزش هر کس به عمقِ دردهایی است که از آن‌ها لبخند ساخت. در جهانی که همه می‌خواهند با هیاهو دیده شوند، تو به شیوه برکه‌ها آرام باش؛ بگذار دیگران سنگ بیندازند، تو با هر تلاطم، تصویرِ ماه را از دست نده. بزرگی در فریاد زدن نیست، در این است که چنان باشی که نبودنت، حفره‌ای بزرگ در جهان ایجاد کند . 🫠

‌ ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست بی‌باده‌ی گلرنگ نمی‌باید زیست این‌ سبزه که امروز تماشاگه ماست تا سبزه‌ی خاک ما تماشاگه کیست خیام #

#آرامش...🫀

به زبانِ ساده: بیشتر از گوشکی استفاده می‌کنم...بی حد...😕

بارِ سوم است که اخطار می‌شنوم…آن هم از مادرم...🍃🖤 🙂🥀

من قصه هایی را دوست دارم... که زن‌ها خودشان، خودشان را نجات می‌دهند.!🫀

اولین‌بار که رمان خواندم، شانزده‌ساله بودم…خواهرم می‌خواند و من گوش می‌دادم؛همین رمان بود که دلِ مرا برد…بعد از آن، علاقه‌ام به خواندن آرام‌آرام عمیق‌تر شد گویی دری به دنیایی دیگر برایم گشوده شده باشد…🖤🙂