💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ گُم‌نَام💐
رفتن به کانال در Telegram
جَهِشِ دِل / آوَاِیِ گُم‌نَام اینجا دل می‌جهد تا خاموش نماند؛ آوا اگرچه گم‌نام است، اما حقیقتِ جان را نجوا میکند. مالک _ کانال.. آوَاِیِ گُم‌نَام.. آغاز فعالیت.. 1404 / 8 / 19..
نمایش بیشترإيران140 151دسته بندی مشخص نشده است
279
مشترکین
+224 ساعت
-47 روز
+1230 روز
آرشیو پست ها
Repost from ندای اسلام ☝❤
وقتی لطف الله برسد،
همه زخم‌های دل را التیام می‌بخشد و هر اندوهی را از میان می‌برد..!
مرد متاهلی در مجلس گفت: زن مثل کفش است.!
هر وقت کهنه شد، میتوان آنرا عوض کرد، و کفش نو به پا کرد..
حکمیی در میان جمع گفت: برای مردی که خودش را در حد پا بداند، زن برایش همچون کفش می ماند.!
اما مردی که خودش را در حد سر بداند..
زن برایش همچون تاج می ماند..
🖤
آه...چه بسیار از چشمانم تعریف شنیده‌ام؛ از رنگ‌اش، از سکوت‌شان، از رازی که در آن‌ها پنهان است... و با این همه، هیچ‌کدام دلم را نلرزانده‌اند.
من هنوز در انتظارِ تعریفی مانده‌ام که از یک قلبِ صادق برخیزد؛روزی که تو بیایی، در چشمانم نگاه کنی، نه برای ستودنِ زیبایی، بلکه برای خواندنِ آن همه اندوهی که سال‌ها در آن پنهان مانده است.
دوست دارم آن روز، واژه‌ها از اعماقِ قلبِ مردانه‌ات متولد شوند، نه از عادتِ زبان؛و من، بی‌آن‌که چیزی بگویم، تنها در امتدادِ نگاهت، تمامِ عمرِ نزیسته‌ام را تماشا کنم.
سال‌هاست میانِ امید و حزن، میانِ دعا و سکوت، در ایستگاهِ انتظار ایستاده‌ام؛نه از رفتن خسته‌ام و نه از ماندن، تنها از نیامدنت.
چه می‌شود کرد، جز صبر...چه می‌شود گفت، جز دعا...و چه می‌شود خواست، جز آن‌که خدا، یک‌بار، مسیرِ نگاهِ تو را به سمتِ من بنویسد.
اگر جایی این واژه‌ها به تو رسید...مرا پیدا کن...که این دل، سال‌هاست بی‌قرارِ صاحبِ خویش است؛بی‌قرارِ کسی که هنوز نیامده، اما ردِّ حضورش سال‌هاست در قلبم زندگی میکند.
🫴🏻
#آوای_گم‌نام..🍃
#انتظار..🍂
اما این نام، نامِ یک برادر نیست؛
نامِ کوهِ وقار است، استواری‌ست که در سکوت ایستاده و سنگینیِ احترام را با خود حمل میکند...
🫂🌷
خدایا…
زخم‌های پنهانِ ما را مرهم باش، دل‌های خسته را آرام کن، و در تاریکیِ راه‌ها، نوری از رحمتت نصیب‌مان کن.
ما را آن‌گونه بساز که در سختی‌ها گم نشویم؛
بلکه هر درد، ما را یک قدم به تو نزدیک‌تر کند.
شبتان آرام، دلتان روشن.🌙
در درس‌های استاد مراد، بعضی واژه‌ها فقط شنیده نمی‌شوند؛آدم را از درون تکان می‌دهند، پرده از روی حقیقت‌هایی برمی‌دارند که سال‌ها از دیدن‌شان فرار کرده‌ایم.
هر درد، هر رنج و هر زخم، شاید دشمنِ ما نباشد؛گاهی همان چیزی‌ست که انسان را از خوابِ غفلت بیدار میکند.آدمی در آسایش، خودش را فراموش میکند؛ اما در سختی، با حقیقتِ خودش روبه‌رو می‌شود.
خداوند متعال گاهی بنده‌اش را در مسیرهایی قرار می‌دهد که فهمیدن‌شان آسان نیست؛رنج‌هایی که در لحظه تلخ‌اند، اما شاید در پشتِ آن‌ها حکمتی پنهان شده باشد.شاید بعضی دردها آمده‌اند تا چیزی را از ما بگیرند که به آن وابسته شده بودیم، و چیزی را به ما بدهند که نیاز داشتیم.
دنیا جایِ نوازش همیشگی نیست؛اینجا میدانِ آزمایش است، جایی که انسان میانِ شکستن و ساخته شدن، انتخاب میکند.
تلخ است، اما حقیقت این است:گاهی خداوند چیزی را از تو دور میکند، نه برای نابودی‌ات؛ بلکه برای نجاتت از چیزی که خودت نمی‌دیدی.
ما انسان‌ها همیشه از درد فرار می‌کنیم، اما نمی‌فهمیم بعضی زخم‌ها، دروازه‌های شناخت‌اند.رنج، اگر انسان را به سقوط نکشاند، می‌تواند او را عمیق‌تر، آرام‌تر و آگاه‌تر بسازد.
در پایان، همه‌ی ما مسافریم؛با کوله‌باری از اشتباه، تجربه، اشک و امید.مهم نیست چند بار شکستیم؛ مهم این است که در میانِ این همه تاریکی، هنوز راهی برای بازگشت به نور پیدا کنیم...
#آوای_گم‌نام..🍃
#درس‌هایی_که_روح_را_بیدار_میکند🌷
