لاٰـم…ོ ⏾

و مرگ شاید شبیه همان لالایی مادرم باشد که هنوز جایی در گوشِ منِ خسته می‌خوانَد: بخواب… شاید شبیه نوازشِ دست‌های بی‌بی‌ام باشد همان وقت‌ها که موهایم را می‌بافت و من هنوز نمی‌دانستم روزی دلتنگ دست‌هایی خواهم شد که آن‌قدر ساده از کنارشان گذشته بودم. شاید مرگ همان نگاه پدرم باشد؛ نگاهی که تمام عمر دیدمش و هیچ‌گاه نفهمیدم چه چیزی در سکوتش پنهان مانده بود. و شاید مرگ همان عروسکی باشد که کودکی‌ام هرگز نتوانست صاحبش شود چیزی که سال‌ها پشت شیشه به آن نگاه کردم و دستم به آن نرسید. شاید مرگ، در نهایت رسیدن نباشد شاید بازگشت باشد بازگشت به تمام چیزهایی که زندگی یک‌بار نشانمان داد اما نگذاشت برای همیشه نگهشان داریم.