💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ گُم‌نَام💐
کانال بسته
جَهِشِ دِل / آوَاِیِ گُم‌نَام اینجا دل می‌جهد تا خاموش نماند؛ آوا اگرچه گم‌نام است، اما حقیقتِ جان را نجوا می‌کند. مالک _ کانال.. آوَاِیِ گُم‌نَام.. آغاز فعالیت.. 1404 / 8 / 19..
نمایش بیشترإيران139 957دسته بندی مشخص نشده است
278
مشترکین
-224 ساعت
-57 روز
+1130 روز
آرشیو پست ها
امروز آن‌قدر از هیاهویِ جهان و ازدحامِ افکار خسته بودم که حتی سکوت نیز در کنارم احساسِ غربت می‌کرد...
سرگردانم، در دنیایی که جهالت زنده است.....🖤
#آوای_گم‌نام..🍃
#حقیقت_تلخ..🖤
امروز قصد داشتم رمان بنویسم...اما ذهنم میدانِ جنگ است، نه سرزمینِ واژه‌ها.تا افکارم آرام نگیرند، نوشتن را به سکوت می‌سپارم...
خبر نداشتم نام‌دزدی هم مُد شده؛
بعضی‌ها حتی برای داشتنِ هویت، ناچارند نامِ دیگری را قرض بگیرند...
قبل از هر چیزی، بارها و بارها گفته‌ام که این نام در قیدِ من است؛این فقط یک نام نیست، حاصلِ سال‌ها سکوت، زخم، نوشتن و فرسوده شدن زیرِ بارِ واژه‌هاست.هویتی‌ست که آسان به دست نیامده تا آسان نیز به نامِ دیگری ثبت شود...
بارها تأکید کرده‌ام از "آوا" و "آوایِ گم‌نام" استفاده نکنید؛اما گویا در این روزگار، حتی برای مالکیتِ نام و هویتِ خویش نیز باید توضیح داد.
راستش را بخواهید، هیچ نمی‌فهمم این همه اصرار برای چیست؛وقتی نوشته از شماست، چرا نام از من باشد؟وقتی اندیشه از شماست، چرا امضایش را از دیگری قرض می‌گیرید؟
تلخ است...کار به جایی رسیده که دیگر فقط واژه‌ها دزدیده نمی‌شوند؛هویت‌ها نیز به تاراج می‌روند.احترام به مرزهای فکری و معنوی چنان کمرنگ شده که بعضی‌ها میانِ الهام گرفتن و تصاحب کردن، هیچ تفاوتی نمی‌بینند.
من از ابتدا بی‌نام آمدم؛نه در پیِ شهرت بودم و نه تشنه‌ی دیده شدن.اما امروز همان نامِ اندک و همان نشانیِ کوچک نیز برای بعضی‌ها جذاب‌تر از ساختنِ هویتِ مستقلِ خودشان شده است.
کاش فقط نوشته‌هایم از من می‌بود و نام از شما؛اما اکنون واژه از شماست و نام از من.و این، چیزی جز مصادره‌ی خاموشِ هویت نیست.
هر انسان باید نماینده‌ی خویش باشد.اعتبارِ قلم به اصالتِ آن است، نه به پنهان شدن در سایه‌ی نامِ دیگران.هر کس اگر حرفی برای گفتن دارد، با نامِ خود بایستد؛زیرا همرنگ شدن با دیگران، شخصیت نمی‌سازد، فقط فقدانِ آن را آشکار می‌کند.
این متن را برای روشن شدنِ موضوع نوشتم؛زیرا نمونه‌ها و نوشته‌ها به دستم رسیده و از ماجرا آگاه هستم.
از این پس انتظار دارم نام، هویت و امضای قلمیِ مرا دستاویزِ نوشته‌های خود قرار ندهید.
در روزگاری که بسیاری چیزها از میان رفته‌اند،بگذارید دست‌کم احترام، آخرین چیزی باشد که هنوز زنده مانده است...
